Inattendu (uit onverwachte hoek)
Als je eenmaal begint met de verbouwing van een Frans huis, dijt het project binnen de kortste keren uit als een heelal. Steeds sneller. Het plan voor nieuwe badkamertegeltjes leidt tot de installatie van een nieuw plafond. De serre, die bij de eerste bezichtigingen zo leuk leek, blijkt na een jaar gebruik nodig aan vervanging toe. En aan nieuwe fundering... Dat kunnen we uiteraard niet zelf, we vragen een serre-man te komen voor een offerte. Hij staat opeens voor ons, via een verborgen zijtrapje naar het terras geklommen. 'Ik ken dit huis', verklaart hij zijn verschijnen uit onverwachte hoek. Hij kijkt nostalgisch om zich heen: 'Ik kwam hier als kind wel eens spelen'. Hij wijst naar het huis van de buurvrouw. 'Daar woont nog een tante van mij en daar verderop ook, lieve mensjes, praten wel heel veel. Heeft u al kennis gemaakt?' Zeker hebben wij al kennis gemaakt met de tantes van de serre-man; we hebben ze een paar maanden geleden uitgenodigd voor een dinertje. Om onszelf te introduceren, maar ook om ze te bedanken voor het aannemen van de vele pakketjes in onze afwezigheid.
En inderdaad de tantes babbelden aan een stuk door. Voornamelijk over hun kwalen en gebreken, knieƫn, heupen, pijn, zwellingen, artsen, operaties, ontstekingen, grote spuiten erin. Vroeger, voor mijn borstkanker, kon ik hier slecht tegen. Ik vond het ongemakkelijk om te luisteren naar al die intieme details over haperende lichamen. Maar ik ben ouder en milder geworden, ik haper zelf ook.
Tegenwoordig schuif ik mijn stoel een beetje dichterbij als we het kunnen hebben over hoe je hier mentaal mee omgaat, hoe je je leven oppakt, of aanpast. Sommige mensen hebben heel wijze dingen te delen. Dat vind ik interessant. Anderen blijven eenzijdig hangen in een negatieve opsomming van eigen klachten en behandelingen. Maar juist met die kan ik me dan weer prima amuseren. Ik heb namelijk gemerkt dat er een pikorde bestaat, waar dit soort mensen heel gevoelig voor is. En dat ik in Ć©Ć©n kanker-klap vrij hoog in die pikorde terecht ben gekomen. Dus als iemand het nodig vindt om zelf geobsedeerd eindeloos door te mekkeren over een bescheiden aandoening die niet eens uit kan zaaien, gooi ik het er met plezier in: Weet je wat ook zeer doet, waar je een groot litteken aan overhoudt...? Die zagen ze niet aankomen, ik win het bijna altijd.
Dit heb ik bij de lieve tantes uiteraard niet gedaan
57 reacties
Oh die pikorde!!! Die bestaat echt. Heel af en toe trek ik ook de kankerkaart. Bij mijn kinderen deed ik het regelmatig, voor de grap. En soms inderdaad bij mensen die om welke reden dan ook een prikje verdienen. Mooi geschreven!
Liever had je niet gewonnen!!!
Een leuke blog, zoals alleen jij die kunt schrijven.
Dikke knuffel Peter
"En dat ik in Ć©Ć©n kanker-klap vrij hoog in die pikorde terecht ben gekomen." Ik moest grinniken om deze zin, maar het is ook echt zo.
Heerlijke blog weer! Ik zie het helemaal voor me hoe je de pikorde bestuurd.
Hihi, "de tantes", het is nu al een begrip. En met de littekens die jij hebt, daar sta je zeker hoog mee in de pikorde! Waren ze direct stil!
Haha Niene, humor is jouw kracht. Wat een leuk blog weer. Ik zie het beeld levendig voor meš. Liefs uit Mallorcaš
Ja, is een soort verdedigingslinie. Ken dat wel.
Ik kan het me wel voorstellen, maar ik heb het 'tegenovergestelde' (?): vrienden die een klein lichamelijk klachtje willen uiten en beginnen met: 'het is niks vergeleken met jou, maar....'. dan zeg ik altijd dat het geen competitie is. En bij sommige zeer goede vrienden zeg ik: 'en als het wel zo was, zou ik gewonnen hebben'. š
Mijn buurman en ik hebben, zoals bijna iedere ouwe knakker van boven de 70, prostaatkanker gehad. Ik zag hem in de garage wat mank lopen en toen het been mankement was besproken kwamen we dus al snel bij de kanker, waar niets over te vertellen valt, afgezien dat we beide dezelfde hork van een uroloog hadden, We hebben het er niet meer over en over mijn leverkanker heb ik alleen de familie geinformeerd, dat ik 2 x 3 dagen kwijt was aan radioembolisatie en me weer helemaal fris voelde, het werd nb bij toeval ontdekt. Wat wel spectaculair was was de aanloop naar een pacemaker bij een bijna dood ervaring na aankomst in het ziekenhuis. De mooiste ervaring ooit. Je zou het iedereen gunnen. Ik wou graag tantes hebben met kwalen, eindelijk iemand die je een plezier doet me je kwaaltjes.
@Petervr2 Geniale reactie ! Grote smile hier, waarvoor dank !
Kan jij geen column krijgen hier ?
Dank voor je compliment Mieke. Nee,ik hoef geen eigen column. IK neem deel aan deze discussie omdat het me verbaasd heeft hoe weinig last ik heb gehad van al mijn kwalen en wilde puur uit nieuwsgierigheid eens checken hoe dat bij andere patienten zat. En die column van Niene is leuk, dus laten we het daarbij maar laten.
Humor blijft het beste medicijn! š
Mooi verhaal! Lees zelf eens heel rustig het Evangelie van Johannes en meer; laat je uitleggen wat je niet direct snapt. Wordt je misschien ook wel gelovig en rustig van!š
Hi Niene, leuke humor
Ik had longkanker, van 1 long zijn 2 kwabben verwijderd. Als mensen het erover hebben dat ze zo benauwd zijn na een trap oplopen of door een bepaalde lucht en aan mij vragen heb jij daar nou geen last van? Mijn reactie: ja een beetje, ongeveer de helft van jullie benauwdheid. Dan vragen zo oh hoezo. Dan zeg ik: Ik heb maar 1 long dus daarom heb ik het half benauwdš¤
geweldige reactie, moest er even om grinniken
Mooi om te lezen! Toch, om een of andere reden, loop ik nu zelf wat vast en voel me erg eenzaam met mijn situatie: drie jaar geleden plots geconfronteerd met borstkanker stadium 3, alle (chemo, immuno, bestraling, hormoontherapie meerdere malen geprobeerd en vanwege te veel bijwerkingen in overleg met arts gestopt) behandelingen succesvol doorstaan, op altijd positieve wijze. En nu, schoon, merk ik dat ik nog veel blijvende bijwerkingen heb: neuropathie, moeite met concentratie in breedste zin van het woord, moe en - wellicht mede omdat ik met wat aanpassingen- alles tijdens behandelingen ben blijven doen, het lukt me niet op te bouwen, mn lichaam zegt aan alle kanten nee, rust. En daar bemerk ik weinig steun of begrip in, ieder zegt dan -goedbedoelend- doe zus doe zo, als je nu zus, of zo, en ik bemerk alleen dat als ik ook maar een stapje te veel zet, mn lichaam reageert met een ontstekingkje ergens of fikse verkoudheid, of zoals nu, toch grieperig. En dit voelt naar. De kanker en behandelingen voor mn gevoel, en zeker voor de buitenwereld al weer even geleden (2 jaar geleden de laatste immunobehandeling gekregen) reacties zijn vrijwel unaniem: nog steeds!? Mijn manier van mee omgaan is om nu alsnog met dingen te stoppen, keuzes maken, en me verder op mezelf terug te trekken, te luisteren naar mn lichaam en daar zoveel mogelijk naar te handelen. Gelukkig kreeg ik her- en erkenning van een fysiotherapeut bij Maggie's, ik trof haar bij het inloopspreekuur kanker en vermoeidheid. Maar het blijft best een lastige weg nu.
Herkent iemand dit?
Zo herkenbaar. Men zegt nog net niet dat je niet moet zeuren, je leeft nog.....(ik ben 2,5 jaar geleden geopereerd ( alvleesklierkanker), na chemo therapieen, was er na 4 maanden toch weer een tumor terug).
Altijd moe, maar ja , dan wordt er geroepen - je ziet er goed uit ! , en je leeft nog.....
Zeer herkenbaar! Jij bent expert in jouw lijf en wat voor jou goed voelt. En aan de hand daarvan maak je jouw keuzes. Op dit moment is dat terugtrekken en misschien is dat over een poosje met meer humor ernaar kijken. Of niet. Iedere kankerpatiƫnt stapt een eigen weg en ik denk dat er geen twee hetzelfde zijn. Maar klachten die niet (meer) gehoord of gezien worden zorgt voor een verschrikkelijk gevoel van uitsluiting. En dat is pijnlijk. Opnieuw zoeken naar kracht om ermee om te gaan kost tijd en veel energie. Sterkte!
Ik herken het.
sAvonds loop ik een rondje met de hond en kom dan regelmatig een buurman (ook met een hond) tegen. Allebei hebben we behoorlijk wat meegemaakt op kanker gebied. Pas hadden we het er over dat iedereen om ons heen er wel klaar mee is, met onze klachten over onze hoestjes, onze doofheid, onze vermoeidheid, onze overprikkeldheid, ga zo maar door We bedachten op straat, dat er voor deze post kankerperiode meer aandacht nodig is. Dat het meer benoemd mag worden dat er heel veel klachten blijven hangen en zelfs erger worden door bijwerkingen op latere termijn. We tellen echt onze zegeningen dat we er nog zijn en dat we zo goed geholpen zijn. Maar toch, op de momenten dat je eigenlijk niet dat stapje extra meer zetten kan, dan zou het prettig zijn dat we ons zelf niet hoeven te verontschuldigen. De buurman en ik snappen elkaar. We geven elkaar geen tips of adviezen. We mopperen wat, we vloeken her en der en wensen elkaar vervolgens een goede nacht.
Al die goedbedoelde adviezen om dit juist wel te doen en dat beslist niet, om simpel van te worden. Ik zeg altijd dat ik een geweldige arts heb en dat ik me aan die adviezen en strategieƫn houd. Neuropathie, een hinderlijk cadeautje van chemo dat aan je blijft plakken, als je mazzel kan het wat verminderen. Moe zijn. heel herkenbaar en vooral voor jezelf vervelend; geen idee of dat ooit verdwijnen zal maar wel iets waar je rekening mee moet houden want over je grenzen gaan vindt het lijf niet leuk en reageert met "moeilijk doen". Je doet het goed door te luisteren naar je lichaam, ook al is keuzes maken soms lastig maar wel verstandig dus doen! Ik stuur je een virtuele dikke knuffel, daar an je in ieder geval niets onaangenaams van krijgen.
Leuk stukje en herkenbaar. Soms doe ik er nog een schepje bovenop .....en zeg ik iets als ..."overlijden is geen ziekte he....we gaan allemaal dood." of " je hoeft er niet aan aan dood te gaan....je kan ook morgen worden doodgereden". Wat ik bedoel is dat we allemaal moeten genieten zo veel als kan. We zijn allemaal mensen van een dag ook als je denkt dat je gezond bent. Soms hebben mensen een prikkel nodig om het te begrijpen.
Achā¦.ik zeg wel eensā¦..āhet is me nog niet gelukt om dood te gaanā de hoofdprijsš
Ofā¦ā¦gaat prima hoor, alleen een beetje kankerā¦ā¦ššje ziet ze wit wegtrekken
JJB
zalig !
Ha Nienke, idd een hele leuke kolom. Het is idd zoal je schrijft, het is belangrijk om iedereen in zijn waarde te laten, echter je wordt soms zo moe van mensen met hun allerlei goed bedoelde ideeĆ«n/ adviezen die overal een oplossing voor hebben, want bij die helpt het dus ook bij jouš dus komt er in het kort op neer er is overal een oplossing voor.. Dezelde zeggen dan oh ik voel me ziek, dat is toch niet fijn. Ik zeg tegenwoordig: Oh dat is vervelend maar ik ben ongeneeslijk ziek. Je moet de reactie alleen al zien van ze. Dan krijg je een hele mooie reactie terug, zo heb ik het nooit bekekenš
Ha Niene, mooi verhaal.
Het kan ook andersom: ik heb borstkanker, chemo, amputatie, nu nog bestraling en hormoontherapie. Maar ik heb veel geluk: weinig bijwerkingen en best wel energie om leuke dingen te doen.
Mijn schoonfamilie neemt me dat bijna kwalijk, alsof ik ziek-zwak-misselijk zou moeten zijn. Ze zeggen bv "die leeft ook voor het vaderland weg" of "ze doet alsof er niets aan de hand is", en dan bedoelen ze dat denigrerend.
Ik ben nog aan het bedenken hoe ik hier met (liefst een beetje botte) humor op kan reageren.
Heeft iemand tips?
Alvast dank! Marleen
Wat een nare opmerkingen krijg jij van je schoonfamilie Marik! Mocht je er energie in willen steken om dat te stoppen, dan zou je elk familielid een keer apart kunnen spreken om te vertellen dat deze opmerkingen je pijn doen (als dat zo is). Dat je toch - ondanks de energie die je hebt - door een periode heen gaat waarin niemand van te voren weet wat hij zal doen of laten en hoe hij zal reageren. En dat dit jouw manier is om weer gezond te worden en tussen de behandelingen door ook gewoon je leven wilt leiden. Hopelijk begrijpen ze dan waar je doorheen gaat en dat je elke steun kunt gebruiken, ook die van je eigen schoonfamilie. Ik besef dat dit niet is wat je vraagt, maar ik vermoed dat een grappige opmerking van jouw kant hun gedrag niet zal veranderen.
Mocht het niet helpen, dan kun je natuurlijk ook minder vaak met hen omgaan. Bijvoorbeeld - omdat je je vanwege je ziekte (mentaal) niet goed voelt - niet naar een verjaardag gaan. Wat je ook doet, het kan allemaal gedoe opleveren waar je nu niet op zit te wachten. Laatste optie die ik kan bedenken is doen alsof je die opmerkingen niet hoort en het naast je neerleggen. Want sommige mensen zijn nu eenmaal niet in staat om open en eerlijk een gesprek aan te gaan en blijven steken in ongepaste opmerkingen.Veel sterkte gewenst en blijf vooral de dingen doen waar je plezier in hebt!
O ja. Ik herken wel iets van wat je meemaakt. Sommige mensen in mijn omgeving vinden dat ik niet serieus genoeg met mijn ziekte omga omdat ik tussen de behandelingen door graag op vakantie wil. En daar plannen voor maak. Ze denken blijkbaar dat ik dingen verdring en maken zich daar zorgen om. Dat denk ik niet maar kan toch zo zijn. Als deze mensen me dierbaar zijn, dan leg ik uit waarom ik dat doe, namelijk dat ik graag voor zover mogelijk mijn eigen leven leid. Als ik geen zin heb om erop te reageren zeg ik meestal: 'ja, dat zou kunnen maar dat komt dan nog wel. Dat zie ik dan wel weer'.
ik las gisteren iets heel moois, zeg: Ik begrijp niet wat je hier mee bedoelt, kan je me helpen te begrijpen wat je hier mee bedoelt? daarmee worden ze zelf gedwongen om na te denken over wat ze zeggen zonder dat je in de aanval gaat.
Succes met je schoonfamilie! Nu een hele leuke, maar die van mijn ex was ook zo verschrikkelijk. Mijn ex en ik hebben nog goed contact en zijn nieuwe vrouw (al 20 jaar) zegt altijd jij bent de enige die echt weet hoe dit is..... en dan proberen we er maar om te lachen.... en dan vinden ze haar al een stuk leuker dan dat ze mij vonden.
Ik zou reageren met "Daar drinken we er een op"
Haha goeie column, al had je waarschijnlijk niet graag 'gewonnen'
Ik had als naaste last van het 'och niet zo zeren' gedoe. Wij gingen vanwege de ziekte van mijn vader niet op vakantie, terwijl we het vorige jaar waren gestrand omdat mijn man zijn voet brak. Vanalles hoorde ik. 'och het is niet zo erg om een jaar niet op vakantie te gaan (van iemand die net terug was) 'ga gewoon wat leuks doen' terwijl ik met mijn ziel onder mijn arm zat' tot 'och nou hij leeft in ieder geval nog' (oftewel: je mag pas klagen als 'ie echt dood is, want een paar keer was hij het al bijna)
Gek altijd, hoe dat werkt, zo'n pikorde. Ik heb het erger en een ander mag wel klagen?
Haha goeie column, al had je waarschijnlijk niet graag 'gewonnen'
Ik had als naaste last van het 'och niet zo zeren' gedoe. Wij gingen vanwege de ziekte van mijn vader niet op vakantie, terwijl we het vorige jaar waren gestrand omdat mijn man zijn voet brak. Vanalles hoorde ik. 'och het is niet zo erg om een jaar niet op vakantie te gaan (van iemand die net terug was) 'ga gewoon wat leuks doen' terwijl ik met mijn ziel onder mijn arm zat' tot 'och nou hij leeft in ieder geval nog' (oftewel: je mag pas klagen als 'ie echt dood is, want een paar keer was hij het al bijna)
Gek altijd, hoe dat werkt, zo'n pikorde. Ik heb het erger en een ander mag wel klagen?
Mooi verwoord maar tevens de harde realiteit. Het zijn zo van die dingen waarin je liever niet zou winnen. Maar inderdaad al dat geklaag en gezeur, temeer dat die krakende wagens het nog het langst van al volhouden. Ik denk dan altijd, maak eens een wandeling door de ziekenhuisgangen. Dan zie je pas wat echte miserie is !
Liefs,
InƩs
Ik had dus een tijdje een vaste opmerking (na herseninfarct vader, de liefde van mijn leven die me na 20 jaar zomaar verliet voor een ander, droomhuis moeten verkopen, baan ook nog kwijt en toen als bonus nog de keiharde kanker klap): ik heb een hele lage tolerantie grens voor mensen die klagen over een ingegroeide teennagel! Heb ik maanden gezegd, totdat ā¦ ik door de neuropathie in mijn voeten last kreeg van ā¦ drumroll ā¦ een ingegroeide teennagel. En dat doet me toch PIJN!
š¤š
Gisteren had ik zelf ook zo'n ervaring. Ik liep mee op route met een collega ( ook ex -kanker patiƫnte.. ik ben werkzaam in de thuiszorg) toen een voor mij nieuwe cliƫnt vertelde dat ze 65 jaar getrouwd was en dat ze kanker had gehad. Ze zei:"Jullie moesten eens weten hoe het is om te horen te krijgen dat je een kwaadaardige tumor hebt." En daar stonden wij beide te denken, " Je moest eens weten." Soms kop ik hem dan ook even in. Met een ongemakkelijke stilte als gevolg.
Ik zou die er wel gewoon inkoppen. Ik zou het zelf ook niet in mijn hoofd halen zoiets als "jullie moesten eens weten" tegen iemand te zeggen - want we weten vaak niks van een ander en een ander niks van ons. Ik trek echt wel eens de kankerkaart om een eind te maken aan geneuzel.
Maar het helpt niet altijd. Ik ben ruim 8 jaar geleden volledig afgekeurd: uitgezaaide stadium 4 longkanker, geen kans op herstel of re-integratie, slechte prognose. Ik kan, nu zoveel jaar in bonustijd en met afwachtend beleid, best veel, maar ben een schaduw van wie ik was voor de kanker. Zegt mijn eigen moedertje tegen mij: "je moest eens weten hoe erg het is als je zo oud bent en niet meer kan wat je vroeger kon". En dat ging dan over de schoonmaak in huis. Ik kreeg er pijn in mijn hart van en zei dat ik door kanker al heel lang niet meer kan wat ik vroeger kon. Zegt ze: "wacht maar tot jij bijna 80 bent". De kans dat ik dat haal is nihil. Maar dat kreeg ik niet meer over mijn lippen.
Jeetje Frie.... ook ik moet dat aanhoren van mijn ouders. Maar voor wat jou betreft- in je bonustijd- is dat wel heel zuur om zoiets naar je kop geslingerd te krijgen. Om verdrietig van te worden...
Precies dat. Alsof het voor mijn moeder nodig is om kanker te bagatelliseren om het te kunnen handelen, zo denk ik wel eens. Alsof het een wedstrijd is wie erger geleden heeft. Ofzo, ik weet het niet, maar heb er heel veel last van. En het begroot me dat jij dat ook hebt. Dikke knuffel!
šā¤ļø
Wat verdrietig dat je dat van je eigen moeder te horen krijgt. Het zal vast niet kwaad bedoeld zijn maar het is wel onnadenkend. Aan de buitenkant zien mensen niet wat er met je lijf aan de hand is, of was in jouw geval. Dus wordt ook niet gezien wat de beperkende effecten zijn waar je mee verder moet. En als je er toevallig niet uitziet alsof je wat mankeert snapt helemaal niemand waar je elke dag tegenaan loopt. Zelf heb ik in zo'n geval nog geen andere oplossing gevonden dan diep ademhalen, iemand aankijken en de dooddoener "het is wat het is en ouderdom komt met gebreken" te antwoorden.
Veel sterkte en geduld
Niet 'was' in mijn geval, maar 'is', genezing zit er (nog?) niet in met de huidige wetenschap.
Ouderdom komt met gebreken vind ik echt een goede opmerking. Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn, nog zoiets. Al die verjaardagskaartjes waar het op lijkt alsof oud worden heel dramatisch is - ik wil het wel, hoor, met gebreken en al!
Beste Niene, mooi verhaal, maar hoort dit thuis op een kanker site? Meer in Margriet of Libelle, lijkt mij.
Dat mijn mening. Ik wens het allerbeste toe.
Beste Siebet, ik zie in je profiel dat jij net je diagnose hebt gehad. Ik begrijp heel goed dat je in deze fase niet zo geĆÆnteresseerd bent in verhalen over het leven na kanker. Maar ik hoop van harte dat je dat over 3 jaar wel zult zijn. Heel veel sterkte de komende tijd!
Niene
Beste Siebet,
Sommige willen juist wel deze verhalen lezen... en soms is het ook een mooie afleiding om ze te schrijven. En je mag uiteraard je eigen mening hebben! De mijne is dat Niene een van mijn favoriete blogs is en ik ben blij dat het nu zo goed met haar gaat. Ik mis bijna haar verhalen van toen het niet zo goed ging, omdat ze ondanks de ellende het met humor weet te brengen.
Gr Marjolijn
Hai Siebet, waarom vind of denk jij dat dit beter in de Libelle of de Margriet past? Je noemt je mening, maar niet de reden waarom.
Voor mij is dit soort verhalen/stukjes, waarbij het hebben of hebben gehad van kanker geplaatst wordt binnen de context van iemands leven, heel waardevol hier op deze site. Het tilt de ervaring van ziek zijn, patiƫnt zijn, uit boven de pure opsommingen van behandelingen, in meer of mindere mate aangevuld met wat het met iemand doet. Ik lees het soort stukjes zoals Niene ze schrijft om die reden zo graag; het plaatst het hebben (gehad) van kanker in een bredere context, zeker nu interessant omdat er steeds meer mensen met kanker zijn en er dus ook steeds meer mensen zijn die geholpen zijn met het op een bredere manier reflecterend zijn over het ziekteproces. In die zin is het helpend. Ik vind het daarom heel goed passen hier, even goed als andere, wellicht meer op ziekteprocessen toegesneden vertellingen. Ik vind beide manieren volkomen acceptabel; iedereen zijn of haar meug, die vrijheid is juist prachtig.
Ja, dit hoort thuis op Kanker.nl, juist in de blogs, waar we allemaal verwoed proberen verder te leven, met of na kanker. Dit is waar ik naar zocht, toen ik in 2017 op de site terecht kwam: verhalen van lotgenoten, het liefst nog levende.
Siebetā¦ā¦..bij de Aldi is de azijn in de aanbieding per 5 literā¦ā¦ā¦šš
Volgens mij mag iemand best aangeven dat iets op dat moment niet bij haar past, zonder dat je daar meteen een sneer naar maakt.
Mensen zitten allemaal in een andere fase. Wat voor de Ć©Ć©n steunend voelt, kan voor een ander juist moeilijk zijn.
Blijf gewoon respectvol aub
O ja, de pikorde! Ik ervaar het andersom: mensen vertellen hun ongemak en besluiten dan met: ach wat zeur ik nou. Wat jij hebt meegemaakt is vele malen erger š
Leuk verhaal en ook heel herkenbaar.. hoewel ik het ook omgekeerd meemaak.
Mijn vriendinnen die me niets meer (durven te) vertellen over hun dagelijkse dingen 'omdat dat van mij erger is'...Dan heb ik al meerdere malen moeten herhalen dat ik ook hun zorgen en problemen wil horen en dat dat van mij niet belangrijker is.