Doorgaan......

Ik krijg steeds de vraag of ik al/ nog aan het werk ben.

Ja, ik ben aan het werk! Ik voel me goed genoeg om te werken. Mentaal en fysiek. Ik ben zelfs weer fulltime aan de bak. Dat doet me goed. Ik zou niet weten wat ik anders thuis zou moeten doen. Ik heb enkele mensen verteld dat ik weer in een spannende periode zit; in afwachting van onderzoeken en uitslagen. En men vraagt: " ben je aan het werk"? Of: "blijf je werken"? Ik snap de bezorgdheid. Men wil weten of ik het mentaal trek. Logische vraag.

Het verbaast me zelf hoe ik met deze nieuwe situatie omga. Ik heb wel tranen gelaten bij het lezen van de uitslag vorige week, maar kon mezelf wel vrij snel herpakken. Er zit op dit moment een soort nuchterheid in mij. Ik kan niet beloven dat het zo zal blijven, want ik weet niet hoe ik ga reageren volgende week als ik de biopt heb en de week erna als de uitslag komt. Maar ik blijf werken tot ik opgeroepen word voor wat het ook zij. Werk is voor mij nu heel belangrijk. Het zorgt voor afleiding en het geeft mij het gevoel dat ik meetel, dat ik meer ben dan een kankerpatiënt. Ik heb onlangs een job geaccepteerd om inburgeringscursus te geven. Ik heb welgeteld 2 lessen kunnen geven en ik moest al vertellen aan mijn werkgever dat ik misschien uit ga vallen. Dat vond ze voor mij heel erg, maar ik mocht toch het contract tekenen om voor de afgesproken periode in dienst te blijven. Ik moet zeggen dat ik vorige week het plan had om het op te geven, maar nadat ik de cursus had gegeven, had ik zo'n gelukkig gevoel. De les ging goed, de cursisten waren blij. Ik dacht: nee, ik geef niet op! Ik ga door tot ik niet meer kan. Zo ook met het lesgeven aan de kleintjes. Ik word daar zo blij van; ik krijg er energie van. Ik wil niet stoppen. Ik heb door de tijd heen een soort mechanisme ontwikkeld, dat ik de pijn- en vedrietknop automatisch kan uitzetten als ik werk of andere activiteiten buitenshuis onderneem. De tranen komen vaak als ik in de auto rijd met de "jankmuziek" aan. Zodra ik uit de auto stap, transformeer ik als een soort Kameleon.

Deze woensdag is de echo geleide biopt. Ik heb daar de bibbers over. Infuus en gepor in mijn buik. Als dát maar goed gaat. Na de biopt moet ik 2 uur ter observatie nablijven. Tja, en dan komt het (lange) wachten......Pas de week erna word ik gebeld door mijn arts om de uitslag te bespreken. Stel dat het toch kanker blijkt te zijn, komt er weer overleg om te kijken of ik aan de chemo moet. Er is al één mogelijk scenario genoemd: om alles te laten zitten omdat het relatief klein is allemaal en niets doen. Want de vraag is: is het wel effectief om op zulke kleine plekken chemo erop los te laten of moet er gewacht worden tot ze wat groter zijn? Het woord operatie is in ieder geval door mijn verpleegkundige niet genoemd. Ik weet niet of het überhaupt toch een optie is. De tijd zal het leren.........

Tot die tijd ga ik gewoon door!