1+1=3

Na mijn vorige blog was ik vooral bezig met herstellen.

De afgelopen maanden waren pittig geweest. In zes weken tijd kreeg ik 30 bestralingen en 3 chemokuren. De bestralingen hadden mijn slokdarm behoorlijk geraakt. Eten werd op een gegeven moment zo pijnlijk dat ik nauwelijks nog iets binnen kreeg.

Het gevolg: bijna 15 kilo gewichtsverlies. Niet bepaald het dieet dat ik iemand zou aanraden.

Maar na de laatste behandeling begon het langzaam de goede kant op te gaan. Mijn slokdarm herstelde, het eten ging steeds beter en inmiddels kan ik weer alles eten. Mijn conditie werd beter en ik voelde me steeds sterker worden. Sterker nog, ik voelde me eigenlijk helemaal niet meer ziek.

En toch blijft er ergens dat stemmetje.

Want als je drie jaar geleden te horen hebt gekregen dat je ongeneeslijk ziek bent, leer je dat je nooit helemaal zorgeloos naar een controle gaat. Hoe goed je je ook voelt.

Afgelopen woensdag had ik weer mijn driemaandelijkse controle bij de longarts.

Ik ging er eigenlijk behoorlijk zelfverzekerd naartoe. Ik voelde me goed en de laatste behandeling had drie maanden eerder al laten zien dat de vervelende lymfeklier onder controle was. Maar ergens achter in mijn hoofd houd je toch rekening met het ergste.

We bekeken samen de uitslag van de nieuwste scan. En toen kwam het nieuws.

De behandelingen hadden niet alleen hun werk gedaan. De chemo bleek de afgelopen drie maanden nog verder te hebben doorgewerkt. Alle lymfeklieren waren weer geslonken tot een normaal niveau.

En toen zei mijn arts iets wat ik nooit had verwacht te horen: “1 + 1 = 3.”

Ze bedoelde daarmee dat de behandelingen samen een veel beter resultaat hadden gegeven dan je op basis van de afzonderlijke behandelingen zou verwachten.

En toen kwam het woord.

Niet genezen, nog niet. Maar wel: richting genezing.

Ik moest het even laten landen. Eigenlijk moet ik het nog steeds laten landen. Want hoe kan dat nou?

Drie jaar geleden was ik ongeneeslijk ziek. Er was sprake van palliatieve zorg. Ik werd na mijn diagnose arbeidsongeschikt verklaard en kreeg een IVA-uitkering.

En nu zit ik tegenover mijn longarts en zegt ze voorzichtig dat het misschien wel richting genezing kan gaan.

Dat past helemaal niet bij het beeld waarmee ik drie jaar geleden naar huis ging.

Toch is het precies wat er is gebeurd.

Na mijn eerste diagnose begon ik met immuuntherapie. Daarnaast werd mijn hersenmetastase behandeld met de Gamma Knife. Ook toen waren de resultaten verrassend goed.

Later kwam er opnieuw slecht nieuws. Die ene vervelende lymfeklier begon weer te groeien.

Dus volgde opnieuw een behandeling. Deze keer 30 bestralingen en 3 chemokuren. Zes weken lang afzien.

En nu blijkt dat die behandelingen niet alleen de groei hebben gestopt, maar dat alle lymfeklieren inmiddels weer naar een normaal niveau zijn teruggekeerd.

Ik heb altijd vertrouwen gehad in mijn behandelteam. Misschien is dat wel één van de belangrijkste dingen die ik uit de afgelopen drie jaar heb meegenomen.

Vertrouwen hebben betekent niet dat je ervan uitgaat dat alles goed komt.

Het betekent dat je erop vertrouwt dat er alles aan gedaan wordt wat op dat moment mogelijk is.

En blijkbaar kan er soms méér mogelijk zijn dan je ooit had durven hopen.

Ik schrijf deze blog terwijl ik het nieuws nog steeds nauwelijks kan geloven.

Ik durf daarom ook nog niet te zeggen dat ik genezen ben.

Daarvoor moeten we eerst verder kijken. De controles blijven komen. De scans blijven komen. En ik weet inmiddels maar al te goed dat kanker zich niet altijd aan verwachtingen houdt.

Maar toch...

Richting genezing.

Drie jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik die woorden ooit in mijn eigen verhaal zou kunnen opschrijven.

Mijn eerste blog noemde ik: Van ongeneeslijk naar hoopvol.

Misschien is het tijd voor een vervolg. Van ongeneeslijk richting genezen. Hoe fantastisch zou dat zijn?

Misschien moet ik daar voorlopig maar gewoon even van dromen.