De beste versie van mezelf

De jaren met Jeff waren mooi. Ik was mezelf en kon mezelf bij hem zijn. Ik genoot volop van mijn leven, van ons leven samen. Maar er is zoveel gebeurd de afgelopen jaren (bruiloft, zwanger, diagnose, geboorte, overlijden) dat ik ben veranderd. Vijf grote levensveranderende gebeurtenissen in een periode van 818 dagen. Twee jaar, twee maanden en 26 dagen. 

Ik had dus geen keus om me telkens opnieuw aan te passen aan mijn nieuwe realiteit. Al die gebeurtenissen hebben mij gevormd. Ik ben niet meer de Ditta die ik met Jeffrey was. Ik ben nu Ditta zonder Jeffrey. De weduwe. De mama. Gewoon Ditta. En ik houd zoveel van deze versie van mijzelf. 

Ik geniet weer van het leven. Ik zie het mooie in kleine dingen. Ik sta weer volop in het leven. Maar besef ook dat het zo om kan slaan. En dat besef zorgt ervoor dat ik anders naar het leven en mensen kijk. Ik kan niet helemaal uitleggen hoe dat voelt. Maar ik voel me rijk met deze kennis van het leven. 

Ik voel me gelukkiger dan ooit, rijker dan ooit. Maar hoe kan dat na het overlijden van Jeff? Ik ben mijn partner, de vader van Milou, verloren en nu voel ik me het gelukkigst?! Dat rijmt niet helemaal in mijn hoofd. Het zorgt voor een klein knaagje. Geen schuldgevoel, dat vind ik een te groot woord. Ik baal er gewoon van. Het maakt me verdrietig, omdat Jeffrey deze versie van mij niet kent. Want ik had zo graag deze versie van mezelf aan Jeff laten zien. Deze versie van mezelf met hem willen zijn. Dat verdiende hij. 

Gelukkig gaat dat kleine knaagje mij niet tegenhouden. Het zorgt juist voor die extra spark, dat vuur, om de beste versie van mezelf te zijn en alles uit het leven te halen. Vooral omdat Jeffrey meer verdiende.