Secundaire verliezen
Tijd is raar. Tijd verandert na een trauma. Dagen duren lang. Weken voelen als jaren. Het lijkt kort geleden dat Jeff is overleden. Maar het is toch echt al 3 jaar en 4 maanden geleden. Doordat tijd zich zo raar voortbeweegt ben ik ook heel veel van mijn herinneringen kwijt.
De diagnose kregen we in augustus 2021, toen ik zes maanden zwanger was. Daar houdt in feite mijn herinnering aan de zwangerschap op. Ik kan me helemaal niet heugen dat ik hoogzwanger was. Maar ik weet nog wel alle ziekenhuisbezoeken voor Jeff te benoemen.
Een vriendin zei gisteren dat ze mij een keer tegenkwam na een bezoek aan de verloskundige. Dat ons toen is verteld dat ik vaker terug moest komen, omdat Milou te klein leek, of niet genoeg leek te groeien. Was dat zo? Geen idee.
De geboorte van Milou, in november 2021, kan ik gedeeltelijk voor me halen. Hoe laat Milou precies geboren is, zou ik op moeten zoeken. Maar wat ik dan wel weer weet is dat Jeff zijn volgende chemo kreeg acht dagen na de geboorte.
Ik weet nog zo ontzettend weinig van de eerste jaren van Milou. Van de kraamweek, hoe ze als baby of dreumes was. Elke dag kijk ik foto's terug, door de app TimeHop (die ik iedereen aan zou raden trouwens). Dan zie je foto's terug van dezelfde dag, maar een ander jaar. Natuurlijk heel veel foto's van Milou. Ik herken de foto's meestal, maar ik kan me er verder niets van herinneren.
En dat doet pijn. Naast dat Jeffrey mij is ontnomen, is me dus zoveel meer ontnomen. De zogenoemde secundaire verliezen. Herinneringen, tijd, vrienden, toekomst, zelfvertrouwen, competentie. Ik heb me zo vaak zo dom gevoeld dat ik simpele dingen niet kon onthouden. Dat ik ineens blanco werd als ik een simpele keersom op moest lossen. Dat het me niet lukte om les te geven.
Nu ik dit schrijf kom ik erachter dat het eigenlijk allemaal terug te koppelen is aan je brein. Je hersenen interpreteren tijd ineens anders. En omdat je hoofd zoveel te verwerken heeft, kunnen niet alle herinneringen onthouden worden. Er is dan geen ruimte voor.
Ik hoop gewoon zo, zo onwijs erg dat het toch ergens ligt opgeslagen. Dat op een mooie dag die herinneringen bovenkomen. Ik merk nu al dat die ruimte er al veel meer is dan een aantal jaar geleden. Alleen maar weer een bevestiging dat ik op de goede weg ben. Dus ik wandel maar rustig verder.
4 reacties
Herkenbaar en vertrouw er maar op dat ze allemaal de komende jaren(gelukkig maar) gaan opploppen al was het via anderen, deja vue of anderszins
Liefs Martin
Inderdaad, na een ingrijpend overlijden staat de tijd een soort van stil…Heel herkenbaar.
Lieve Ditta,
Als je emotionele brein zoveel te verwerken heeft, dan schakelt je prefontale cortex een soort van uit. Dat is het gedeelte van je hersenen voor plannen en organiseren. Dat heb je niet nodig als je in een traumatische situatie zit. Ook herinneringen worden anders opgeslagen. Ik ben ervan overtuigd dat veel nog is opgeslagen en naar foto's kijken is dan een goede manier om weer iets van de herinnering te activeren.
Liefs, Monique
Ooohh.. plannen en organiseren. Dat was echt zo mijn ding! Alles zat altijd in mijn hoofd opgeslagen, had geen agenda nodig. Nu wel, maar of dat nou door de leeftijd (valt nog wel mee), het moederschap of trauma komt.. geen idee.
Nee, ik merk al verschil met de eerste jaren. Het wordt alweer beter. Het is zot hoe je brein zich aanpast aan de situatie. Ik kijk er nog steeds van op hoe alles zo samenhangt: mentaal, fysiek en wat je meemaakt.