Wanneer is afscheid, afscheid

Ooit had ik de hoop, dat er zoiets was, als een afscheid, en de kans om dingen achter te laten, verder te kunnen gaan.
Ik besef, dat ik nu op mijn eigen manier, wel een afscheid heb gehad, bewust dingen gedaan, en gezegd, en mijn beloften ingelost, ik heb er vrede mee, dat het zo gegaan is.
Dingen achter laten, is een ander verhaal, dat is iets wat nooit zal gebeuren, want het is zo bepalend geweest in mijn leven, al is het maar omdat het de opmaat was, tot het leven wat ik nu heb.
Het is alsof ik 1 hart heb, dat in Nederland en het verleden is, en 1 hart dat in Schotland in de toekomst is, en het hart dat in Nederland is, wordt langzaamaan kleiner.

Als het om Fee gaat, merk ik dat de dagen verschillen, soms heel goed, en heel gelukkig, en dan ineens, is ze verdrietig, omdat ze is zoals ze is, en niet meer zoals ze was.
Soms landt het besef, en dan ziet ze het leven even niet zitten, wil eigenlijk alleen maar dat ze ergens is waar ze het niet hoeft te voelen, en waar voor ze gezorgd wordt.
Dan vertelt ze hoeveel ze van me houdt, en niet wil dat ik mijn leven verdoe, aan het zorgen voor haar, dat ik beter af ben bij iemand anders, en dat er genoeg vrouwen zijn, die iemand als mij zouden willen hebben., en dat ik het al zo te verduren heb gehad.

Hoe vertel je, dat je niemand anders wil, en het enige dat ik kan zeggen, is dat ik na de diagnose wist dat het ook deze keer zwaar zal worden, en dat ik ook haar zal moeten verzorgen, maar dat ik achter mijn keuze sta, hoe moeilijk het ook zal worden.
Maar diep van binnen doet het zeer, want het voelt alsof ik buitengesloten wordt, iets wat ik al zolang heb moeten verduren, niet weer denk ik dan.
Fee heeft overwegend op een dieet van Vis en allerlei salades geleefd, dat maakte ze als ze thuis kwam, en hoewel ik vis zeker lekker vindt, is het niet mijn dieet.
Ik merk dat haar kookkunst achteruit gaat, als er teveel dingen zijn, om rekening mee te houden, dan moet ze heel veel moeite doen, en soms redt ze het niet, en spring ik bij.

Ik kook al vanaf mijn 9e jaar, hielp mijn moeder vaak in de keuken, en als er cakes of taarten gebakken moesten worden,  deden we dat vaak samen.
Op een dag moest mijn moeder voor een aantal weken naar het ziekenhuis, een nichtje dat op de huishoudschool zat, zou koken, maar dat werd een drama.
Dus heb ik het overgenomen, ik had al zo vaak geholpen, en het ging me goed af.
Fee is niet van de Tatties (Aardapelen), niet van de rode bieten, en zo zijn er nog meer dingen.
Maar als ik kook, dan vindt ze het altijd heerlijk, wil altijd extra porties, dus van de week de hutspot maar eens geprobeerd, lekker gehaktballen erbij, en ook dat viel in goede aarde.
Vandaag aan de pannenkoeken, ook iets waar ze niks mee heeft, maar alles ging schoon op.
Niks mis mee zou je zeggen, maar toch keert ze weer terug in de routine, dat ze die dingen niks vindt, en telkens begin ik opnieuw met koken, en vindt ze het heerlijk, maar het is een niet aflatend verhaal.
Aardappel puree vindt ze al helemaal niks, maar als ik mashed potatoes (aardappel puree) maak is ze er helemaal weg van.
Binnenkort ga ik maar eens aan de soep beginnen, een beetje variatie, met regelmatig vis.
Voor mijn spaghettisaus komen vrienden speciaal langs, en vragen, of dat wat er over is, meegenomen mag worden, dus maak ik extra, ik doe niet aan potjes saus, maak het lekker vers.

Maar ik moet ze telkens weer overtuigen, en dat vreet energie.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor films, ik heb bijvoorbeeld 4 oude zwart/wit films van Mrs. Marple, helemaal niks voor mij zei Fee.
Toch heeft ze er een gekeken, en is er helemaal weg van, en Netflix biedt ook genoeg variatie, maar als Fee in zo'n bui is, dat het niet goed is, al dat geweld, terwijl ze de dag ervoor een van de die hard films met plezier heeft gekeken, dan kan ik wel iets anders opzetten, maar weet ik, dat ook dat niet goed is.
Dan rest me alleen de TV uitschakelen, want dan weet ik dat het geen zin heeft.

Het voelt een beetje, als wat Margreet al die jaren heeft gedaan, en ik voel me ongelukkig, maar het heeft geen zin, om er een punt van te maken, Fee kan er niks aan doen.
En zo blijf ik proberen een weg te vinden, die werkt, en ik word er gelukkig steeds beter in, maar makkelijk is het niet.
Ik probeer Margreet zoveel mogelijk buiten onze relatie te houden, soms komt er even een foto langs, en denk ik alleen "och meisje" het had niet zo moeten gaan, maar is toch gebeurd, maar ik ben daar waar ik wezen moet.

De vraag waar niemand het antwoord op heeft, hoe zal het gaan, ik stel hem niet, het heeft geen zin.
Fee gaat hulp zoeken, dat zou in Schotland geen probleem moeten zijn, we kunnen ook naar de bijeenkomsten van de dementiegroep gaan, die er ook voor mantelzorgers is, want dat begin ik meer en meer te worden.
Fee is geboren en getogen in Musselburgh, een vissershaven onder de rook van Edinburgh.
Ze wil er niet naar terug zei ze ooit, maar ze voelt zich er toch heel erg thuis, en we bespreken ook, wat we gaan doen, als de cottage voor ons niet meer houdbaar is.
Op dit moment stormt het, en aangezien we omringd worden door weilanden, is er een groot hek, wat het oprijpad afsluit, en die krijgt Fee niet open, tegen de wind in, als de stroom voor langere tijd uitvalt, in de winter, dan is er geen verwarming, en dan kunnen we het wel uithouden met de grote open haard, maar koken kan niet, en als het sneeuwt, ligt er zoveel ijs op de wegen, dat je er gewoon niet uit komt.
Ineens moet ik rekening houden, met voorraden, een heel ander leven, als je gewend bent 300m naar de supermarkt te lopen.
Ik wilde een nieuwe start, in een ander land, andere taal, andere mensen, frisse lucht, en indien mogelijk, een mooie plek om te kunnen wonen.
Ik heb het allemaal gekregen, hoeveel geluk kan een mens hebben.
En de toekomst zal waarschijnlijk in Musselburgh zijn, waar ik me ook heel erg thuis voel.
Maar ik voel dat er toch een afscheid gaat komen, weet alleen niet hoe lang het zal duren voordat het zover is, ik hoop nog heel veel jaren.