Het laatste hemd..

Zo bar is het nog niet, maar wel ons laatste bed. Ik dacht over scootmobielen, er kwam er één op mijn pad, die werd het niet, maar het zaadje was geplant. En ooit zal ik er toch aan moeten geloven. En nu zeker met dat stalpoot en die uitzaaiing in de lies, is tot einde van de straat lopen wel haalbaar, maar terug niet. Fietsen doet zeer, lopen doet zeer. En zo kwam 't Swarte Paert.

En terwijl ik keek naar scootmobielen, keek mevrouw Zweef al verder, vooral nu ik zoveel last heb met opstaan. De rug wil niet erg meer. Een bed dat wat hoger kan, een hooglaagbed met papegaai zou verlichting kunnen bieden. En dan een eenpersoonsbed voor mevrouw Zweef? Dan zijn we blikopener en kurkentrekker in plaats van lepeltje lepeltje. Dat wil ik niet! Niet zolang het niet hoeft. 

Mevrouw Zweef had op marktplaats een advertentie gezien van een handelaar in gebruikte zorgbedden. Wat een deprimerende showroom. De meest ziekenhuisachtige ziekenhuisbedden. Maar er stond ook een tweepersoonsledikant, waarvan één bed een lattenbodem had en het andere deel als hooglaagbed was uitgevoerd. Twee losse bedden naast elkaar. Met een behoorlijk ziekenhuisgehalte, absoluut niet bij ons passend. De ombouw van het hooglaagbed zat vast aan het bed en ging samen met het bed omhoog.

Zweef zag mogelijkheden. Zweef had nog een rustieke grenen bedombouw van eentachtig bij twee meter. En met zagen en slijpen aan het hooglaagbed, houten dragers schroeven aan de ombouw, het eenpersoons logeerbed amorferen, staat er nu een rustiek grenen ledikant met aan de ene zijde een elektrische lattenbodem en aan de andere kant een hooglaagbed. Grote broer met aanzienlijk mobieler lijf heeft geholpen 😊.

Als mijn kloten nu niet naar de klote waren, dan zou het hoogteverschil perspectieven bieden....