De kunst van het lachen terwijl je wacht

Eigenlijk ga ik al drie jaar van het ergste uit na ieder onderzoek.
Dat klinkt misschien somber, maar voor mij werkt het anders. Ik houd mezelf voor dat ik inmiddels al langer leef dan ooit eerder mogelijk werd geacht. En als er een keer slecht nieuws komt, dan ben ik daar in mijn hoofd al een beetje op voorbereid. Dat helpt me om me groot te houden. Of in ieder geval: zo voelt het.

Vandaag was weer zo’n dag. Zo’n dag waarop je wacht op uitslagen en ondertussen allerlei scenario’s door je hoofd laat gaan. De longarts stelde me gelukkig gerust. Eén lymfklier was wel groter geworden, van 13 mm naar 21 mm, maar de rest bleef rustig.

Op mijn vraag zei ze dat ze dit vaker zag.

Dus vroeg ik, half serieus en half als grap:
“En leven die mensen nog?”

Haar antwoord:
“Ja, gelukkig wel.”

Dat soort antwoorden zijn goud waard.

Ik zei lachend tegen haar:
“Het leven is een aaneenschakeling van teleurstellingen en desillusies.”
Expres zo’n depressieve zin uitspreken, maar dan met een lach erbij. Dat is een beetje mijn manier geworden om ermee om te gaan. Luchtig waar het kan, want anders wordt het wel heel zwaar.

Maar alle gekheid op een stokje: natuurlijk maak ik me zorgen. Dat hoort erbij. Dat verdwijnt niet zomaar omdat je een grap maakt.

De longarts stelde voor om deze week een PET-scan te doen. Daarmee kunnen ze beter bepalen of er activiteit zit in die ene lymfklier en, als dat zo is, welke behandeling nodig zou kunnen zijn. Ze vertelde alvast welke opties er zijn: misschien opnieuw immunotherapie, of eventueel een chemobestraling.

Dat laatste zie ik eerlijk gezegd minder zitten. Ik zei tegen haar:
“Ik hoop geen chemobestraling, want ik wilde net een nieuw kapsel uitproberen.”

Humor blijft toch een handig hulpmiddel.

Ondertussen was er vorige week ook nog goed nieuws: mijn hersentumor is nog steeds weg en verder is er nergens kankeractiviteit gevonden. Alleen die ene klier dus. Eén kleine onruststoker in een verder rustig landschap.

Het voelt soms alsof mijn leven bestaat uit wachten, hopen, relativeren en weer doorgaan. Maar ergens is er ook dankbaarheid. Drie jaar geleden wist niemand hoe dit zou lopen. En toch ben ik hier nog. Met plannen, met grapjes, met zorgen, maar vooral: met leven.

Misschien is dat wel de echte kunst.
Niet het doen alsof je nergens bang voor bent.
Maar lachen terwijl je wacht.