Lang zal ze leven?

Ik ben bijna jarig.
Vandaag over een week is mijn verjaardag; dan tel ik 46 jaar. En ik had me voorgenomen geen verjaardag meer over te slaan na deel 1 van mijn kankerverhaal. Ieder jaar vieren dat ik weer een jaar erbij mocht tellen, zonder kanker. Dat laatste was voor mij stiekem het voornaamste.

Die vlieger gaat niet op dit jaar. En ik voel me weinig feestelijk. Voor mij geen ‘nog vele jaren in goede gezondheid’ deze keer. Het is nu ‘een aantal jaar met zo min mogelijk klachten’ geworden. En dan mag ik een wens doen die niet uitkomt en de kaarsjes uitblazen? Nee dank je. Ik krijg al het gebrek als ik eraan denk.

Hoe pak ik dit aan? Ergens zou ik het liefst in bed kruipen, onder de dekens verdwijnen tot die dag voorbij is.
Toch wil ik veel liever doorleven, genieten, mooie herinneringen maken. Alleen… het is allemaal nog zo vers.
En tegelijk denk ik dat ik juist iedere verjaardag moet vieren, omdat er minder zullen komen dan ik had gehoopt.
Daar heb je dat moeten weer… ja, ik maak me er ook schuldig aan.

Het voelt alsof leven ineens haast heeft gekregen. En ik vind van mezelf dat ik moet ophouden met treuren en me te pletter moet gaan genieten. Als een idioot het leven gaan leven dat bol staat van leuke dingen. Mits dat past binnen de beperkingen die mijn lichaam en de bijwerkingen van de medicatie me opleggen. Mijn energie is op een streng dieet gezet; ik ben het management daarvan nog aan het bijstellen. En het grote genieten dat past binnen mijn budget, want leuke dingen doen heeft natuurlijk ook vaak een prijskaartje. Niet alles, dat weet ik wel. Maar je snapt vast wat ik bedoel.

Misschien helpt het als ik het voor nu even wat kleiner maak? En mezelf niet probeer te dwingen tot het grote genieten. Toen ik de eerste keer kanker doormaakte, besefte ik me dat het juist de kleine dingen zijn die voor mij het leven waardevol maken. Niet de grootse ervaringen, maar de kneuterige dingen van het alledaagse leven. Zoals de verse slagroomtaart van de HEMA op mijn verjaardag. Die is zó lekker. Dat is wel een kleine blij.

En terwijl ik dit schrijf, weet ik ook precies waarom schrijven me zo helpt. Want dit inzicht valt me pas zojuist in terwijl ik dit van me af aan het schrijven ben.

Oké. Kleine dingen.
Ik ga die slagroomtaart bestellen. Dat is vast een begin.

❣️