Daten met kanker....

Als alleenstaande begrijp ik je verschillende visies wel. Het zou leuk zijn om iemand naast je te hebben, om graag gezien te worden (om een andere manier dan vrienden en familie dat kunnen), om dingen mee te ondernemen, om te knuffelen... Maar anderzijds ben je niet meer je oude zelf en wil je ook wel wat brengen in een relatie en vraag je je af of je wel nog energie hebt voor dat werken (want een relatie is toch ook wel werken) en aanpassen aan een ander. 

Voor mezelf is het duidelijk: dat gaat mij niet meer lukken. Maar ik hoor ook andere verhalen, dus het kàn wel. Maar hoe je dat doet... ik zou 't niet weten. Hopelijk valt er zomaar iemand op je pad...

Hoi 

Ja dit is ook een moeilijk onderwerp als je aan het daten bent .

Als je vertelt dat je, in mijn situatie prostaatjanker heb gehad,

dan haken ze toch af 

Dat frustereerd dan wel 

Naar ga fewoon doir met daten en misschien...

Aleen is ook maar alkeen je mist toch wel iemand die er voor he is een maatje een arm om he heen en samen nog leuke dingen ondernemen..

Grieethes Andries

ik loop zelf al 15 jaar rond met beenmergkanker en heb met dezelfde problemen geworsteld maar nu terugkijkend naar hoe of het leven vergaan is moet ik zeggen dat er in die 15 jaar in mijn familie, vrienden en kennissen kring heel wat mensen gestorven die 15 jaar geleden van zichzelf dachten dat ze nog knettergezond waren. Daarom zou ik op dat punt de lat een heel stuk lager leggen, het kan met iedereen zomaar gedaan zijn, ongeacht of je kanker hebt of niet. succes!!

Haii, je bent indd niet de enige.

Ik loop hier ook mee rond.

En indd. de uitspraak " ik ben niet alleen mijn ziekte, maar zoveel meer" doet mij nog steeds hopen om een fijne man te leren kennen.

Die mijn 1.5 jaar remissie, ziet als kracht en hopelijk mijn nog paar jaar te leven, ziet als een mooie fijne liefdestoevoeging ook op zijn leven🙏🫶🦋

Ik heb ook een onzekere toekomst, net als iedereen, of, eigenlijk is mijn toekomst zekerder dan die van de meeste (nog) niet zieke mensen, ik weet en realiseer me dat het einde in zicht is en dat zorgt er ook voor dat ik, meestal, bewuster leef en, wellicht andere, keuzes maak dan de meesten.

Dus je zou je kunnen afvragen of je toekomstige partner daar mee overweg kan, gewoon open en eerlijk zijn is dan de beste oplossing lijkt me.

Ik wens je veel geluk in je toekomst en geloof me, die heb je zeker nog wel 🤗

Ook ik loop hier tegenaan. En kan geen site vinden waar ik me veilig voel. Bijvoorbeeld een datingsite voor lotgenoten? Is die ergens?

Kort voor mijn tweede keer  borstkanker (sept ‘25) ben ik gescheiden. Mijn netwerk is er 24/7 maar ik mis de genegenheid van een partner en zoeken durf ik nu niet. 

Ik krijg de indruk dat vele lotgenoten hiermee worstelen. 

Ik was 10 jaar vrijgezel en had in die tijd in 2018 te horen gekregen dat ik uitgezaaide eierstokkanker fase 4 had. Palliatief dus. Mijn levensverwachting was 6 maanden tot maximaal 2 jaar. Inmiddels ben ik augustus  aanstaande al 8 jaar verder. 

Ook ik worstelde met dezelfde dilemma's. Ik had me erbij neergelegd dat ik alleen zou blijven (En met alleen bedoel ik zonder partner, want ik heb een ontzettend mooi en uitgebreid vangnet). Maar 's avonds op de bank merkte ik toch dat ik die ene speciale  persoon miste en ik ook graag voor iemand die persoon wilde zijn die iemands leven leuker maakte. Maar een stemmetje in mij zei steeds:" Wie wil er nu een relatie met iemand die al tot aan de knieën in het graf staat?"  

Twee jaar geleden (ik was toen a l 6 jaar ziek) haalde een vriendin me over om me in te schrijven op een datingsite. Al was het alleen om wat te kletsen, zei ze. Dezelfde dag raakte ik in gesprek met een leuke man, maar toen overviel me de angst en verliet ik de datingsite onder het mom dat zo'n site niks voor me was. Die leuke man heeft veel moeite gedaan om mij op fb te vinden en stuurde via messenger een berichtje met de vraag of ik een bakkie koffie met hem wilde gaan doen. Daarop zei ik:"Kijk eerst maar even op Gewoon  Moon op fb, dan vergaat je interesse wel!" Op die site plaats ik filmpjes over kanker, doodgaan en taboes daaromheen.

Ik hoorde de volgende dag de hele dag niks van hem en dacht, zie je wel. Totdat ik 's avonds weer een berichtje kreeg met de tekst:"Ik vond je al interessant, maar nu heb ik ook nog enorme bewondering voor je. Dus..... Doen we dat bakkie koffie nog?"

Dat bakkie koffie is uitgelopen op een relatie. We vieren maanden ipv jaren. Bespreken onze angsten en onzekerheden eerlijk, maar genieten bovenal van elkaar, alles wat nog kan en de tijd die ons is gegeven. Onze omgeving reageert vaak verbaast en ikzelf weet eerlijk gezegd ook niet of ik andersom hetzelfde gereageerd zou hebben. Maar hij zegt; "Wanneer je voor iemand valt, maakt het niet uit!" En nu deze periode heeft hij dat ook wel inmiddels bewezen.

Hoe lang we hebben? Geen idee! Maar ik leef nu en niemand weet wanneer je de laatste adem uitstoot. Dus mijn advies is, laat de angst los en probeer te leven.

Liefs 

Gewoon Moon

Ik heb uitgezaaide prostaatkanker. Als man is dat dubbel zuur, want buiten dat je kanker patient bent, heb je ook geen toppenis meer waarmee je voor de dag kan komen. Dus is daten voor mij history. Om teleurstellingen te voorkomen, niet alleen bij die vrouw mr ook voor mezelf. Het is steeds een confrontatie met de ziekte. De uitzaaiing gaat gelukkig alsnog traag. Dus doe ik net of ik het niet heb. Ook nr buiten toe heb ik het er niet over. Alleen mijn familie en 3 beste vrienden weten het. En die zijn daar verdrietig over. Dus vertel ik verder helemaal aan niemand dat ik aan iets lijdt. Dan ben je gelijk die man met kanker, ipv die leuke man. 

hoi 

ja lastig he ik herken het wel ik sta al jaren op deting sites maar ja dan ben je eerlijk je verteld alles maar ja daardoor haken alle vrouwen af volgens mij oo kanker is dat besmettelijk wat is dat nou ja dat soort dingen denk ik dan dat zij denken maar goed ik ben ook een man met gevoelens denk ik dan weer ik woon alleen ik vermaak me prima maar ik mis wel iets denk ik dan ja een vriendin een vrouw maar ja zolang ik haar niet tegen kom moet het maar zo denk ik dan en dan ga ik maar weer sieraden maken en hopen dat ik wat verkopen kan en ja op die manier denk ik ergens anders aan en vergeet ik dan dat ik alleen ben totdat ik weer alleen aan tafel zit te eten of alleen tv kijk en dan denk ik maar ag ja het zei zoo je doet er niks aan en liefde ja het moet je overkomen ik kijk wel eens uit het raam en denk dan zoo lekker ding komt daar voorbij lopen uiteindelijk maak ik een praatje met haar en ja ze is bezet balen nou ja dat overkomt mij regelmatig dus afwachten maar en ja dan duurt wachten lang ik ben nu 45 jaar vrijgezel en wat ik ook doe probeer het lukt mij niet de ware te vinden nou ja misschien ben jij het wel groetjes peter bakker 

beste lotgenoten,

ik had blaaskanker spoelen etc de hele bubs gehad. Na mijn neoblaas operatie 2006 ben ik in een scheiding terecht gekomen mijn toenmalige echtgenoot genoot buitenshuis. Ik was daar best een periode van slag van. Veel ontstekingen ook gehad spoedopnames etc uiteindelijk prostatitis. Toch had ik mij ingeschreven op een dating site en vond de contacten erg leuk als ze maar niet fysiek werden.

uiteindelijk wel een aantal keer afgesproken erg eng maar toch mijzelf een schop onder de kont gegeven. vrijen en fysiek moet je klaar voor zijn bij de juiste persoon en die heb ik uiteindelijk wel gevonden na een aantal afspraken heb ik e.a. verteld met de kans dat het miss over zou zijn ….

Aangezien ik nog wel mijn prostaat heb na blaasverwijdering kan ik nog wel vrijen met droge orgasme dat was de eerste x wel een rare beleving voor mijn partner maar zij zag dat eerder als een voordeel dan een nadeel..

wij zijn nu 13 jaar samen en nog steeds heel gelukkig.

ik hoop dat miss 1 iemand hier iets aan heeft.

Nou lieve mensen Ik worste  zo hier ook mee 

Ik ben vlak voor de kanker door mijn ex verlaten na 15.jaar en had al een paar keer kanker gehaald en 2019 had ik stadium 4 vulvakanker palliatief dus tegen alle verwachtingen van de artsen ben ik helemaal hersteld en ben ook Het wonder van mijn ziekenhuizen maar ik heb dus een heel ander lichaam door oa ingrijpende operatie, waardoor ik het ook eng vind en ik ben niet alleen heel erg verandert van lichaam ook heel erg aangekomen

 dus ik heb ook een vrij laag zelfbeeld waar ik wel mee aan de slag ben gegaan door therapie te doen en allemaal leuke lichaamsdingen die ik fijn vind als dansen om je te leren houden van mijn lichaam Ik zou het fijn vinden om weer een partner te hebben Maar tegelijkertijd vind ik het ook heel eng En inderdaad Ik vraag me ook af hoe dat moet met de daten wanneer vertel ik het wil ik wel een man als partner Misschien wil ik wel liever met een vrouw daten

En zelf vind ik seks ook niet het belangrijkste in onze relatie maar eigenlijk veel meer wat je samen deelt fijne communiceren het knuffelen Maar ik besef me dat mijn zelfbeeld en mezelf aantrekkelijk vinden nog wel belangrijkste is en dat het dan wel weer iemand op mijn pad komt want eigenlijk voel ik me ook wel lekker zoals ik ben en voel me totaal niet eens aan en ben heel erg gelukkig dat ik leef

Misschien bij deze een leuk idee om dit op deze site te realiseren met evt hulp van de beheerders van deze site?! 💘

Ze bestaan nog,  mensen die het aandurven, die jóu zien ipv je ziekte.  Twee jaar geleden dacht ik ook "wie zit er te wachten op een vrouw van 62 met kanker". Vorig jaar januari ontmoette ik mijn droomman via een dating site. (Hij was mijn 5e date). 

Op de eerste afspraak vertelde ik hem dat ik het stempel ongeneeslijk heb meegekregen en mijn leven totaal onvoorspelbaar is.  Toch vroeg hij mij in oktober ten huwelijk (en nee ik laat geen vermogen achter,  haha).   We trouwen eind maart,  met alle toeters en bellen:  witte jurk, diner,  groot dansfeest. Én tussen de wekelijkse chemo's door. Mijn aanstaande en ik hebben bijna net zoveel dates gehad in het ziekenhuis als daarbuiten, maar we kunnen intens genieten en plezier hebben op de momenten dat ik me goed voel. We voelen dat we op elkaars pad zijn gezet, hoe lang of kort onze reis samen ook zal zijn.  

Mijn advies is,  ga daten als jij voelt dat je daar aan toe bent.  Als je jezelf ook ziet als die mooie vrouw die het waard is om van te houden.  Want ongetwijfeld ben je dat.  

Herkenbaar hoor, ik vraag me ook regelmatig af hoe ik dit moet doen. Ben 2 1/2 jaar geleden geopereerd aan darmkanker en was eigenlijk weer volledig hersteld en op het dating pad, toen ik half dec te horen kreeg dat er toch een uitzaaiing in mijn lever zat. 

Was een mooie vriendschap aan het opbouwen met een leuke man in de buurt, maar zijn vrouw is 7 jaar geleden overleden aan eierstokkanker en toen hij hoorde dat ik weer ziek was zei hij heel eerlijk dat hij dat niet nog een keer trok en dus een beetje afstand wilde houden. Wat ik helemaal begrijp. Zou ik misschien zelf ook hebben gedaan.

We spreken elkaar nog steeds wel en ik vind hem nog steeds leuk en aantrekkelijk, maar ja, ik weet ook niet hoe het verder gaat en wat me nog te wachten staat qua ziekte. Eerst maar weer eens herstellen van de zoveelste operatie en weer fit worden. 

Ik wens ons allemaal toch ook veel geluk en misschien die een speciale persoon op de bank ❤️😊

Ik ben onder de indruk van jullie verhalen. Hier ligt een script voor een boek vol waarachtige en mooie verhalen. Het leven leven in de vorm die je gegeven is. Verbinding voelen en durf. Echt indrukwekkend dit thema. Petje af voor jullie openheid. Dank jullie wel. Esita

Happy teacher , 
Nou dat lijkt nummer twee wel . maar dan wat jonger. 
Zelf Oogmelanoom  1993 , daar stond bij constateren 5 jaar leven na behandeling .
Nu 6 jaar geleden een 1/2 Surinaamse Nederlandse .  We hebben helaas maar 3 jaar heel veel plezier gehad . Toen .( ik zei ga eens naar een dokter ) binnen 2 weken , de uitvaart .Ik heb haar hand vastgehouden . 1/2 zittend op het bed tegen haar aan , met aan de andere kant de Huisarts . die de Euthanasie uitvoerde . 
Ikzelf , Leef dus al meer dan 30 jaar met de gedachte , . Maar Hoe is het mogelijk , Dubbel staar en dat slechte oog hebben ze ook gedaan . Want ik was ook niet blind geworden ,
van die bestraling behandeling . Ik ben al vele jaren . Hulpverlener voor St. OOg Melanoom 
Dus een belletje om ff te kwekken . of de Computer . alles kan .
Je leven gaat verder . Zolang als je het beleefd . Je hebt er maar een .|
Sterkte . Giel.

Hoi Happyteacher.

Ik snap je onzekerheden wat het daten betreft.Ik werd na de uitslag van mijn ongeneeslijke borstkanker met uitzaaiingen verlaten door mijn ex man na bijna 17 jaar huwelijk.Ik ben daarna 5 jaar alleen gebleven ik had die rust nodig.Een scheiding die lang duurde twee puberkinderen en ziek pff.Toen ben ik toch op een datingsite gegaan en ik heb gelijk in mijn profiel verteld dat ik ongeneeslijk ziek ben dan wisten ze gelijk hoe het zat.En daar kwam een reactie voor een date van een lieve man.Die mij gelijk duidelijk maakte van ik vind jou leuk en als het klikt of wat word dan hoort jou ziekte daar bij.Onderhand zijn we 6 jaar samen wel in een lat relatie want ik heb wel mijn ruimte nodig en het werkt. En ik ben altijd blij geweest dat ik gelijk eerlijk ben geweest want ik denk als je dat niet doet het alleen maar lastiger word om het te vertellen.Ik wens je heel veel succes in het daten en hoe moeilijk je het ook vind noem het gelijk in je profiel dat maakt het ook makkelijker voor jezelf

Groetjes Angela 

Heel begrijpelijk! Zo zat ik ook.

Wie zit er te wachten op een vrouw die weinig kan. Die nog meer naar rust verlangt dan voor de kanker. Die ook nog eens moeilijk loopt vanwege een versleten knie.. En toch heb ik me ingeschreven op een datingsite.. en zowaar na wat chats Die op niets uitliepen kwam ik in contact met een lieve man. Toen hij vroeg wat ik in het dagelijks leven deed en ik daarop zei "herstellen van borstkanker" was het ijs gebroken. Hij wist precies wat ik had doorgemaakt. Hij had een jaar eerder de behandelingen van keelkanker afgesloten. Hij begreep de vermoeidheid, de spanningen van controles en de angst van wat als het terugkomt.. Ook hij heeft te maken met de gevolgen van chemo en bestralingen.. dat maakt het zoveel makkelijker!

Inmiddels zijn we bijna een half jaar samen. We rusten samen en dat ik een kruk nodig heb om langere stukken te lopen vindt hij geen probleem. Controles gaan we samen heen en huilen bij elkaar uit als het even te veel wordt! 

Wat ben ik blij dat ik uiteindelijk toch aan het daten ben gegaan.. en nog veel blijer dat ik deze lieve begripvolle man heb gevonden!

Ik kan alleen maar zeggen, geef de moed niet op. Wees open en eerlijk.. de juiste man laat je jezelf zijn en accepteert je zoals je bent!

Liefs, Anita

Hoi, 

Wat je schrijft herken ik heel erg. Ik ben zelf 21 en merk dat relaties, zowel romantisch als vriendschappelijk, voor mij vaak moeilijk en stroef gaan. Mensen zeggen vaak tegen mij: “Wat ben jij volwassen voor je leeftijd.” Maar eerlijk gezegd heb ik daar nooit echt een keuze in gehad. Het kind zijn is voor mij op mijn zestiende een beetje in het ziekenhuis achtergebleven.

Daardoor merk ik dat het soms lastig is om contact te hebben met mensen van mijn eigen leeftijd. We zitten vaak niet helemaal op dezelfde golflengte. Veel leeftijdsgenoten zijn bezig met spontane dingen en gewoon onbezorgd leven. Voor mij werkt dat anders en dat kan soms best eenzaam voelen.

Soms vraag ik me ook af of ik na alles wat er gebeurd is nog wel een maatje kan vinden. Ik ben vaak moe, ik heb osteoporose in mijn knieën en enkels en ik heb nog steeds last van neuropathie. Daardoor kan ik simpelweg minder dan veel leeftijdsgenoten. Dan denk ik weleens: welke 21-jarige wil nou een relatie met iemand waarbij eerst gekeken moet worden of er die dag wel genoeg energie is? Of dat als ik een keer naar een feestje ga, ik daarna een week moet bijkomen?

En dan is er ook nog de vraag hoe je dat uitlegt. Hoe vertel je iemand van je eigen leeftijd dat je misschien geen behandelingen meer hebt, maar wel klachten hebt overgehouden? Hoe begin je überhaupt over het feit dat je kanker hebt gehad? Soms voel ik me ook nog onzeker over mijn lichaam, over littekens en over de schade die chemo heeft achtergelaten.

Daarom raakte je verhaal me. Veel van de twijfels en gedachten die je beschrijft herken ik heel erg. Het is gewoon een ingewikkeld onderwerp waar niet altijd een duidelijk antwoord op is.

Groetjes :) 

Hoi, Ik heb eierstokkanker stadium 4 en (over)leef al heel erg lang met deze ziekte..10 jaar geleden was ik vrijgezel en werd  de kanker na heel.lange tijd ineens weer actief.Na veel chemo,s en zware operatie besloot ik(zodra mijn haar weer terug was;-) weer op relatieplanet te gaan om te daten..je lekker weer optutten en je weer vrouw voelen,en de kanker van je af schudden..door met leven! zo snel mogelijk! Ik ben direct tijdens eerste ontmoeting eerlijk geweest over mijn kanker..en heel gek misschien..geen van de mannen zat daar echt mee..Uiteindelijk belande ik weer in een vaste relatie en zijn wij in Augustus 2024 getrouwd..1 maand na mijn trouwerij was ik wederom ziek..de derde keer..ik was maar liefst 10 jaar vrij van ziekte geweest..Nu na wederom een intensief behandel project is het weer rustig en ik hoop wederom voor lange tijd!Wat ik wil zeggen is..laat je niet weerhouden om door te gaan met leven!wees direct eerlijk tegenover je date, en pas je wensenlijst aan..zoek iemand die ongeveer hetzelfde energielevel heeft als jijzelf! een wat rustiger type misschien? Ik heb wel eens gedacht dat een datingsite voor kankerpatienten heel fijn zou zijn..je hebt aan 1 woord genoeg op vele vlakken.Misschien een goed idee voor deze site om uit te breiden en dat erbij te gaan doen..

suc6 en veel sterkte

warme groet Yvonne

Hoi ik begon met borstkanker in2021.operatie gemho bestraling. Werd in 2023 kankervrij verklaard. Kort erna ging ik op vakantie, had momenten dat ik weinig lucht kreeg,dus na vakantie even langs huisarts. Moest longfoto s gaan maken.Nou mijn rechterlong zat vol vocht.Werd opname ziekenhuis.Na een scan te hebben gehad kwamen ze me vertellen dat ik uitzaaiingen had .Op mijn heupen in mijn nek en longvlies.Na 3 jaar hormoonpillen te hebben gehad ging het oke.Tuurlijk heb ik veel moeten inleveren lang wandelen fietsen enz.Vorige week afspraak bij Oncoloog (bespreken over de pet scan ) ze vertelde de tumor op je longvlies is 4 x zo groot geworden  ,pillen die je nu hebt heeft geen zin meer.Nieuw behandelplan spuiten en medicijnen. Ze heeft me 2 weken bedenktijd gegeven .Doe ik het niet geeft ze me nog 2 jaar grrrrr.