De beste wensen

Het was even stil hier, maar ik ben er nog!
En ik wil beginnen met iedereen die dit leest gewoon een goed nieuw jaar te wensen. Met veel kleine dingen waarin je geluk kunt vinden. Of grote toeters en bellen, als dat meer je ding is.

De laatste weken van het oude jaar stonden voor mij vooral in het teken van bijwerkingen. Het begon met die stomme stent die verkeerd zat en de bijwerkingen daarvan. Gevolgd door de ERCP en het vervangen van beide stents. En ja, ook daar weer bijwerkingen van. Daarbij kwamen de bijwerkingen van de antibiotica, op de voet gevolgd door de bijwerkingen van mijn prikkelbare darm 🙈.
Alsof dat nog niet genoeg was, deed de lelijkste verkoudheid in vijf jaar de deur dicht. Met als bijwerking een volledig verstopt oor.
Ik heb de afgelopen zes weken meer op de bank en in bed gelegen dan iets anders. Daar had ik over kunnen schrijven, maar een klaagzang is niet zo leuk om te lezen. Of om te schrijven, daar zijn bijsluiters voor.

De beste wensen. Hoe wens je die aan iemand zoals ik? Dat blijkt dus een ding te zijn. Ik merk dat mensen het moeilijk vinden om mij een gelukkig nieuwjaar te wensen. Of überhaupt de beste wensen.
En ergens snap ik dat ook wel.
Maar mag ik daar even omdenken? Want als er toch iemand is die goede wensen en geluk kan gebruiken, dan ben ik het wel 🤭. En lotgenoten idem dito.
Ik accepteer alle beste wensen en gelukkig-nieuwjaarswensen die ik pakken kan. Ik heb ze nodig.  

Mijn wens voor dit jaar is dat ik gewoon Pam mag blijven.
Niet Pam-de-kankerpatiënt. Maar mezelf. Met een grote bek en een klein hartje. Met een sarcastisch gevoel voor humor. Als liefdevolle moeder, goede vriendin en soms ook gewoon een trutje.
Dat ik kan blijven genieten van de dingen die me blij maakten voordat dit zwaard van Damocles boven mijn hoofd kwam te hangen.
Dat ik mezelf kan blijven, dwars door alle kanker-ellende heen.
En dat ik me, na zes weken bijwerkingen, eindelijk weer eens echt lekker ga voelen. Dat wens ik ook.

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

❣️