Inattendu (uit onverwachte hoek)

Als je eenmaal begint met de verbouwing van een Frans huis, dijt het project binnen de kortste keren uit als een heelal. Steeds sneller. Het plan voor nieuwe badkamertegeltjes leidt tot de installatie van een nieuw plafond. De serre, die bij de eerste bezichtigingen zo leuk leek, blijkt na een jaar gebruik nodig aan vervanging toe. En aan nieuwe fundering... Dat kunnen we uiteraard niet zelf, we vragen een serre-man te komen voor een offerte. Hij staat opeens voor ons, via een verborgen zijtrapje naar het terras geklommen. 'Ik ken dit huis', verklaart hij zijn verschijnen uit onverwachte hoek. Hij kijkt nostalgisch om zich heen: 'Ik kwam hier als kind wel eens spelen'. Hij wijst naar het huis van de buurvrouw. 'Daar woont nog een tante van mij en daar verderop ook, lieve mensjes, praten wel heel veel. Heeft u al kennis gemaakt?' Zeker hebben wij al kennis gemaakt met de tantes van de serre-man; we hebben ze een paar maanden geleden uitgenodigd voor een dinertje. Om onszelf te introduceren, maar ook om ze te bedanken voor het aannemen van de vele pakketjes in onze afwezigheid. 

En inderdaad de tantes babbelden aan een stuk door. Voornamelijk over hun kwalen en gebreken, knieën, heupen, pijn, zwellingen, artsen, operaties, ontstekingen, grote spuiten erin. Vroeger, voor mijn borstkanker, kon ik hier slecht tegen. Ik vond het ongemakkelijk om te luisteren naar al die intieme details over haperende lichamen. Maar ik ben ouder en milder geworden, ik haper zelf ook. 

Tegenwoordig schuif ik mijn stoel een beetje dichterbij als we het kunnen hebben over hoe je hier mentaal mee omgaat, hoe je je leven oppakt, of aanpast. Sommige mensen hebben heel wijze dingen te delen. Dat vind ik interessant. Anderen blijven eenzijdig hangen in een negatieve opsomming van eigen klachten en behandelingen. Maar juist met die kan ik me dan weer prima amuseren. Ik heb namelijk gemerkt dat er een pikorde bestaat, waar dit soort mensen heel gevoelig voor is. En dat ik in één kanker-klap vrij hoog in die pikorde terecht ben gekomen. Dus als iemand het nodig vindt om zelf geobsedeerd eindeloos door te mekkeren over een bescheiden aandoening die niet eens uit kan zaaien, gooi ik het er met plezier in: Weet je wat ook zeer doet, waar je een groot litteken aan overhoudt...? Die zagen ze niet aankomen, ik win het bijna altijd.

Dit heb ik bij de lieve tantes uiteraard niet gedaan