Hoe dan?

Weer even een update van en over mij.

De Dieetweg
Zoals mijn volgers weten kamp ik al een klein jaar met toenemende rugpijn. Door de pijnspecialist van het AVL was ik verwezen naar een gespecialiseerde rugchirurg in het OLVG. Hij meldde dat sprake is van lumbale kanaalstenose. Het chirurgisch team durft de operatie niet aan. Deze kent sowieso een hoog risico vanwege de kans op duralekkage. Als dit optreedt heb ik geen kwaliteit van leven meer. Daar bovenop komt dat mijn overgewicht extra infectierisico met zich meebrengt. Ik vatte ons gesprek samen: 'Dus als ik geen overgewicht had, was opereren wél een optie?' Zijn antwoord was een duidelijk 'Ja'. 

Ik ben 62 jaar en worstel al mijn hele leven met overgewicht. Noem een dieet en ik heb het geprobeerd. Nu moet ik de jaren die mij nog resten doorbrengen met pijn die alleen met steeds zwaardere pijnstillers enigszins te onderdrukken is. De oorzaak van de kanaalstenose is niet mijn overgewicht, maar het zal een stuk minder pijnlijk zijn als er 50 kilo minder gewicht op rust. Maar als het mij nooit is gelukt om mijn eetbuien te beheersen, hoe gaat me dit nu wel lukken? Bovendien slik ik nu de nodige medicatie die een hongergevoel oproept. Doorzettingsvermogen heb ik op veel vlakken genoeg, maar lekker en teveel eten is mijn zwakke punt. Ik heb zo vaak de Dieetweg bewandeld, waarbij ik overtuigd was dat ik het slanke silhouet zou krijgen dat aan het eind op me zou wachten. Helaas struikel ik altijd over de taarten, koekjes en snacks die ik op mijn pad vind.

Begin september was ik met Saxenda begonnen en had voor het eerst in mijn leven geen hongergevoel. Ik viel 10 kilo af in 10 weken, maar opeens was de werking er niet meer en ging ik weer meer eten. Gelukkig bleef mijn gewicht stabiel, maar verder afvallen lukte niet meer. Nu ben ik deze week overgestapt naar Ozempic. Dit alles in overleg met, en onder begeleiding van mijn huisarts. Hopelijk zorgt dit ervoor dat er weer wat gewichtsverlies optreedt. Als dit niet zo is zal ik me erbij neer moeten leggen dat ik de rest van mijn leven pijn zal hebben.  
Als verder afvallen wél lukt ga ik de operatie waarschijnlijk ook niet doen. Het risico op complicaties bij de benodigde operatie blijft hoog. Ik heb met operaties en ingrepen de afgelopen jaren de nodige pech gehad, maar die complicaties waren gelukkig van tijdelijke aard en te herstellen. Als op deze kwetsbare plek iets fout gaat zijn de gevolgen ernstig en blijvend. 

Traplift
Behalve rugpijnen heb ik ook twee versleten knieën. Protheses wil ik niet laten plaatsen. Van de jaren die ik nog heb, wil ik niet een half tot een heel jaar besteden aan revalidatie. Met een rollator kan ik nog een paar kilometer wandelen. Traplopen hier thuis wordt echter steeds problematischer nu ook de rugproblemen erbij zijn gekomen.
Vlak voor kerst heb ik contact gezocht met het WMO loket over het installeren van een traplift. Op 6 januari had ik het gesprek met de WMO-consulent. Zij heeft een positief advies naar de Gemeente uitgebracht en vandaag is de traplift al geplaatst. Hier ben ik erg blij mee.

Warme baden
Door de rugpijn moest ik last minute mezelf afmelden voor de lotgenotenbijeenkomst in Almere. Zo ontzettend jammer dat ik dit keer verstek moest laten gaan, want het is altijd een warm bad om tussen lotgenoten te verkeren. Dit keer zou ik voor het eerst een aantal 'nieuwelingen' ontmoeten. Voorlopig moet ik het weer met slechts digitale contacten doen.

Wat voor mij ook altijd als een warm bad voelt is een bezoek aan mijn werk. Afgelopen vrijdag mezelf weer even ondergedompeld in de warmte van mijn collega's. Ook al ben ik nu een afgekeurde pensionado, het blijven voor mij mijn collega's.

Mijn eerste keer
Nee, er volgt nu geen smeuïg verhaal over mijn eerste keer 😂, maar ik beleefde wel van iets een eerste keer. Vorige week zondag had ik voor het eerst van mijn leven een babyshower. Deze was georganiseerd door het zusje en vriendinnen van mijn schoondochter Laura. Zij kwam nietsvermoedend samen met Bart het straatje inlopen waar het restaurant zat. Wij stonden buiten en riepen 'SURPRISE'. Dat Laura van niets wist bleek wel uit de emoties die ze toonde. Bart wilde direct weer naar huis om Ajax te gaan kijken. Wat hij niet wist is dat zijn vrienden er ook aan kwamen. Zij kwamen vanaf de andere kant het straatje inlopen om hem mee te nemen voor een leuke middag samen in de kroeg. 
Ik heb genoten van de babyshower en het zowaar ruim twee uur volgehouden. Dat ik daarna uitgeteld thuiskwam had ik er met liefde voor over.
Over zeven weken is Laura uitgerekend. Ik kan niet wachten totdat ik mijn kleindochter in mijn armen kan houden.

Het boek
De afgelopen twee weken heb ik regelmatig weer stukjes geschreven in mijn boek. Nog geen grote verhalen, maar het vlot wel. Ik zit nu op ca. 85% gereed. Ik hoop dat het lukt om eind maart/begin april de proefdruk in handen te hebben. Ik merk dat ik de neiging heb om de laatste hoofdstukken af te raffelen, maar moet mezelf bij de les houden. Het zou zonde zijn, want juist over de laatste acht jaar heb ik zoveel te melden. Bovendien zou het afbreuk doen aan wat er al geschreven is.

Hoe het met de kanker is?
Geen nieuws is goed nieuws 😉.

Liefs, Monique