Kanker. Punt.

Als ze íéts had geleerd dan was het dat je lief voor jezelf moet zijn tijdens de bestralingen. Borstkanker had ze gehad, haar moeder. Twee keer zelfs. Echt lollig was het allemaal niet geweest, dat zei ze er onmiddellijk bij. Vermoeidheid. En ellende vanwege een verbrande huid. Niet dat dat mij ook…

Drie weken geleden zat ik nog onder een pruimenboom in een klein paradijsje in de Franse Morvan. ‘Dit is toch echt een vorm van geluk’, dacht ik met mijn hoofd in de zon en de hond aan mijn voeten. Het enige geluid was het ruisen van de wind, het kwetteren van vogels en het zoemen van een bij. Hoe…

Een paar dagen geleden zette ik het nog als voorlopige titel boven deze tekst: volledige respons. Het ging over de woorden die de oncologisch chirurg vorige week gebruikte om aan te geven dat mijn lijf met behulp van de twintig weken chemokuren die ik achter de rug heb de belangrijkste boosdoeners…

De toelatingscommissie acht het niet verstandig dat jij wiskunde-A in je pakket kiest, sprak ooit mijn conrector toen ik op de middelbare school doorstroomde van de ene naar de andere schoolsoort. Die conclusie had ik zelf ook al getrokken. Vijf jaar lang had ik glazig gekeken bij opgaven over data…

Ze zijn vanuit alle hoeken van binnen en buiten de stad naar mijn huis gekomen en hebben hun jassen en tassen achtergelaten op de stoel aan de eettafel. Ze hebben de meegebrachte boodschappen opgeruimd in mijn keukenkastjes en vulden mijn vriezer met thuis klaargemaakte maaltijden. Terwijl ik op de…

Wil niet

Niet de ‘opnameherinnering’ per sms in mijn telefoon;
Niet het wekelijkse ritje naar het ziekenhuis;
Niet het bloedprikken;
Niet het gepruts in mijn aderen met infuusnaalden;
Niet de yoghurtshake met toegevoegde eiwitten;
Niet de aanblik van mijn kale kop en mijn gele gezicht na toediening van de…

Tien minuten. Zo lang had de casemanager van de verzekering vorige week nodig voor de inleiding van het gesprek naar aanleiding van mijn melding van arbeidsongeschiktheid. Tien minuten procedurele riedel waarvan ik alle informatie eerder al had gelezen in de brief die ik ter voorbereiding op dit…

Een ziekenhuis werkt nogal relativerend. Terwijl ik in de apotheek in afwachting was van een nieuwe lading medicatie, zat links van mij een jonge moeder met op haar arm een dreumes die op zijn leeftijd al te veel op zijn bordje leek te hebben gehad. Rechts zat een meneer met op zijn rug twee flessen…

"Fijne dagen", zei ze, terwijl ze het infuus uit mijn arm haalde waar in de uren ervoor de eerste van een serie nieuwe chemokuren doorheen gedruppeld was. Ze had haar verpleegkundig uniform voor de gelegenheid uitgebreid met een rode kerstmannenmuts. Met een belletje eraan. 

Hartstikke lief was ze…

Ieder jaar hing mijn vader hem op z’n vaste plek aan de kast in de huiskamer: het kaboutertje met maar één arm. De andere was gebroken. Klem gezeten had ‘ie,  in een kartonnen doos. Tussen de rest van de kerstspullen. “Kabouter mist armpje af”, zo hebben we hem gedoopt. Vonden we passend, die naam…