Missie.........mislukt!

Gisteren was het dus zover: de biopsie. Die afspraak was snel gemaakt en daar was ik blij om, want dat betekende dat ik vrij snel zou weten waar ik aan toe was.  De nacht ervoor had ik op zich goed geslapen. Ik voelde me niet nerveus. Ik zou ook alleen gaan, omdat zoonlief een heel belangrijke afspraak had die hij al eerder verplaatst had vanwege nog een afspraak van mij in het ziekenhuis en die hij niet weer kon verplaatsen. Hij vond het heel erg dat hij niet mee kon, maar ik vond het niet erg, want hij kon toch niks voor mij doen. Hij mag nergens mee naar binnen, dus ik ben toch alleen op de belangrijkste momenten. 

Enfin, ik werd op tijd naar binnen geroepen en ging op het bed liggen. En toen begonnen de zenuwen te gieren door mijn lijf. De verpleegkundige was lief en begripvol en probeerde mij op mijn gemak te stellen. Uiteraard zonder succes. Alles wat de psychologe mij had geleerd, was ik vergeten. De tranen vloeiden rijkelijk De interventieradioloog kwam na een poosje binnen en vertelde mij wat hij ging doen. En ja hoor, daar ging ik weer. Ook hij probeerde mij te sussen. Hij plaatste het infuus; mijn lieve hemel, hij duwde dat ding heel diep in mijn arm, dat het gewoon pijn deed. Maar het zat! En toen volgde het moeilijkste: het vinden van de plek en erin prikken. Het ging maar niet. De tumor leek te bewegen en verschool zich steeds achter weefsel en de darm. Toen het eindelijk goed zichtbaar was, kreeg ik een verdoving op de plek en volgde de punctie. Tenminste de poging daartoe. Het lukte gewoon niet. Elke keer als de interventieradioloog erin wilde prikken, floepte het weg. Jemig, ik heb 45 minuten op dat bed gelegen, in grote spanning, veel tranen latend en wachtend op de klik die een hap zou nemen uit mijn buik. Maar die kwam maar niet. Op een gegeven moment kreeg ik voor de tweede keer verdoving, omdat het zo lang duurde. Het ging echt niet en op een gegeven moment zei de radioloog: "we stoppen ermee, het is zo niet verantwoord om te prikken; ik wil geen risico's nemen". En zo geschiedde, de naald werd uit mijn buik gehaald. Ik vroeg hoe het nu verder moest. Hij ging overleggen met de rest en dan kreeg ik een nieuwe afspraak. De radioloog wilde dat op korte termijn doen. Ik had gehoopt dat het meteen kon; ik was er toch al. Ik zag er tegenop om weer door die hel te gaan. Als men besluit om een biopsie te doen, zal dat met behulp van een ct-scan en een echo gebeuren. Zo is mij dat uitgelegd. Ik heb totaal geen idee hoe dat gaat. Ik ben wel blij dat de radioloog een verstandige beslissing had genomen om te stoppen. Hij was de hele tijd heel kalm, vriendelijk en duidelijk. Ik bespeurde helemaal geen greintje frustratie of zo. Dat zou voor mij funest zijn geweest. Na de mislukte biopsie moest ik naar de recovery room. Om een uur ter observatie te liggen. Ik was zo moe en op van alle verspilde energie, Ik heb mijn koptelefoon opgedaan en mijn ogen gesloten. Ik wilde geen contact, met niemand niet. Ik denk dat ik de volgende keer vraag om een "pammetje" om de zenuwen te bedwingen. 

Ik weet totaal niet wat er nu gaat gebeuren. Ik heb nog geen nieuwe oproep gekregen. Komt het überhaupt?