Daten met kanker....

Dít, vind ik dus ingewikkeld en toch wel een moeilijk onderwerp om over te praten. Maar het houdt me wel bezig.

Ik ben sinds 2,5 jaar single. Mijn relatie ging net voor de diagnose uit. Ik moet zeggen, dat ik ten tijde van die rollercoaster blij was dat ik alleen was. Ik had met mezelf te dealen en wilde niet iemand om me heen hebben die compleet in paniek was en niet zou weten wat te doen of wat te zeggen. Alleen was ik zeker niet in die periode; vrienden, familie, collega's, buren en goede kennissen sloten zich als een net om mij heen en gaven mij alle aandacht. 

Maar nu zou ik graag aandacht van één speciale persoon willen. Alleen, ik durf echt niet om te daten. Ik denk steeds: wie zou nou willens en wetens met iemand met een onzekere toekomst een relatie willen? Ik weet niet of ik het zelf zou hebben gewild. Ik vind het heel lastig. Eenzaam voel ik me niet, maar bij tijd en wijle is het wel heel saai en stil en mis ik een maatje. Ik denk; ik ben veel meer dan alleen kanker. Ik kan het ook over andere dingen hebben. 

Eerlijk: ik heb na lang wikken en wegen mij op aandringen van verschillende vriendinnen ingeschreven op een dating site, maar ik heb me weer uitgeschreven. Ik durfde helemaal niet meer om de volgende stap te zetten. Vooral niet hoe ik zo geconfronteerd ben met mijn beperkingen. Het feit dat ik niet meer zo vlot ben als vroeger zit me enorm in de weg. Ik heb dat van mezelf nog niet geaccepteerd dus concludeer ik dat ik nog niet klaar ben om te daten. Ik wil ook ten alle tijden open en eerlijk zijn en niet doen alsof alles prima in orde is. Ik denk; laat me maar eerst behoorlijk kunnen lopen en bewegen. Tijdens de vakantie werd ik behoorlijk geconfronteerd met mijn beperkingen en dacht; als je iemand zoekt die actief is en dingen wil ondernemen, dan moet je dat zelf ook zijn! Dus ik stel dat daten nog even uit.