Inattendu (uit onverwachte hoek)
Als je eenmaal begint met de verbouwing van een Frans huis, dijt het project binnen de kortste keren uit als een heelal. Steeds sneller. Het plan voor nieuwe badkamertegeltjes leidt tot de installatie van een nieuw plafond. De serre, die bij de eerste bezichtigingen zo leuk leek, blijkt na een jaar gebruik nodig aan vervanging toe. En aan nieuwe fundering... Dat kunnen we uiteraard niet zelf, we vragen een serre-man te komen voor een offerte. Hij staat opeens voor ons, via een verborgen zijtrapje naar het terras geklommen. 'Ik ken dit huis', verklaart hij zijn verschijnen uit onverwachte hoek. Hij kijkt nostalgisch om zich heen: 'Ik kwam hier als kind wel eens spelen'. Hij wijst naar het huis van de buurvrouw. 'Daar woont nog een tante van mij en daar verderop ook, lieve mensjes, praten wel heel veel. Heeft u al kennis gemaakt?' Zeker hebben wij al kennis gemaakt met de tantes van de serre-man; we hebben ze een paar maanden geleden uitgenodigd voor een dinertje. Om onszelf te introduceren, maar ook om ze te bedanken voor het aannemen van de vele pakketjes in onze afwezigheid.
En inderdaad de tantes babbelden aan een stuk door. Voornamelijk over hun kwalen en gebreken, knieën, heupen, pijn, zwellingen, artsen, operaties, ontstekingen, grote spuiten erin. Vroeger, voor mijn borstkanker, kon ik hier slecht tegen. Ik vond het ongemakkelijk om te luisteren naar al die intieme details over haperende lichamen. Maar ik ben ouder en milder geworden, ik haper zelf ook.
Tegenwoordig schuif ik mijn stoel een beetje dichterbij als we het kunnen hebben over hoe je hier mentaal mee omgaat, hoe je je leven oppakt, of aanpast. Sommige mensen hebben heel wijze dingen te delen. Dat vind ik interessant. Anderen blijven eenzijdig hangen in een negatieve opsomming van eigen klachten en behandelingen. Maar juist met die kan ik me dan weer prima amuseren. Ik heb namelijk gemerkt dat er een pikorde bestaat, waar dit soort mensen heel gevoelig voor is. En dat ik in één kanker-klap vrij hoog in die pikorde terecht ben gekomen. Dus als iemand het nodig vindt om zelf geobsedeerd eindeloos door te mekkeren over een bescheiden aandoening die niet eens uit kan zaaien, gooi ik het er met plezier in: Weet je wat ook zeer doet, waar je een groot litteken aan overhoudt...? Die zagen ze niet aankomen, ik win het bijna altijd.
Dit heb ik bij de lieve tantes uiteraard niet gedaan
57 reacties
Leuke blog Niene, met veel humor!
Enne, leuke foto ook! je ziet er leuk uit!
Groetjes,
Norinda
4 jaar geleden is er bij mij chronische lymfatische leukemie (CLL) geconstateerd.
Ik zit in de wait and see fase, eerst goed ziek worden, dan pas behandelen met chemotherapie.
Vaak, bij verjaardagen e.d. wordt er steeds meer gesproken over kwalen, kwaaltjes, heeft met leeftijdsgenoten te maken.
Heel vaak wordt mij dan gevraagd of ik nergens last van heb, ja hier en daar wat spier of gewrichtspijntjes, wat langer verkouden dan een normaal gezond medemens, maar verder voel ik mij over het algemeen goed, in cijfers gemiddeld een 8.
Mensen snappen dan niet of ik dan wel "echt" ziek ben.
En dat is soms wel pijnlijk om te horen, want die kanker zit wel 24/7 tussen je oren...
Gelukkig kan ik hier goed mee omgaan, train bijna dagelijks om een goede conditie te hebben als de chemotherapie moet beginnen en heb iedere dag in feite een mooie dag, ook als het regent.
…..tussen de oren……precies……
Inderdaad, klopt helemaal en niemand ziet daar iets van. Zo herkenbaar….. In 2020 werd ik geopereerd aan prostaatkanker; verwijdering plus lymfeklieren, spierschade, en daarna bekkenproblemen. De snijvlakken waren niet schoon. Na 1,5 jaar heel langzaam stijgende psa (tumormarker) maar nog steeds te laag om iets te kunnen zien met scans. U hebt uitzaaiing maar nog niet zichtbaar…..eh dat doet iets met je brein…..24/7
Sterkte allen, JJB
Tja en boven jou staan weer andere mensen. Pikorde in leed, ongemak, pijn, bestaat eigenlijk alleen maar omdat je er zelf op een bepaalde manier tegenaan kijkt. Ik heb er geen last van, behalve als een ander het voor mij bagatelliseert en over zichzelf praat alsof hij of zij terminaal is bij een griepje. Dan wel😉
Prachtig en herkenbaar geschreven. Sinds mijn alvleesklierkanker merk ik ook dat je ongemerkt promoveert naar de Champions League van medische gesprekken. Je wilt die jokerkaart eigenlijk niet inzetten… maar soms ligt hij wel erg verleidelijk op tafel.
Wat een geweldig blog Niene. Het leest als een boek. Je hebt veel talent. Heb je al eens overwogen om je verhaal uit te geven? En dan liefst ook in Frankrijk. Zou een aardige impuls kunnen geven aan de verbetering van de kwaliteit van de zorg. Over patiëntgerichtheid en eigen keuzes maken, zou je ze veel kunnen leren!
Houd je ons op de hoogte?
Ik merk bij mezelf dat ik geen behoefte heb om te vergelijken of aan te tonen wie het zwaarder heeft.
Een ‘pikorde’ voelt voor mij niet goed en ik heb daar ook geen behoefte aan.
Wanneer mijn jonge collegaatje vertelde hoeveel spierpijn ze wel niet had van het sporten, was dat voor haar op dat moment vervelend en zwaar.
Ze is nog ongewis wat haar in haar leven nog te wachten staat.
Tegelijkertijd besef ik dan ook: iemand kan zijn -in jouw ogen, met jouw ziektevergelijking lichtere- kwalen benoemen, maar wie weet wat zij allemaal al met zich mee draagt waar ík geen weet van heb…
Iedereen ervaart dingen anders. Wat voor de één licht voelt, kan voor de ander zwaar zijn.