Van ongeneeslijk naar hoopvol

De afgelopen tweeënhalf jaar leef ik met het woord dat niemand ooit echt wil horen: ongeneeslijk.

In het begin was er vooral chaos. Angst. Verdriet. Daarna kwam er iets anders. Een soort roes. Alsof je lichaam en hoofd besluiten: we gaan dit alleen stap voor stap doen. Niet te ver vooruit kijken…

Ik hoor/zie hem soms meerdere dagen per dag: Palliatieve zorg. Leven tot het laatst. Ik wordt er helemaal ziek van. Ik vind het zo confronterend steeds. 

Wat kost dat wel niet, zo'n reclamespotje meerdere malen per dag op tv en radio, en wat heb je eraan? 

Volgens mij kunnen ze dat geld beter besteden…

Terwijl het jaar langzaam afrondt, merk ik dat ik dit keer niet alleen terugkijk, maar vooral vooruit. Voor het eerst sinds lange tijd doe ik dat met vertrouwen.

Achter mij ligt een intens traject met longkanker, behandelingen en onzekerheid. Voor mij is het bijzonder om te kunnen zeggen dat ik er…

Terwijl niemand zich afvraagt, hoe het mogelijk is dat de maagd Maria tóch een kindje kreeg, had ik hele andere problemen vannacht.

Soms word je wakker met een gevoel dat moeilijk uit te leggen is. Geen angst, geen verdriet, maar pure opluchting. Dat alles nog klopt. Dat wat je net hebt meegemaakt…

Het afgelopen jaar voelt als een jaar van uitersten. Van leven op hoop, naar goed nieuws, en daarna toch weer struikelen over wat dat goede nieuws eigenlijk betekent.

Toen ik ziek werd, was alles overzichtelijker. Vreemd genoeg. Ik was ongeneeslijk ziek en daar hoorde een bepaald perspectief bij. Ik…

Hieronder weer een gesprekje die ik heb gevoerd met chatgtp, die ik toch graag wilde delen. Ik gebruik het vaker en daarom weet hij mijn naam en over mijn ziekte...

(Harry) Ik lees nu al bij twee mensen die genezen zijn van longkanker. Hoe zit dat?

(ChatGPT) Het kan op twee manieren worden bedoeld als…

Na een tijdje stilte wil ik weer schrijven. Niet omdat alles klaar of verwerkt is, maar juist omdat het nog steeds zo rommelig voelt in mijn hoofd. De afgelopen twee controles lieten géén kankeractiviteit zien. Dat zou voor opluchting moeten zorgen, voor rust, voor dankbaarheid. En ergens voel ik…

Toen ik de blog van Clemence las over medicatie, dacht ik: ja hoor, dat herken ik! Bij mij gaat het alleen nét even iets anders. 

Als mijn alarm afgaat voor mijn pillen, zing ik meestal vrolijk mee: “Neem je kankerpil, neem je kankerpil…” 🎶 En het grappige is: het zijn niet eens kankerpillen. Maar…

Voordat ik ziek werd, kreeg ik bij élk doktersbezoek dezelfde vraag:

“Rookt u?”

Of ik nu kwam voor pijn in mijn rug, een zere vinger of een ingegroeide teennagel, die vraag hoorde er standaard bij.

En ja, ik rookte. Niet een beetje ook. Zo’n 35 sigaretten per dag, minstens.

En dan zit je opeens bij de…

Ik ga geen mooie woorden gebruiken. Geen “hou vol”, geen “blijf positief”. Want soms is het gewoon k*t. 

Ongeneeslijk ziek zijn is niet dapper of inspirerend. Het is vermoeiend, oneerlijk en leegmakend.

Ik ben niet depressief, ik ben gewoon… klaar. En dat mag er ook zijn.

Sinds twee weken slik ik weer…