Het is gewoon shit als je lijf je tegenzit

Mijn rare uitgezaaide borstkanker maakte een tumor in mijn galwegen en blokkeert de doorgang tussen gal, lever en dunne darm. Eind augustus kreeg ik een ingreep om alles weer open te maken. Ze plaatsten twee stents in de vertakking naar mijn lever. Dat is ook de reden dat ik in het VUmc onder behandeling ben: zo’n dubbele stent is nogal een ingewikkelde constructie, en daar hebben ze de expertise.
Wat ze destijds helaas vergaten te melden, is dat ik wakker kon worden met forse pijn. Ik ging er bijna fluitend in, echt zorgeloos. En werd wakker met zoveel pijn dat ik een nacht moest blijven. Oeps.

Die plastic stents moeten eigenlijk elke drie maanden vervangen worden. Maar ik wilde dat uitstellen, want ik zag enorm op tegen opnieuw zo’n ingreep. Dus toen de MDL-arts belde om een wissel in te plannen, zei ik koppig dat ik liever wilde wachten tot na de PET/CT in januari. Als blijkt dat de tumor niet slinkt, kunnen ze permanente stents plaatsen. Dat zou me misschien één akelige ingreep schelen.

De arts maakte bezwaar, ik hield voet bij stuk. Als het niet kapot is, hoef je het niet te maken, vond ik. Daarna voelde ik me zelfs een beetje stoer, alsof ik mijn eigen behandelplan schreef. Ondertussen had mijn lijf allang een andere mening.

Ik ben al ruim een week steeds zieker. Eerst dacht ik nog dat het een griepvirus was. Hoofdpijn, koorts, rillingen, geen eetlust. Maar het bleef niet daarbij. Een drukkend gevoel rechts werd pijn, ik moest weer random overgeven, en ik voelde me doodmoe. Toen de koorts opnieuw terugkwam, vond mijn oncoloog het genoeg geweest en moest ik direct naar Amsterdam voor controle.
Na een lange dag onderzoeken bleek dat de stents toch vervangen moeten worden en wel met spoed.

Daar ga ik niet meer tegenin. Ik voel zelf dat ze gelijk hebben. Ik zit weer bijna op het niveau van de zomervakantie: gewoon echt beroerd. Nu is het kapot, dus fix het maar.

Maar ik baal er wel enorm van. En ja, ik vind mezelf ook behoorlijk zielig. Niets aan dit verhaal is leuk. Ziek zijn vreet energie en trekt ook mentaal een wissel. Het kost al genoeg, zonder extra ingrepen met pijn als bonus.

Ik probeer een positieve noot te vinden. Na de wissel ga ik me beter voelen. Ik ben er dan weer drie maanden vanaf. Het zal vast minder heftig zijn dan de eerste keer. Maar op dit moment voel ik vooral: laat me alsjeblieft met rust, ik heb al genoeg op mijn bord.

Misschien is dit gewoon een leermoment. Ik wilde de ingreep uitstellen omdat ik geen zin had om weer te moeten herstellen. Maar herstellen moet ik toch en nu heb ik er ook nog twee rottige weken vooraf bij gekregen. Ik heb er dus precies niets mee gewonnen.

Dit is er eentje voor met de vechtjas aan. Verstand op nul en gaan. Ik kan er niet meer van maken.

❣️