Patiënt M.L. van Vliet

"Heeft u ook kanker? Wat een bevreemdende vraag! Moi? Natuurlijk niet! Maar ik zei 'waarschijnlijk wel'. Zonder er ook maar een woord van te geloven. Want ook als ik kanker heb, heb ik geen kanker, ik bedoel: als dat weefsel niet goed was, moet ik bestraald worden, rottig genoeg, en dan is het over. Ik krijg juist géén kanker. Ook al heeft de ziekte een poging gedaan. Belachelijk. Toch zat ik daarna nog een poosje naar de grijze singel te kijken waarop de ziekenhuiskamer uitzicht gaf, met vage gedachten over wat het zou zijn, een kankerpatiënt."

(Uit: Marjoleine de Vos, Zo hevig in leven)

"Ik heb slecht nieuws voor u", zo viel de arts onlangs met de deur in huis. Sindsdien leef ik in een geheel nieuwe realiteit: een realiteit waarin woorden als borstkanker, oncoloog, chemokuren, misselijkheid en vermoeidheid dagelijkse praktijk zijn geworden.  

Ook als ik kanker heb, heb ik geen kanker. 

"Kijk maar even mee ", zei de chirurg terwijl ze het scherm naar me toedraaide. De foto die ze erop liet zien liet aan duidelijkheid niets te wensen over: een tumor van 5 centimeter in de linkerborst. En bij wijze van bonus 6 vergrote lymfeklieren. Het bewijs moest nog geleverd worden, maar ik kon er voor 99% vanuit gaan dat ook hier de kwaadaardige cellen hun slag hadden geslagen, zei ze. "Daar had ik al een beetje op gerekend", zei ik, terwijl mijn blik afdwaalde van mijn naam in de rechterbovenhoek van haar scherm naar haar schoenen. Mooi waren ze. Superstoer en vrouwelijk tegelijk. Vanmorgen vast gepoetst: dat kon niet anders. 

"Patiënt M.L. van Vliet". Het stond er, in die rechterbovenhoek. En dat, terwijl ik me nog nooit zo fit heb gevoeld als in deze fase van mijn leven. Zonder dat ik er erg in had, blijkt dat in mijn lichaam van alles de gelegenheid heeft gehad om te gaan woekeren. De consequentie ervan? Dat ik als het gaat om het behandeltraject de beker tot op de bodem leeg moet drinken: 20 weken chemo bij wijze van voorbehandeling, daarop volgend een operatie, daarna bestralingen en tot slot nog 7 jaar hormoontherapie. 

Toch wel dus, kanker. Als donderslag bij heldere hemel. Met als gevolg dat ik per direct mijn (vrijwilligers)werk heb moeten neerleggen en alles aan activiteiten die het leven wat mij betreft leuk maken voor dit moment in de wachtstand heb moeten zetten. Een dikke streep door de rekening. En een hard gelag. Dat ook.

"Het is".

Kome wat komt.