Het leven als jonge mantelzorger

Ik ben alweer een jaar ouder (en wijzer) geworden. 

De teller staat intussen op 24.

Mijn leven staat echter stil op 17, de leeftijd wanneer ik mijn oma moest afgeven aan deze smerige ziekte genaamd (long)kanker.

Mijn verjaardag is sinds toen nooit meer gevierd, mijn oma bestelde de taart en zette de…

Vandaag 6 jaar geleden, maar het voelt als gisteren.

De  lege stoel aan tafel is elke dag een  𝚋𝚒𝚝𝚝𝚎𝚛𝚎 𝚑𝚎𝚛𝚒𝚗𝚗𝚎𝚛𝚒𝚗𝚐 aan het feit dat jij er niet meer bent en nooit meer zult zijn.

𝚃𝚒𝚗𝚊’𝚜  𝚖𝚊𝚗𝚍 sinds kort ook leeg en stil. (20 𝘴𝘦𝘱𝘵𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳 2025) 
Nooit meer geblaf uit de hoek van de kamer, enkel koud en kil…

Alles dat leeft gaat uiteindelijk dood.

Op het moment dat ik dit voor jullie schrijf, is mijn hondje Tina in haar laatste levensfase.

De laatste dagen zijn zwaar voor me, mantelzorger zijn en mijn hondje ondersteunen met letterlijk alles. 

Het gaat niet goed met haar. 
Ze kan niks nog zelfstandig en ik…

Het is ondertussen bijna 6 jaar geleden dat mijn oma overleed.

Zij koos er zelf voor om haar lijden     te stoppen, en euthanasie was voor haar de weg die ze wilde bewandelen. 

Ik was erbij, van begin tot einde.             

Dat moment heeft me gevormd en tegelijkertijd ook gebroken.                   …

Het is 11 oktober in het jaar 2019.

Gisteren is mijn oma overleden, ze had uitgezaaide longkanker wat haar fataal was. 

Nu ja, bewust gekozen fataal zeg maar. Ze heeft namelijk zelf kunnen kiezen wanneer het voor haar genoeg was.

Ze heeft de keuze gehad om euthanasie te laten uitvoeren.

Dit heeft ze dan…