In een film waar ik nooit voor heb gekozen
De afgelopen maanden leefde ik in twee verhalen tegelijk.
Het ene verhaal ging over mij: chemo, bestraling, bijwerkingen, ziekenhuisbezoeken.
Het andere verhaal ging over mijn moeder: 93 jaar, kwetsbaar, afhankelijk, volledig overgeleverd aan de zorg van anderen.
En ergens onderweg ben ik in een film beland waar ik nooit voor heb gekozen.
Niet de film van kanker.
Niet de film van overleven.
Maar de film waarin ik ā de zoon ā niet meer welkom ben op de afdeling van mijn eigen moeder.
Niet omdat ik iets fout heb gedaan.
Niet omdat ik iemand heb bedreigd of onrust heb veroorzaakt.
Maar omdat ik vragen stel.
Vragen over zorg.
Vragen over veiligheid.
Vragen over dingen die niet kloppen.
En blijkbaar is dat genoeg om als ādrukā te worden gezien.
Niet omdat Ćk druk leg.
Maar omdat het personeel druk voelt ā
omdat ze niet doen wat ze moeten doen.
Omdat rapportages leeg blijven.
Omdat medische signalen worden gemist.
Omdat opvolging uitblijft.
Omdat basiszorg niet altijd wordt gegeven.
En omdat de manager liever heeft dat het stil blijft dan dat het beter wordt.
En dus word ik gezien als het probleem.
Niet de gemiste medicatie.
Niet de onderbroken antibioticakuur.
Niet het oedeem dat niemand opvolgt.
Niet de delier die wekenlang genegeerd werd.
Niet de gaten in het dossier.
Nee.
De zoon die het ziet.
Die het benoemt.
Die het niet laat liggen.
Die zoon moet weg.
En dat doet pijn.
Meer dan ik had verwacht.
Want ik wil helemaal geen strijd.
Ik wil geen dossiers doorspitten.
Ik wil geen meldingen doen.
Ik wil geen juridische termen kennen.
Ik wil geen dreiging van een locatieverbod.
Ik wil gewoon bij mijn moeder zijn.
Gewoon haar hand vasthouden.
Gewoon haar zien lachen.
Gewoon zoon zijn.
Maar in deze film mag dat niet.
In deze film is de waarheid gevaarlijk.
In deze film is transparantie een bedreiging.
In deze film is de boodschapper makkelijker te verwijderen dan het probleem.
En tochā¦
toch blijf ik staan.
Niet omdat ik sterk ben.
Niet omdat ik energie over heb.
Maar omdat liefde soms harder duwt dan angst.
Ik ben ongeneeslijk ziek.
Maar ik ben er nog.
En zolang ik er ben, zal ik blijven opkomen voor mijn moeder.
Voor haar veiligheid.
Voor haar waardigheid.
Voor haar stem.
En misschien ook voor al die anderen die geen zoon hebben die dit kan of durft.
Ik had nooit gedacht dat ik in mijn eigen ziekteproces in een film terecht zou komen waarin ik moet vechten voor basiszorg.
Maar hier ben ik dan.
En ik speel mijn rol.
Niet omdat ik hem wilde.
Maar omdat hij nodig is.
11 reacties
Lieve Harry,
Wat verschrikkelijk dat je je moeder niet meer mag zien terwijl jullie elkaars liefde nodig hebben. Wat moet het zwaar zijn om haar niet te mogen zien. En dat terwijl je al je eigen strijd te voeren hebt. Ik bewonder je moed en doorzettingsvermogen. Wie staan je bij in deze? Hoop dat je snel je moeder weer een knuffel kan geven.
Hoe is het nu met je? Hoe ver zit je in de behandelingen?
Liefs, Kato š§”
VGZ Zorgkantoor, Landelijk Meldpunt Zorg, Geschillencommissie Zorg, Rechtbank en ARAG.
Zo trof Harry haar aan toen hij onverwachts bij moeder kwam.
Wat verschrikkelijk. Doen zij er wat aan? Want volgens mij heb je ze al langer terug ingeschakeld. Ouderenmishandeling dat jij niet mag komen.
Ik heb het verbod gisteren overtreden wegens medische noodzaak.
Terwijl de zorg vertelde dat er niets aan de hand was, vond Harry mijn moeder weer hangend in haar stoel. Ze was helemaal verward. Toen ik dit hoorde ben ik gewoon naar haar toe gegaan.
Ik heb de huisartsenpost gebeld die met enige spoed langskwamen. Moeder heeft een delier/infectie en kreeg een antibioticakuur. De 5e al sinds Januari omdat ze gewoon niet naar haar omkijken.
Vandaag ben ik er weer geweest en ze was weer een neetje opgeknapt door de kuur. De kuur duurt 5 dagen maar ze houden mij daar niet meer weg. Dan bellen ze de politie maar.
Heel goed Harry. Laat je nix wijsmaken. Wat denkt zon manager wel niet. Die maakt geen schijn van kans bij de rechter. Geloof me. xxx Linda
Gelijk heb je Harry. Je kunt mensen die van elkaar houden en elkaar nodig hebben niet scheiden. Verdrietig dat je je ook om je moeder nog zoveel zorgen moet maken., terwijl jijzelf zo hard vecht tegen de kanker. Wat moet het erg zijn om je moeder zo aan te treffen. Goed dat je de huisarts gebeld hebt. Schrijf alles op wat niet goed is en wanneer. Zo bouw je een dossier op tegen het verzorgingshuis. Ik hoop dat je moeder snel opknapt.
Liefs voor allebei
Als zorg alleen tot bezorgdheid leidt... Wat ellendig!
Lieve Harry, ik mag aannemen dat je wel gewoon naar je moeder kan gaan ondanks het zgn toegangsverbod? Ik bedoel: je moeder zit niet achter een slot dat door de manager geopend kan worden?
Het is een onrechtmatig verbod en ik zou me er nix van aantrekken en gewoon gaan. Ik weet dus niet hoe zij jou praktisch gezien tegen gaan houden maar ik vermoed dat hier sprake is van onrechtmatig handelen van de manager.
Ligt er een schriftelijk verbod? Heb je schriftelijke waarschuwingen gekegen?
Ik zou sowieso vragen naar de directeur en ik zou me zeker niet laten intimideren door de manager. Ik zou dus naar mijn moeder gaan. En kijken wat er dan gebeurt.
Mijn moeder heeft ooit in een verpleeghuis gewoond, een paar maanden, en daar dachten ze mij ook de toegang te kunnen ontzeggen omdat ik ook vragen stelde en kritiek had.
Dat verbod is er ook nooit gekomen.
Linda
Ik mag niet meer op de afdeling komen waar het appartement van mijn moeder is. Maar ik heb er vanaf gisteren schijt aan en ik ga toch.
Ik zie wel wat ze doen.
Thats the spirit babe! Dont f*ck the Harry's!
En dan wil ik je nog wat zeggen. Je maakt nu bezwaar bij klachtencie. over die instelling maar dat is voor de niet-zorg die ze verlenen. Als je die manager tegenkomt vertel je haar/hem dat ze de gordijnen inkan en dat jij eventueel naar de rechter stapt en een kort geding aanspant.
Zij/hij handelt onrechtmatig!
kus Linda
Lieve Harry,
Wat erg om dit te lezen. Ze kunnen en mogen jou toch niet weghouden bij je moeder, alleen omdat je kritisch bent. Mijn jongste zoon heeft 11 jaar in een verpleeghuis gewerkt en is daar anderhalf jaar geleden weggegaan omdat hij er niet mee om kon gaan, dat hij niet meer de zorg en aandacht kon geven die de bewoners verdienden. Het personeelsgebrek en de tijdsdruk werd onmenselijk hoog. Hij werkt nu nog steeds in de ouderenzorg, maar nu bij mensen thuis waar hij wel 1-op-1 aandacht kan geven en zonder haast de zorg kan bieden die de persoon verdient. Dan komt hij maar wat later thuis. In het huis kon en mocht dat niet en werd hij als lastpak gezien als hij aankaartte dat dingen echt niet langer zo konden.
Blijf gewoon gaan, het is je moeder. Zolang je geen verbaal en fysiek geweld gebuikt tegen het personeel, hebben ze geen enkele reden jou de toegang te ontzeggen.
Sterkte en liefs, Monique