De zorgen in een eenoudergezin

Vorige maand ben ik 35 geworden. Als vrouw betekent dat weer tijd voor het bevolkingsonderzoek voor baarmoederhalskanker. Sinds de afspraak ben ik er elke dag mee bezig. Ik heb er zelfs over gedroomd dat de uitslag niet goed was, dus de angst zit toch wat dieper dan ik dacht. 

Die angst is niet zozeer om mijzelf, maar meer om Milou. De helft van haar ouders is al weggevallen. Wat nu als ik ook wegval? Ze is nog zo ontzettend jong. Dus ik doe alles wat in mijn macht lig om, stel dat er toch iets gebeurd, het zo goed mogelijk voor haar te regelen. 

Dat begint al met het aanwijzen van een voogd. Dat is allemaal vastgelegd. 

Maar ook door Milou dingen te leren. Ze weet wat ze moet doen als er thuis iets gebeurd en ik niet reageer. Zoals ik haar zei: "als mama lijkt te slapen en niet wakker wordt". Zo hebben we al geoefend met de deur van het slot draaien, zodat ze de buren om hulp kan vragen. Ze weet ook hoe ze mijn telefoon moet ontgrendelen om haar oma, oom of tante te bellen. Zelfs het alarmnummer kan ze bellen, dat hebben we maar niet geoefend. 😉

Maar goed, dat bevolkingsonderzoek wakkert die angst weer even volop aan. Nu heb ik al gezien dat ik vandaag post krijg met, wat ik denk, de uitslag. Dus hopelijk staan vanmiddag die angst en die dromen erover weer op de achtergrond.