26 november, mijn verjaardag
Ik ben alweer een jaar ouder (en wijzer) geworden.
De teller staat intussen op 24.
Mijn leven staat echter stil op 17, de leeftijd wanneer ik mijn oma moest afgeven aan deze smerige ziekte genaamd (long)kanker.
Mijn verjaardag is sinds toen nooit meer gevierd, mijn oma bestelde de taart en zette de kaarsjes er op.
Zij was diegene die dacht aan mijn verjaardag.
Geen groot feest maar een klein, fijn moment tussen ons 3, mijn oma en opa en ik natuurlijk als de jarige.
Mijn opa weet niet eens wanneer ik jarig ben, hij vergeet het en hecht er geen belang aan.
De eerste verjaardag was het aller zwaarst, mijn opa had me niet gefeliciteerd uit zichzelf.
Ik zweeg erover, want ik wou hem niet schuldig doen voelen.
Daar zat ik dan, 18 jaar geworden en eindelijk “volwassen”.
Wat de meeste mensen zien als een groot feest, is voor mij in stilte voorbij gegaan
1 reactie
Lieve Amber,
Je verhaal raakt. Je verjaardag voelt nu anders, dat snap ik heel goed. Die band met je oma was zo speciaal, dat draag je voor altijd mee.
Ik hoop dat je toch een klein momentje voor jezelf hebt gehad, gewoon omdat jij het waard bent. Je oma zou dat ook zo gewild hebben.
Als ik jarig ben zeg ik tegenwoordig, "weer een jaartje eraf" 😊
Lieve groet, Harry 💚🍀