Zinsverduistering

Een paar dagen geleden zette ik het nog als voorlopige titel boven deze tekst: volledige respons. Het ging over de woorden die de oncologisch chirurg vorige week gebruikte om aan te geven dat mijn lijf met behulp van de twintig weken chemokuren die ik achter de rug heb de belangrijkste boosdoeners eruit heeft weten te werken. Het ging erover, dat volledige respons het enige goede nieuws is dat ik in deze situatie had kunnen krijgen. En toch ook niet. 

Ik speelde de beelden van de afspraak waarin ik de uitslag kreeg van de MRI en het gevolg daarvan voor de operatie in mijn hoofd opnieuw af. Ik luisterde nog een keer naar de afwegingen van de chirurg en haar zoekende taal ten aanzien van het te nemen besluit. Ik voelde hoe, met in gedachten de boven verwachting gunstige uitslag die ik een paar dagen eerder zelf al uit het digitale patiëntendossier had opgevist, mijn op basis daarvan ontstane optimisme plaats maakte voor onzekerheid en angst – vermomd in een grote dosis nuchterheid. Ik hoorde mezelf en mijn beste vriendin die niet van mijn zijde week nog weer een keer heel kritisch doorvragen op datgene wat we te horen kregen. En ik zag de blik van de chirurg bij het bekijken van mijn borst in relatie tot de informatie op haar computerscherm. Heel erg vriendelijk was ze. En heel besluitvaardig.

En nu zat ik naar de woorden volledige respons te staren. Het klopte wel. Maar het klopte niet. Want als het had geklopt, dan was het niet nodig geweest, de amputatie van mijn borst. Maar het is wél datgene wat er gaat gebeuren. Vanuit het zekere voor het onzekere en in een poging om mogelijk zwervende cellen de nek om te draaien. En vanuit het idee en de verwachting dat ik daardoor de komende 53 jaar weer ‘gewoon’ mijn leven kan leven. Dat is inderdaad óók fantastisch nieuws, zo reageer ik op de opgeluchte (en opgetogen) berichten uit mijn omgeving. Alleen ben ik daar zelf op dit moment nog even niet. Want zuur is het. En rauw. Want dat is hoe het voelt aan de binnenkant van die nuchtere, opgewekte en stoere verpakking. Omdat het raakt aan zoveel meer dingen dan ‘slechts die ene borst’ en aan een weg die ik eerder al bewandeld heb. En omdat het betekent dat ik moet gaan leren leven met een werkelijkheid waarvan ik niet wil dat hij waar is en waar ik nauwelijks taal aan weet te geven. Noem het zinsverduistering: de momenten dat ik de weg in mijn woorden niet meer weet. 

Het is een intens persoonlijk, chaotisch, tegenstrijdig en onvoorspelbaar intern proces in deze dagen. Het is dealen met onzekerheid, met niet-weten wat er komt en omgaan met het besef dat, ondanks het feit dat ik ‘straks’ mijn leven als het goed is weer op kan pakken, er hoe dan ook sprake is van een enorme winkelhaak: mijn pad gaat verder, maar wél voorzien van een enorme hoek. Verduren is het, de komende twee weken tot aan de operatie op 9 april a.s. En slingeren. Tussen dóórleven en doorléven. Zijn met alles wat zich aandient in de wetenschap dat er staat te gebeuren wat er gebeuren moet.