Dokter Snotneus

Mijn behandelend arts en aanspreekpunt is een vrij jonge assistent-oncoloog die ik stiekem de bijnaam “Dokter Snotneus” heb gegeven. Niet lief van me, hè? Tja, ik weet het… hij kan er ook niets aan doen dat hij waarschijnlijk zo’n vijftien jaar jonger is dan ik. Misschien is het gewoon mijn ervaring die me wat eigenwijs maakt. Hij doet alles keurig volgens het boekje, precies zoals hij dat geleerd heeft, en ik ben inmiddels het type dat liever zelf de spelregels schrijft.

Hij is netjes, beleefd, vraagt steeds of ik het ergens mee eens ben, en doet zichtbaar zijn best. Ik vind hem sympathiek. Hij is ook de enige arts daar die na ieder gesprek keurig een verslag in mijn dossier zet. Daar hou ik van.

Hij was ook degene die vond dat mijn slaapprobleem bij mijn verwerking hoorde. Daar denk ik zelf anders over — dat oordeel is niet aan hem, vind ik. Mijn hoofd draaide al zes weken overuren voordat ik hem überhaupt voor het eerst sprak.

In die zes weken voor onze eerste afspraak gebeurde er nogal wat.
Mijn achtbaan in chronologische volgorde:

• Ik werd door de MDL-arts in mijn eigen ziekenhuis doorverwezen naar het VU met de mededeling dat iets kwaadaardigs in mijn galwegen aanwezig zou kunnen zijn. Liever was ze duidelijker geweest over haar vermoedens.

• Ik hoorde na herbeoordeling van mijn CT door de radioloog van het VU dat de tumor niet operabel was en ik niet meer zou genezen. Die zagen we niet aankomen.

• Pas na dit verschrikkelijke bericht was er iemand zo vriendelijk aan me uit te leggen dat kanker de enige verdachte was en ook waarom. Niet handig, die gang van zaken.

• Ik leerde dat de hoofdverdachte galwegkanker zeldzaam is en moeilijk te genezen.

• Er werden stents geplaatst om mijn galwegen open te maken. Deze ingreep was ingewikkelder dan verwacht en ik werd wakker met zoveel pijn dat ik onverwacht een nacht in het ziekenhuis mocht blijven.

• De cellen afgenomen tijdens die ingreep gaven niets prijs; ik hoorde dat ik alsnog een biopt moest ondergaan.

• Het biopt zelf (gruwel er nog van, zelden zo’n angst gevoeld).

• De uitslag van het biopt: uitgezaaide borstkanker is iets gunstiger qua behandelopties. “Soms verdwijnen die tumoren als sneeuw voor de zon,” aldus de arts die me het “goede” nieuws bracht. Hoera! Een sprankje hoop!

• De eerste afspraak met Dokter Snotneus via videobellen, die me vertelde dat ik niet te veel moest verwachten. Tumoren die al door organen en bloedvaten groeien, slinken meestal niet zoveel. Doei sprankje ✨ fijn dat je er even was!

Een week later zagen we elkaar voor het eerst live. Ik vermoed dat het niet in hem is opgekomen dat al die gebeurtenissen me al uit mijn slaap hielden, lang voor ons eerste gesprek een week eerder.
Hij vond het in ieder geval nog te vroeg voor medicatie. Alsof mijn achtbaan pas begonnen is na ons eerste gesprek.
Overigens was hij bij onze eerste video-afspraak ook veel te laat omdat hij niet wist hoe videobellen werkte. Toen kon ik er niet om lachen. Nu wel.

Vandaar dus: Snotneus.
Lief bedoeld, zoals een koosnaampje.

Maar ik heb op zich wel vertrouwen in onze samenwerking hoor. We doen het op onze eigen manier, Dokter Snotneus en ik. Hij volgens het boekje, ik op gevoel.
Ik denk dat we van elkaar kunnen leren: hij een beetje ervaring van mij, ik een beetje vertrouwen in het proces van hem.

Ondertussen blijf ik lekker mezelf, de eigenwijze patiënt met ervaring in eigen regie.
En ik heb gewoon zelf mijn huisarts gebeld om me te helpen beter te slapen. Dezelfde middag nog, kon ik de medicatie ophalen bij de apotheek.

Welterusten ❣️