Werk aan de winkel

Zó, ik ben terug. Sinds vorige week maandag al. Het ging niet zonder slag of stoot, maar het was mij gelukt om veilig thuis te geraken. Trump's plaaggeest en de weergoden hadden wat roet in het eten gegooid, maar gelukkig kon ik gewoon op de geplande dag landen weliswaar met enorme vertragingen. Maar, eind goed al goed.

Ik heb een fijne vakantie gehad. Als ik het zo moet evalueren: het was een familie en vrienden vakantie. Totaal niet actief, maar goed ook, want tijdens de vakantie is het mij heel duidelijk geworden dat ik niet meer de Norinda ben van 3 jaar geleden. Ik ben keihard geconfronteerd met mijn (nieuwe) grenzen. Af en toe heel frustrerend, maar het is ook wel goed geweest. Want ik was ook heel nieuwsgierig tot hoe ver ik kon gaan. Nu weet ik het. Ik kan niet meer ongelimiteerd elke dag actief zijn en dingen ondernemen. Ik weet nu dat ik rustmomenten moet inbouwen. De lijst met wel 20 activiteiten die ik had samengesteld is onaangeroerd gebleven!

Terug in ons kikkerlandje heb ik de draad alweer aardig  opgepakt. Ik ben 2 keer naar het AVL geweest, vier telefonische gesprekken gevoerd met het AVL, vier keer geprikt en een videoconsult gehad. O ja, en  drie uurtjes gewerkt! Die ziekenhuis dingen zijn ontstaan doordat ik zoveel last had/heb van mijn been. Ik maakte me flink zorgen om de staat ervan. Ik belde en ik moest meteen komen omdat men dacht dat ik misschien trombose had. Nou, inmiddels weet ik dat het niet het geval is. Wat ik zo fijn vind van het AVL is, er wordt snel gehandeld. Na mijn eerste telefoontje kon ik twee dagen later al terecht voor een echo en bloedonderzoek. De echo wees uit dat er geen trombose is, maar wel heftige littekenweefsel, waardoor de aders bijna niet te zien zijn. De boel is heftig in verdrukking door al het littekenweefsel. En het trombose gevaar ligt op de loer. Ik dacht: shiiiiitttt, nee, niet nóg een probleem erbij! Vandaag een controle gehad in het  AVL . Ik had een AIO, een heel leuk meisje. Hoor haar: "ik had een forse persoon verwacht naar aanleiding van de klachten! Maar het forse is het been! Wauw, het is echt groot!! Ik snap je klachten wel" Zij had gedacht dat ik mega dik zou zijn, omdat vaak mensen met flink overgewicht oedeem hebben. Niet in mijn geval dus. Maar goed de AIO heeft mij wel gerust kunnen stellen. Ik heb geen trombose, hoef (voorlopig) niet aan de bloedverdunners en ik moet veel blijven bewegen zodat er nieuwe vertakkingen gaan plaatsvinden die het vocht kunnen afvoeren. Dus ik heb werk te doen: stevig mijn fysio-oefeningen doen en meer gaan wandelen. Ik kreeg het advies om voorlopig te blijven zwachtelen en het been af en toe goed laten rusten. Dus vaak met het pootje omhoog. Ik heb een wig kussen besteld zodat ik ook tijdens het slapen mijn been omhoog kan doen. Wat ook belangrijk is om te weten is, dat mijn nier niet te maken heeft met het vocht in mijn been. Als dat zo was, dan was mijn andere been ook dik geweest en trouwens mijn hele lichaam. Dat heeft mij ook gerustgesteld, want dr. Google zegt dat  slecht functionerende  nieren voor vochtophoping zorgen en nog meer ellende. Pffff..! 

Het werken ging heel goed. Ik voelde me weer een nuttig mens. Ik had er zin in, de kinderen hadden er zin in dus het was een vrolijke bedoening. Juist op tijd begonnen met re-integreren, want de verzekeringsmeneer (zzp) begon voor het eerst moeilijke vragen te stellen over het weer aan de slag gaan. Ik snap het wel ergens; ik ben al bijna 2 jaar die uitkering aan het krijgen en hij wil natuurlijk weten of er zicht is op re-integratie. Gelukkig kon ik hem het goede nieuws vertellen. Laten we hopen dat ik voor de rest van het schooljaar gewoon aan de slag kan blijven. Morgen een gesprek met mijn bedrijfsarts; eens horen hoe zij erover denkt!