Van ongeneeslijk naar hoopvol

Soms vraagt iemand: "Hoe gaat het nu?"

Dat blijft een lastige vraag.

De afgelopen twee maanden waren misschien wel de zwaarste sinds mijn diagnose. Zes weken lang stond mijn leven in het teken van behandelingen. Drie chemokuren en dertig bestralingen. Ik wist dat het zwaar zou worden, maar hoe zwaar…

De afgelopen maanden leefde ik in twee verhalen tegelijk.

Het ene verhaal ging over mij: chemo, bestraling, bijwerkingen, ziekenhuisbezoeken.  

Het andere verhaal ging over mijn moeder: 93 jaar, kwetsbaar, afhankelijk, volledig overgeleverd aan de zorg van anderen.

En ergens onderweg ben ik in een film…

Soms zit de oplossing niet in iets groots, maar in iets heel simpels.

De afgelopen dagen is eten ineens veranderd. Wat eerst vanzelf ging, kost nu moeite. Niet omdat ik geen trek heb… maar omdat ik weet wat er komt. Na elke hap.

Door de bestraling krijgt mijn slokdarm een flinke klap. En dat merk ik…

Soms denk je dat je het een beetje onder controle hebt.

Dat je weet wat er komt. Bestralingen, chemo, bijwerkingen… het staat allemaal netjes op papier.

Tot je lichaam ineens een andere afslag neemt.

Sinds 23 april lig ik in het ziekenhuis. Koorts. Niet een beetje, maar zo’n koorts waar ze bij chemo…

In mijn vorige blog schreef ik dat ik al een paar jaar over een denkbeeldig koord loop. Met links donkere wolken, rechts een beetje zon en ergens boven mij een paraplu tegen alles wat onverwacht uit de lucht kan vallen. En vorige week kwam daar weer zo’n moment bij: de PET-scan.

Vanmiddag kreeg ik de…

Eigenlijk ga ik al drie jaar van het ergste uit na ieder onderzoek.
Dat klinkt misschien somber, maar voor mij werkt het anders. Ik houd mezelf voor dat ik inmiddels al langer leef dan ooit eerder mogelijk werd geacht. En als er een keer slecht nieuws komt, dan ben ik daar in mijn hoofd al een beetje…

De afgelopen tweeënhalf jaar leef ik met het woord dat niemand ooit echt wil horen: ongeneeslijk.

In het begin was er vooral chaos. Angst. Verdriet. Daarna kwam er iets anders. Een soort roes. Alsof je lichaam en hoofd besluiten: we gaan dit alleen stap voor stap doen. Niet te ver vooruit kijken…

Ik hoor/zie hem soms meerdere dagen per dag: Palliatieve zorg. Leven tot het laatst. Ik wordt er helemaal ziek van. Ik vind het zo confronterend steeds. 

Wat kost dat wel niet, zo'n reclamespotje meerdere malen per dag op tv en radio, en wat heb je eraan? 

Volgens mij kunnen ze dat geld beter besteden…

Terwijl het jaar langzaam afrondt, merk ik dat ik dit keer niet alleen terugkijk, maar vooral vooruit. Voor het eerst sinds lange tijd doe ik dat met vertrouwen.

Achter mij ligt een intens traject met longkanker, behandelingen en onzekerheid. Voor mij is het bijzonder om te kunnen zeggen dat ik er…

Terwijl niemand zich afvraagt, hoe het mogelijk is dat de maagd Maria tóch een kindje kreeg, had ik hele andere problemen vannacht.

Soms word je wakker met een gevoel dat moeilijk uit te leggen is. Geen angst, geen verdriet, maar pure opluchting. Dat alles nog klopt. Dat wat je net hebt meegemaakt…