Kleine dingen
De zon op mijn gezicht. Fietsen langs de dijk. Mijn dochter die gitaar speelt. Mijn zoon die ontzettend in de maling is genomen door zijn collega. Koffie op bed van mijn lief.
Blijkt dat genieten van kleine dingen eigenlijk niet zo moeilijk is. En lachen ook niet. Het gaat bijna vanzelf. En in die kleine dingen, momentjes op de dag, vergeet ik heel even dat ik ongeneeslijk ziek ben.
Het kankerspook is er als ik opsta. En het is er als ik naar bed ga. Het voert vaak nog de boventoon, maar ik merk dat het van me afschrijven me genoeg lucht heeft gegeven om weer af en toe te genieten van de kleine dingen die voor mij het leven mooi maken. Ik denk dat het doorleven daarmee begint. Toch weer die kleine dingetjes, die zo onbelangrijk lijken eigenlijk. En zo gewoon.
Gewoon is eigenlijk ook precies waar ik naar verlang. Dat ik gewoon weer Pam ben, met die tijdbom in mijn lijf. Gewoon is niet meer gewoon tot ik eraan gewend ben, dan is het wel weer gewoon. Dat is denk ik het gewone leven weer kunnen oppakken, maar dan het nieuwe gewoon. Heel ingewikkeld als je het zo leest, maar in mijn hoofd is het logisch.
Als kanker in je leven komt, ga je dingen in een ander perspectief zien. Ik heb dat eerder al ervaren en voel het nu nóg meer.
Kleine dingen om van te genieten kom ik iedere dag wel tegen. Ze overvallen me gewoon, alsof het per ongeluk gaat. Of misschien wel per geluk? Ik herken ze nu wel beter als geniet-jes.
Vandaag heb ik trouwens een heleboel kleine geniet-jes gekocht, voor over een paar weken als ik ze allemaal in mijn kitsch-kerstboom ga hangen. Alleen al het uitzoeken met mijn lieve tante was een feestje. En ergens voel ik zelfs een beetje voorpret.
Dankzij de kleine dingen voel ik me soms weer gewoon Pam. En dat voelt al een stukje beter.
❣️
4 reacties
Wat weet je het toch mooi te zeggen. Dit wordt mijn favoriete uitdrukking: per geluk. Kus van je lieve tante.
Kanker zet inderdaad heel je leven op zijn kop. Het blijft dat zwaard van Damocles boven je hoofd, van ’s morgens vroeg tot je het licht weer uitdoet. Maar ik zie dat je daar — ondanks alles — toch een weg in vindt. Dat je opnieuw kleine stukjes leven oppikt, stukjes licht die je even uit die schaduw tillen.
En ik ben blij dat je dat lukt. Dat je nog kunt genieten van de zon op je gezicht, een grap op het werk, een gitaar die klinkt, koffie op bed. Dat zijn geen kleinigheden, dat zijn reddingsboeien. Daar drijft een mens op voort.
En ik ben nog het meest blij dat schrijven voor jou werkt zoals het voor mij werkt: als een uitlaatklep, als een openen van vensters waardoor er weer lucht binnenkomt. Want zonder dat zouden we misschien allebei langzaam verstikken onder dat spook dat altijd meeloopt.
Blijf die geniet-jes maar verzamelen, Pam. Per ongeluk, per geluk — wat mij betreft allebei goed.
Dat zijn de plekjes waar het leven nog zacht kan zijn.
❤️
Dankjewel Willy 💚 voor je mooie woorden.
Zo is het precies Pam, geniet van wat is. De kanker is er altijd, maar de kunst is om 'gewoon' ermee te leven, lief te hebben, te geven en te ontvangen. En af en toe er even lekker van te balen en janken. Dat hoort er ook bij.
Liefs, Monique