On n'en parlera plus (we gaan het er niet meer over hebben)
Na zo'n controle als de vorige keer ben ik weer drie dagen huilerig. Ik pis daarvan. Ik zou beter moeten weten dan die routine vragen en onderzoeken zo persoonlijk op te vatten. Die mensen doen gewoon hun werk. Studenten moeten worden opgeleid.
Janken bewijst alleen maar dat het me nog te hoog zit. Net als het feit dat ik zelf nog steeds zo ongeveer ieder gesprek terugbreng op het onderwerp kanker. Man, familie en vrienden weten dan niet niet meer wat ze moeten zeggen. Er vallen stiltes, er worden blikken uitgewisseld. Ik wil dat dat afgelopen is. We zijn nu driekwart jaar verder. Mijn kanker is weg, ik heb geen lichamelijke klachten, ik heb fantastisch haar, pas in maat 36-38 en ik ben niet labiel. Ik ben niet labiel.
Een jaar lang stond mijn lichaam in het middelpunt van medische belangstelling. Het werd door iedereen en zijn neef bekeken, betast, geprikt en besproken. De Niene die er in zat had maar 2 taakjes: zorgen dat het lichaam op de opgedragen tijd en plaats voor de dames doktoren beschikbaar was en zich vooral niet bemoeien met wat ze ermee deden. Mijn mentale zelfbeeld heeft hierdoor wel een knauw gekregen. Dat ik kennelijk niet begreep wat voor gevaar er in mijn borst zat en wat er aan gedaan moest worden, maakt dat ik me nu afvraag wat ik dan eigenlijk wel kan en weet.
Verder herinner ik me hoeveel ik vorig jaar gehuild en geschreeuwd heb. De paniek. Hoe mijn huwelijk wankelde. Ook dat valt me zo van mezelf tegen. Ik had me nooit eerder gerealiseerd hoeveel mijn gevoel van geluk en eigenwaarde verbonden is met mijn lichamelijke gezondheid. Hoe snel alles weggevaagd kan worden. Het maakt me bang voor de toekomst. Voor mijn bedrijf, mijn relaties. Want verdere lichamelijke aftakeling gaat komen, met of zonder kanker. Ik heb zo geen zin om weer kortsluiting in mijn hoofd te krijgen.
Moet ik dan toch psychologische hulp? Maar jemig, in het Frans en wat gaan ze dan precies doen? Ik google een beetje in het rond en kom uiteraard keer op keer de termen 'dankbaarheid' en 'mindfullness' tegen. Die zijn hip in psychologenland.
Dankbaarheid, hahaha, me hoela, heb ik al geprobeerd, heeft niet geholpen. Ik ben nog steeds boos.
Mindfulness dan. Leven in het nu. Niet blijven hangen in wat er is gebeurd, of in wat er allemaal nog kan gebeuren. In het nu is voor mij geen kanker. In het nu is waar mijn familie en vrienden leven. Dus het nu is inderdaad wel de meest gezellige zone om in te zijn.
In het ziekenhuis hebben ze me altijd gezegd: 'Wij gaan u genezen en daarna 'on n'en parlera plus (gaan we het er niet meer over hebben)'. Ze had het waarschijnlijk over mijn lage risico op recidief, we doen daar niet echt aan praten over gevoelens. Maar hoe langer ik erover nadenk, hoe beter het mij lijkt om dit advies letterlijk te nemen en het er niet meer over te hebben. Dat gaat mijn omgeving vast ook prettiger vinden. Mindfulness training houdt ongetwijfeld meer in dan dit, maar ik heb geen idee waar ik hier op het Franse platteland zo'n coach vandaan moet halen. Ik heb er eigenlijk ook geen tijd voor. Dus ik ga proberen het er niet meer hardop over te hebben. In de hoop dat dat uiteindelijk dan ook naar binnen slaat. Ik moet de kanker uit mijn dagelijks leven gaan drukken. Het zomer-hoogseizoen komt er weer aan.
12 reacties
Gelijk heb je. We gaan het er niet meer over hebben. Stop je dan ook met bloggen? 😲
liever niet inderdaad...
Lieve Niene,
Ik gun het je om het er even niet over te hebben, maar ik kan je toch adviseren om dat wel te doen. Er zijn ook online coaches en als je wil weet ik een hele goede in Amsterdam die ook regelmatig op een berg in Spanje zit. Ik heb veel aan haar gehad en helaas spreek ik uit ervaring.... wegstoppen lijdt uiteindelijk niet tot genezing gewoon heerlijk achter elkaar en doorelkaar boos, verdrietig, bang en opgelucht lijden uiteindelijk tot een lichter leven. Maar dat kan ook prima na het hoogseizoen, of over die drie hoogseizoenen.
Nu gewoon even niks en gewoon even leven is ook lekker.
Dus vooral een dikke knuffel en wat je ook doet, het is goed, het is immers jou leven en daar heb je gelukkig weer zelf de regie over.
Liefs jojo
Nou, Mr willy is een beetje egoïstisch. Een blogje van tijd tot tijd zou leuk zijn. Hoeft niet over kanker te gaan. In het zomer hogseizoen zullen er toch nog wel andere dingen gebeuren die het vertellen waard zijn ?
Lieve Niene,
Ik heb jou vanuit de blogs leren kennen als een krachtige vrouw en ik hoop oprecht dat het je lukt om 'het er niet meer over te hebben'.
Mijn ervaring is dat als ik dingen wil ontkennen, ze wegduw, dat ze dan harder terugduwen. Als het negeren jou geen resultaat geeft, kan je overwegen dagelijks een 'kankermoment' voor jezelf te nemen. 10 Minuutjes waarin je er bewust mee bezig bent. Zet een wekker op 10 minuten en als deze afgaat parkeer je alles weer tot de volgende dag. Dat kan voor sommige mensen heel goed werken.
Liefs, Monique
Ik sluit me helemaal aan bij jouw reactie, je gevoelens wegduwen werkt uiteindelijk averechts, hoe kut het ook is ❤️.
Hey lieve Niene,
De laatste paar blogs van je even gelezen en ik snap je frustratie van het gevoel dat alles alleen maar in het teken van kanker staat, je wilt dat het klaar is, dat je door kunt. Nu vrees ik dat je spiegelbeeld tot in ieder geval nog november een dagelijks confrontatie blijft van wat je hebt meegemaakt en hoe het er letterlijk en figuurlijk heeft ingehakt.
Ik denk dat mindfullness de gevoelens niet weg gaat nemen, google eens op Nederlandse psycholoog in Frankrijk. Er zijn er zo veel, vast wel een bij jou in de buurt of die het via beeldbellen doet.
Ik hoop dat het voorjaar en het ontbreken van doktersbezoeken je ook wat licht brengt! Enne, gelukkig hoeft het hier niet altijd over die kutziekte te gaan maar mag je ook gewoon bloggen over die rare gasten of mislukte maaltijden 😉
Alle liefs!
Hey Niene,
In de app store van kanker.nl staan ook een aantal fijne apps die je kunnen helpen. Want ik sluit me aan bij de rest, niet weg stoppen.
Op naar een geweldig hoog seizoen!
🫶💪
Kanker is nu eenmaal niet iets dat je uit je hoofd kunt bannen.
Het er niet meer over hebben, is ook een beetje ontkennen.
Maar los van de rottijd, en rot momenten, heeft de omgang met kanker, ook wel mooie dingen in je leven gebracht, je bepaalde inzichten gegeven, je bewust gemaakt dat je het mooie nodig hebt, om door te kunnen.
Er is een ding, dat ik ooit van een therapeut geleerd heb, en dat is, om dingen hardop uit te spreken, maar zonder gezelschap, vertel wat je dwarszit, en in mijn geval hielp het om het gevoel te hebben, dat het gezegd is, en daarmee afgesloten kon worden.
Misschien in plaats van de slechte dingen, ook de bijzondere momenten tegen anderen te vertellen, die je hart beroerd hebben, die je blij en dankbaar hebben gemaakt.
Ik sta niet in jouw schoenen, dus misschien raakt het kant nog wal, maar ik zou het fijn vinden, als je het op een of andere manier, stukje bij beetje los zou kunnen laten, en kijken naar wat het je gebracht heeft.
Heel veel liefs, en een dikke knuffel😘😘🫂🫂🫂🫂🫂🫂🫂🐻Peter
Hello!
Ik sluit me aan bij deze raad. Persoonlijk helpt mij het ook om, naast de dingen neer te schrijven, ze luidop, in mijn eentje te zeggen. Liefst tegen een spiegel of terwijl ik mijzelf film met de gsm. Daardoor heb je een register van wat je voelt en kan je deze opnieuw bekijken. (Ik doe dit meestal direct hierna en daarna wis ik het filmpje)
Er bestaan geen vaste rouwprocessen. Ieder z'n tijd en volgorde is anders. Jij bent boos. En er niks mis met boos zijn, meer dan terecht zelfs, mijn -ongevraagde- raad is dat je met die boosheid iets probeert te doen!
Groetjes!!
Dag Niene,
Denk niet aan een roze ijsbeer. Wat je ook doet, denk niet aan een roze ijsbeer! Waar denk je op dit moment aan? Juist, een roze ijsbeer. En weet je waarom? Omdat onze hersenen het woordje "niet" niet goed kunnen vatten. Ipv te zeggen wat je niet gaat doen, is het dus veel beter om iets anders wél te doen.
En daarbij, driekwart jaar en dan kanker vergeten? Ik dacht het niet. Dat vraagt veel tijd om te verwerken en het minder vaak in je hoofd te hebben. Vrees net als de anderen dat als je het wegstopt, dat het die gedachten net doet groeien.
Anderzijds heb ik geen recht van spreken. Ik heb nog nooit langer dan drie minuten over mijn kanker gepraat, omdat ik bang ben dat anderen me anders een zeur vinden die enkel met zichzelf bezig is. Dus ik ben de laatste om op dat vlak goede raad te kunnen geven. Ik probeer gewoon ook attent te zijn en te blijven voor wat de andere mensen beleven en meemaken (al kost dit steeds meer energie als het over in mijn ogen futiliteiten gaat, maar soit, we proberen de ker,k in 't midden te houden).
Lieve Niene,
Ik snap wel dat je het niet meer erover wil hebben, vooral niet voor je omgeving. Maar het onderdrukken van gevoelens pakt niet altijd goed uit. Weet je wat, je hoeft het er niet steeds erover te hebben met je naasten, maar mijn advies zou zijn: blijf erover bloggen. Zo kan je het toch even kwijt en lucht het wellicht op. Zo ben ik mijn blog ook begonnen, omdat ik een uitlaatklep nodig heb. Ik kan goed met mijn omgeving praten, maar mijn pure, rauwe, ongeraffineerde gedachtes zet ik in mijn blog neer.
Lieve groetjes,
Norinda