La leçon d'anatomie (de anatomische les)

Mijn voorzichtig ontluikende gevoelens van dankbaarheid verdwijnen weer een beetje naar de achtergrond wanneer ik mij 2 dagen na de begrafenis van Kirsten meld bij mijn oncologe voor controle.

Er zit weer een studente bij het consult. Ik begin dit zat te worden, maar de formele vraag om toestemming: 'U heeft er geen bezwaar tegen dat zij bij dit gesprek aanwezig is?', wordt zonder hoorbaar vraagteken gesteld. Dat maakt het een mededeling.

De oncologe werkt opnieuw een lijstje mogelijke klachten af. Ik heb niks, maar mijn menstruatie is sinds de chemo niet meer terug gekomen. Dat is nu een jaar geleden. 'Ben ik nou in de overgang', vraag ik. Ze haalt haar schouders op. 'Dat weet ik niet', zegt ze. Dan draait ze haar hoofd naar de studente en legt haar uit: 'Ik zou een bloedtest kunnen laten doen, maar de Tamoxifen verstoort de estradiol telling'. Kennelijk interesseert het de oncologe niet en ik zou willen begrijpen waarom. Volgens dr. Google is het voor het type anti-hormoon therapie juist belangrijk om te weten wat mijn hormonale status is. Maar verwijzingen naar dr. Google kunnen hier werken als een rode lap op een stier. Ik vraag dus alleen voorzichtig wanneer ik dan overga naar een anti-aromathase. Als antwoord legt de oncologe aan de studente uit dat Madame aan de tamoxifen zit, omdat Madame ten tijde van de diagnose nog niet in de overgang was. Volgende onderwerp.

Borstonderzoek. 'De prothese is over de borstspier geplaatst', doceert de oncologe aan de studente, 'vroeger deden ze het eronder, maar dat geeft een hoger risico op fibrose.' Dat is dan toch wel een voordeel van een studente in de kamer, je leert nog eens wat. Zo jammer dat deze vandaag niet doorvraagt. Maar misschien weet ze al wat fibrose is en een estradiol telling. 'Heb je wel eens een borstprothese gevoeld?', vraagt de oncologe haar. 'Nee nog nooit', antwoordt ze zacht. De oncologe wijst naar mij. 'Toe maar!'. De studente neemt plaats op het krukje tegenover mij. Ze wrijft aarzelend in haar handen. 'Hop hop, vandaag nog!', zegt de oncologe. 'Ik ben bang dat ik haar pijn doe', mompelt de studente. 'Nee hoor', stel ik haar gerust, 'er zit geen enkel gevoel meer in'. De studente haalt heel licht haar vingertoppen over de gekreukte huid om mijn prothese. Dan wisselt ze snel van plaats met de oncologe. 'En wat heeft u voor uw gasten gekookt vandaag?', vraagt deze terwijl ze het onderzoek doet. De human interest- vraag op ieder consult. 'Kip in dragonsaus', antwoord ik. 'Getsiederrie', grinnikt de oncologe, 'nou dan kom ik niet eten, hoor! Dragon, dat vind ik zo vies'. 

Ik sta nog met mijn borsten bloot als de oncologe opeens vraagt of ik seksuele problemen heb. 'Mensen voelen ongemak als gevolg van de behandelingen of omdat ze zich schamen voor hun veranderde lichaam', zegt ze. Ik weet niet of ze dat laatste tegen mij heeft of dat ze de studente weer een mini hoorcollege staat te geven. Ik vind toevallig niet dat ik er zo afstotelijk uitzie. En ja, er is wel wat gynaecologisch ongemak, maar nee, dat soort prive-zaken ga ik niet nu op tafel leggen waar dat meisje bij is. Ik ben geen koe en deze les is over. Ik zeg dr. Tulp dus dat er geen problemen zijn.

We gaan afronden. Over drie maanden moet ik weer terugkomen met bloedtest, mammo, echo en nieuwe echo van mijn baarmoeder. De oncologe zegt dat ze de secretaresses zal vragen de afspraken voor mammo en echo op dezelfde dag als het consult in te plannen. Dat scheelt mij dan weer een ritje. Nu is het mijn beurt om te lachen. ik weer inmiddels hoe de planning hier werkt: die werkt niet. De secretaresses gaan me op drie verschillende dagen laten terugkomen om dit riedeltje af te werken. Ik regel het zelf wel met de radioloog in de privekliniek. 'Ook goed, ma belle,' zegt de oncologe, 'houdt de organisatie maar in eigen hand'.