Kanker. Punt.

Wil niet

Niet de ‘opnameherinnering’ per sms in mijn telefoon;
Niet het wekelijkse ritje naar het ziekenhuis;
Niet het bloedprikken;
Niet het gepruts in mijn aderen met infuusnaalden;
Niet de yoghurtshake met toegevoegde eiwitten;
Niet de aanblik van mijn kale kop en mijn gele gezicht na toediening van de…

Tien minuten. Zo lang had de casemanager van de verzekering vorige week nodig voor de inleiding van het gesprek naar aanleiding van mijn melding van arbeidsongeschiktheid. Tien minuten procedurele riedel waarvan ik alle informatie eerder al had gelezen in de brief die ik ter voorbereiding op dit…

Een ziekenhuis werkt nogal relativerend. Terwijl ik in de apotheek in afwachting was van een nieuwe lading medicatie, zat links van mij een jonge moeder met op haar arm een dreumes die op zijn leeftijd al te veel op zijn bordje leek te hebben gehad. Rechts zat een meneer met op zijn rug twee flessen…

"Fijne dagen", zei ze, terwijl ze het infuus uit mijn arm haalde waar in de uren ervoor de eerste van een serie nieuwe chemokuren doorheen gedruppeld was. Ze had haar verpleegkundig uniform voor de gelegenheid uitgebreid met een rode kerstmannenmuts. Met een belletje eraan. 

Hartstikke lief was ze…

Ieder jaar hing mijn vader hem op z’n vaste plek aan de kast in de huiskamer: het kaboutertje met maar één arm. De andere was gebroken. Klem gezeten had ‘ie,  in een kartonnen doos. Tussen de rest van de kerstspullen. “Kabouter mist armpje af”, zo hebben we hem gedoopt. Vonden we passend, die naam…

"Heeft u ook kanker? Wat een bevreemdende vraag! Moi? Natuurlijk niet! Maar ik zei 'waarschijnlijk wel'. Zonder er ook maar een woord van te geloven. Want ook als ik kanker heb, heb ik geen kanker, ik bedoel: als dat weefsel niet goed was, moet ik bestraald worden, rottig genoeg, en dan is het over…