Met de kanker gaat het goed

Openbaar blog
zondag 8 februari 2026
477 x gelezen

Allereerst wil ik dit kwijt.
Zoals zovelen hier op het platform was ik een paar dagen van slag door het overlijden van Timo. Dit is nu eenmaal een community waar regelmatig mensen overlijden, maar als je iemand meermaals persoonlijk hebt ontmoet, dan komt het extra hard binnen. Over twee weken is er voor het eerst een Kamanido zonder onze grote roerganger. Het zal wel even moeilijk zijn.

Met de kanker gaat bij mij alles goed. De scan van eind november liet geen groei van de levertumoren zien en voor het eerst durf ik het nu aan om een half jaar geen scan te laten maken. Elke drie weken haal ik mijn infusen. Elke 12 weken wordt er bloed gecontroleerd en heb ik een gesprek met de verpleegkundig specialist. Dat voelt veilig genoeg. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik nog wel wat jaren te gaan heb. We zijn nu 3,5 jaar ná de palliatieve diagnose en het gevoel dat ik er nog wel even ben heb ik nog steeds.

Helaas heb ik wel de nodige lichamelijke ongemakken.
Sinds een jaar ervaar ik toenemende zenuwpijnen vanuit mijn rug. Medicatie hielp onvoldoende. Eind november heb ik een pijnbehandeling gehad waarbij met een naald de zenuwwortel in mijn rug is aangeprikt en deze is vervolgens onder stroom gezet. Hoop was dat dit de pijnprikkel zou onderdrukken en ik met medicatie kon afbouwen. Helaas..... De behandeling deed niets. Advies van de pijnarts was een nieuwe MRI en een consult bij de neuroloog. Hij meldde dat ik rekening moest houden met een verwijzing naar de neurochirurg.
Eergisteren had ik het consult bij de neuroloog en inderdaad is dat de conclusie: alleen een operatie kan de pijnklachten verlichten. De MRI laat weinig verschil zien t.o.v. die van 10 maanden terug (zie hieronder), maar die wordt liggend gemaakt en ik ervaar juist toenemende klachten als ik sta en loop. Operatie moet wel in een ander ziekenhuis omdat dit soort complexe operaties niet in het AVL worden uitgevoerd. Ik zie hier tegenop, maar zo doorgaan kan ook niet. Ik ga steeds krommer lopen, er wordt een steeds groter deel van de huid van mijn been gevoelloos en heb ik zenuwpijn zodra ik ga staan of lopen.
Ik wil bovendien van de pregabaline af. Dit help wel tegen de zenuwpijn, maar ik word er erg warrig van en mijn korte termijn geheugen laat ernstig te wensen over. Heb zelfs al 2 x per abuis een overdosis genomen. Ik was een halve dag knetterstoned. Ik heb nog nooit drugs gebruikt en vind het een vreselijk gevoel. Mocht bovendien hierdoor een paar dagen geen autorijden. Bah. Ik heb wel direct een medicijnbox besteld en hoop dat het niet nog een keer gebeurt.

Een maand geleden had ik een gesprek met een WMO consulent voor het plaatsen van een traplift. De aanvraag hiervoor is goedgekeurd door de Gemeente. Afgelopen week is er al iemand van Otolift gekomen voor het opmeten. Verwachting is dat binnen een maand de lift wordt geplaatst. Dat zal me rust geven, want dan weet ik dat ik naar boven kan komen na de rugoperatie. Behalve de rugproblemen heb ik nl. ook 2 versleten knieën. Na MRI bij de orthopeed kreeg ik twee jaar geleden al het advies om kunstknieën te laten plaatsen. Ik dacht echter: waarom zal ik zo'n zwaar revalidatietraject ingaan als ik nog maar korte tijd te leven heb. Dat gevoel van 'korte tijd' ben ik wel kwijt. Als de rugoperatie goed is gegaan, dan laat ik misschien mijn knieën ook doen.

Ik schaam me ervoor dat mijn knieën zo slecht zijn. De artrose gevoeligheid heb ik, maar het overgewicht is een katalysator. Eind augustus ben ik onder begeleiding van de huisarts met Saxenda gestart. Ik wist niet wat me overkwam: snel vol zitten en niet de hele dag hongerig zijn. Binnen 10 weken was ik evenveel kilo's kwijt. Helaas stokte de werking. Mijn gewicht blijft nu al 2 maanden stabiel. Ik blijf het middel nog een maand gebruiken. Als ik dan nog steeds niets meer ben afgevallen dan ga ik terug naar de huisarts.

Sinds de start van de chemo heb ik twee keer per week oncologische fysiotherapie gehad in een sportschool. Ik vond het helemaal niet leuk, maar ging er wel drie jaar lang heen omdat het goed voor me was. Drie maanden geleden ben ik ermee gestopt. Het kostte me veel energie en ik kon door de rugproblemen steeds minder. Nu ga ik twee keer per week naar aquagym in het therapiebad (water van 32 graden). Op maandag onder begeleiding van een fysiotherapeut, op woensdag op een speciaal uur voor mensen die leven met en na kanker. Heerlijk vind ik het om zo goed te kunnen bewegen zonder beperkingen van mijn gewicht. Had ik eerder moeten doen.

Nu het met de kanker zo goed gaat heb ik zelfs al mijn zomervakantie geboekt. Voor het eerst dat ik verder vooruit durf te kijken dan een maand of drie. Begin juni ga ik met mijn jongste zoon op pad. Hij wilde met mij naar Canada, maar ik zie zo'n lange vliegreis niet meer zitten. Nu gaan we de Duitse natuur opzoeken. Eerst 5 nachten naar een huis midden in het Zwarte Woud, dan 3 nachten op een park in de Eifel en tenslotte 3 nachten in een hotel in Zuid Limburg. Heerlijk om naar uit te kijken.

Met de kanker gaat het goed

16 reacties