Een stiefouder is zoveel meer

Willy's blog zette me aan het denken.
Ik herken dit alleen bij Bob, de stiefkinderen wilden graag een vader, en toen ik ooit zei, dat ik mezelf geen echt goede vader vond, werd dat resoluut tegengesproken.
Ik heb mijn best gedaan er voor ze te zijn, zeker op de momenten dat ze me nodig hadden was ik er voor ze.
Mijn stiefdochters woorden, jij was er altijd voor me, jij zat aan mijn bed, als ik ziek was, jij stond altijd voor me klaar, jij hield mijn hand vast, jij bent mijn vader, ik houd van je.
Achteraf ben ik gaan nadenken, hoe vaak ze er echt voor mij is geweest, en ik heb niet eens alle vingers van een hand nodig.
Het maakt me verdrietig als ik er aan denk

Met Bob heb ik een andere band, hij houdt onvoorwaardelijk van me, de stiefkinderen hielden alleen maar van me als ik nodig was.
Dat klinkt hard, en is geen zelfmedelijden.
Een echte band met de kleinkinderen heb ik niet, ik was altijd handig om te hebben, als ik nodig was, zo ben ik er ook neergezet
Ik heb daar heel lang over nagedacht, maar opa kwam pas te pas, als het uitkwam.
Geld voor boodschappen, ik was er goed voor, oppassen zodat mijn stiefdochter haar opleiding kon doen, ik was er goed voor.
Een bedankje heb ik nooit gehad, niet dat dat ik dat verwachtte, maar in plaats daarvan alleen de opmerking dat het allemaal mijn schuld was.
Ik heb veel meer gedaan als oorspronkelijk afgesproken.
Maar dat Fee in mijn leven is gekomen, dat werd me van harte gegund, alleen blijkt dat een leugen te zijn.
Het word me absoluut niet gegund.
De oudste twee kleinkinderen, hebben een mobiele telefoon, mijn nummer en WhatsApp, om me te contacteren is een fluitje van een cent.
Ik heb een keer een verjaardagskaart opgestuurd, die heeft mijn stiefdochter weggemoffeld, zodat de gasten hem niet zouden zien.

Ik zie veel grootouders die een leuke band hebben met kinderen en kleinkinderen, maar ik hoor daar niet bij.
Ik heb het losgelaten, misschien ooit, gaan ze naar me op zoek, en zijn ze welkom.
Om ze uit te leggen wat er gebeurd is, daar heb ik geen behoefte aan.
Op de vraag aan mijn stiefkinderen, of ze het misschien wel zouden willen weten, als er iets met me was, hebben ze nooit geantwoord, alleen verwijten.
Ik heb een heel groot rechtvaardigheidsgevoel, en dit is onrecht.
Misschien is er behoefte aan, van de andere kant om het goed te maken, en is de drempel te groot geworden.
Bob heb ik gevraagd zich er buiten te houden, hij heeft geprobeerd te bemiddelen, maar ik heb hem gevraagd dat niet te doen, want ik hoor alleen maar leugens en verwijten.
Zijn band met zijn stiefbroer en zus is er sterker door geworden, en ik weet dat het goed is dat ze elkaar hebben.
In die zin heb ik het goed gedaan, en verwijt ik mezelf niks, maar ik heb geen zin, om de manier waarop Margreet me heeft behandeld, nog eens dunnetjes over te doen,ik heb beter verdiend.

Maar het zal me altijd hoog zitten vrees ik, meer dan mijn halve leven, en dit is wat er over is.