Er blijft altijd iets achter

De vorige blog blijft door mijn hoofd spoken, de afbeelding die erboven staat, is een kaart die mijn stiefdochter me ooit stuurde, net zoals de 2 afbeeldingen onder deze blog.
Ik noem mijn stiefkinderen niet meer bij naam, ze hebben teveel stukgemaakt.

Er blijft altijd iets achter, ook van de momenten met mijn stiefkinderen, ik heb ze zien opgroeien, begeleid en geholpen, naar eer en geweten.
Ook van de 33 jaar met Margreet zal er altijd iets achterblijven, ik heb nog een aantal backup harddisks, en ben aan het uitzoeken wat erop staat, en aan het verwijderen, ordenen en opslaan..
Ik wil ze niet vergeten, wil niet doen, alsof ze er nooit is geweest, dat verdient ze niet, en Bob is het levende bewijs voor haar bestaan.
Ik heb veel blogs geschreven, en tijdens het schrijven en herlezen, leerde ik veel over mezelf, keek ik met andere ogen,
IK schreef dat de weg met Margreet er altijd zal zijn, dat er altijd een plekje in mijn hart zal zijn waarnaar ik kan terugkeren, en de weg kan zien, die daarvoor lag.

Dat plekje, ik vindt het moeilijk om terug te vinden, weet eigenlijk niet of ik dat nog wel wil.
De pijn en het verdriet, liggen achter me, ik kan er nu naar kijken, alsof het op een afstand is.
Ik lees de blogs van nabestaanden, die het gemis nog dagelijks voelen, en er moeilijk uit komen.
Ik kan het heel goed begrijpen, maar zo'n diepe wederzijdse liefde heb ik maar heel kort mogen voelen, en toch, ook nu, als ik foto's van Margreet zie, denk ik, ach meisje toch, en weet ik dat die liefde niet weg is, dat is ook iets wat altijd achterblijft.
Maar het gemis en verdriet, dat is definitief weg, en dat is niet omdat Fee op mijn levensreis gekomen is, maar omdat ik mezelf weer teruggevonden heb, ik eindelijk weer kan zijn wie ik ben.

Margreet en de kinderen komen regelmatig ter sprake, en Fee kan niet begrijpen waarom ik dat door heb moeten maken.
Het enige wat ik weet is, dat ik mezelf ben, en dat anderen zeggen dat ik een mooi mens ben, en de juiste persoon voor Fee, hun dierbare vriendin.
Wat me waarschijnlijk nog lang dwars zal zitten, is dat Margreet dat allemaal had kunnen hebben, en het niet wilde.
Ik denk niet dat ik ooit zal begrijpen, waarom ze heeft gedaan, wat ze heeft gedaan, het is denk ik, een raadsel wat nooit opgelost zal worden, en wat ik meer en meer achter me zal moeten laten.

Als het gaat om het verdriet en gemis, van een nabestaande, ben ik niet de juiste persoon, om te vragen, ik denk dat, wat achter me ligt, daar niet op aansluit.
Ik voel me een vreemde eend in de bijt, maar dat heb ik me 62 jaar gevoeld, dus is niet nieuw voor me.

Een leven met Fee ligt voor me, de rest achter me, het enige wat ik wil, is dat zij gelukkig wordt, en dat lijkt misschien een verkeerde benadering, maar Fee denkt er precies hetzelfde over, zij wil dat ik gelukkig ben.
Het lijkt zo simpel. alsof er meer zou moeten zijn, maar dit is wat het is.
Fee denkt dat ik haar heb leren kennen in de tijd dat ze nog "Goed" was, maar uit de gesprekken met haar vrienden en vriendinnen weet ik dat dat niet zo is, dit speelt al enkele jaren, alleen hebben haar medewerkers het al die tijd gecompenseerd.

Het feit dat ze niet meer mag rijden, maakt het weer een stapje lastiger, alles ligt uit de buurt, en dus zal ik haar moeten brengen, en het komt erop neer dat we alles samen doen, en dat is soms benauwend, maar er is geen andere mogelijkheid.
Ik verdrink in dit leven, maar er is geen weg terug, en dat zou ik ook niet willen.
Dus ik zwem zolang ik kan, probeer mijn eigen momentjes te pakken.

Het leven is goed, en iedere keer dat ik de heuvels oprijd waar de cottage zich bevindt, en de heuvels in de verte in de zon zie, en kleine murmelende beekjes langs het pad op de heuvels hoor stromen, besef ik dat, dat het geluk is.