Het verbindende stukje

Gisteren mocht ik weer: EMDR therapie. Deze keer gingen we het hebben over de dag dat we te horen kregen dat Jeffrey niet meer behandeld zou/kon/ging worden. Dus 8 september 2022. Het moment dat de oncoloog aangaf dat Jeffrey te zwak was voor een nieuwe ronde chemokuren. 

De praatmuts vraagt me of ik in grote lijnen de herinnering wil beschrijven, vanaf het moment dat het voor mijn gevoel start tot wanneer het voor mijn gevoel eindigt. In mijn hoofd wordt dat dan een kort filmpje. De vervolgvraag is dan om dat filmpje op het moment waar ik de meeste spanning voel te pauzeren, waardoor je een foto krijgt. Dat beeld moet ik tekenen en wordt het uitgangspunt. Ik moet ook altijd mezelf in dat beeld tekenen, alsof je het als buitenstaander bekijkt. Daarna wordt de lichtbalk aangezet. 

Op die lichtbalk beweegt een stip heen en weer. Nadat het tempo van die beweging en de kleur bepaald is (roze natuurlijk 💅💁🏼‍♀️), gaan we aan de slag. De praatmuts vraagt me te focussen op die spanning in mijn lijf en het beeld. Ze vraagt, voordat ze de beweging aanzet, iets in de vorm van "Wat gebeurt er nu?", maar verder is ze stil. Ik moet het lichtpunt met mijn ogen volgen en ondertussen denken aan dat beeld en een bepaalde gedachte/gevoel. Na een korte tijd (geen idee eigenlijk hoe lang) wordt de beweging van het lichtpunt stil gezet en moet ik beschrijven wat er is gebeurd. Dit wordt zo een paar keer herhaald, waardoor ik stap voor stap door de herinnering ga en dat beeld in een filmpje veranderd. Aan het eind van de behandeling moet ik nogmaals in gedachten terug naar dat beeld waarmee we begonnen en voelen of er nog ergens in mijn lijf spanning. Vaak is dat dan bij dat beeld verdwenen. 

Gisteren begon ik met het beeld van Jeff op zijn ziekenhuisbed, de oncoloog op een stoel ernaast, ik op een stoel aan de andere kant en mijn moeder naast mij op een stoel. Geen idee of mijn moeder er op dat moment was en waar Milou dan was, maar dat maakt niet uit. Het beeld hoeft geen realiteit te zijn. 

Terwijl dat beeld verandert in een filmpje zie ik Milou, als baby van zo'n 10 maanden, ook op dat ziekenhuisbed. Knuffelend met haar papa. Ik zie haar in dat filmpje groter worden, tot de kleuter die ze nu is. Nog steeds knuffelend met Jeff. Vervolgens verandert het filmpje en lopen we als gezinnetje van 3 op de favoriete camping van Jeff in Italië. Hand in hand, Milou in het midden. Op een gegeven moment laat Jeffrey ons los. Milou en ik lopen door. Milou zelfs vrolijk huppelend. We kijken ook niet achterom. Ondertussen lijkt het alsof ik Jeff hoor zeggen hoe trots hij is en dat hij bij ons is. Dat hij een stukje van zichzelf heeft achtergelaten in Milou. Dat zij het verbindende stukje tussen ons is. 

En dat was het moment dat ik even brak. Zo'n fijn beeld, om de Milou van nu met Jeffrey samen te zien. Pijnlijk, omdat het geen werkelijkheid is. Confronterend, omdat het nooit werkelijkheid zal worden. Fijn, omdat ik op dat moment Jeff heel dicht bij mij voel. Prachtig, omdat we dit jaar weer teruggaan naar die favoriete camping. Mooi, omdat Milou ècht het verbindende stukje tussen ons is.