Buiten mijn bubbel

De afgelopen weken heb ik verstoppertje gespeeld, om de vraag te ontlopen hoe het met me gaat.
Want dat is gewoon echt een moeilijke vraag om antwoord op te geven. En ik wil mijn gezondheid niet bespreken bij de vleeswarenkoeling in de Jumbo. Dat ook.

Het is echt een lastige: wat zeg je tegen iemand die net heeft gehoord dat ze ongeneeslijk ziek is?
Niks zeggen gaat eigenlijk niet, want je wil wel laten weten dat je meeleeft.
“Beterschap” is geen optie meer, en “sterkte” dekt de lading niet.
Het zorgt voor ongemakkelijke situaties.
Ik merk dat mensen het soms moeilijk vinden om met me te praten nu.

Gisteren was ik mijn bubbel even uit.
Mijn dochter danst bij het garde en zou optreden, dus daar wilde ik bij zijn.
Mijn eerste openbare verschijning sinds bekend werd dat ik ziek ben — ik vond het best spannend.
Omdat manlief en ik een café hebben in ons mooie stadje aan de Maas, kennen we veel mensen.
En ik was nog jarig ook.

Maar ik wil me niet blijven verstoppen, dus vooruit met de geit.

Het plan was om me afzijdig te houden, mijn bubbel van thuis mee te nemen en erin te blijven.
Maar eenmaal op locatie zag ik toch ook mensen die ik graag wilde spreken.
En een knuffel geven. Of me laten knuffelen.
Geen bubbel dus.
Plan B ontstond spontaan — en was eigenlijk veel beter.

Ik ben altijd heel open geweest over kanker.
Het taboe mag er wel af, vind ik.
Door open te zijn, begrijpen anderen je beter. En sneller.
En het is vaak voor de ander net zo ongemakkelijk als voor mij.

Het is oké.
Als je niet weet wat je moet zeggen, zeg dat dan gerust.
De helft van de tijd weet ik het zelf ook niet, eerlijk gezegd.
Ik doe ook maar wat.
En door dat uit te spreken, maakte ik het mezelf én de rest een heel stuk makkelijker.

Dus als je me tegenkomt en iets tegen me wil zeggen, gewoon omdat je met me meeleeft — het hoeft geen zorgvuldig afgewogen wijsheid te zijn.
Als je geen woorden kunt vinden, omdat het gewoon klote is, dan zeg je dat.
Heb ik gisteren ook gedaan.
“Het is gewoon klote, maar we proosten op vandaag.”

Want gisteren is voorbij, morgen een illusie — en zo had ik zomaar een verrassend leuke middag buiten mijn bubbel.