Tijd om het jaar af te sluiten

Ik schrijf nu iets meer dan twee jaar mijn blogs, en Margreets overlijden is in februari 3 jaar geleden.
Ik heb mijn leven totaal op zijn kop zien staan, en het eind is nog niet in zicht.
Maar de effecten van Alzheimer, zijn duidelijk merkbaar, meestal in constant antwoorden op dezelfde vragen, maar ik moet steeds meer de zaken in goede banen leiden, want het lukt Fiona niet meer.
Soms vraag ik mezelf, of ik dat op de lange duur vol kan houden, want soms ontspoort ze, dan verliest ze de controle, en dan vallen er zeer harde woorden, die ik over me heen laat gaan, maar ze doen wel zeer.
Kerstnacht, zijn e naar Dumfermline gereden, naar Kathleen en  Charly, en is het precies 1 jaar geleden dat hij na 25 jaar gescheiden te zijn, weer in haar leven kwam, en ze zijn gelukkig, wonen niet samen, maar zijn wel veel samen.
In zekere zin, vervult het me met trots, omdat Fee en ik, aan het begin staan, van hun hernieuwde relatie.
We zijn, net als een jaar eerder, bij de lokale Italiaan gaan eten. De dag erop langs het strand gewandeld, lekker allerlei hapjes gegeten, leuke films gekeken, maar ik wilde ’s-Avonds weer naar huis zoals afgesproken, ik wil poes niet 2 dagen alleen in huis laten.
Fee kreeg ineens de griep, leve de vaccinatie, die ze twee maanden eerder had gehad.
En dan komt het vanzelf bij mij, en hoewel ik er veel minder last van had, kwam het me op 2 dagen migraine te staan.
Fee wilde weten wat ze kon doen, maar ik wilde alleen donker, en geen geluid.
Maar ik kon haar niet aan het verstand brengen dat ze me gewoon met rust moest laten, dat het na verloop van tijd weer weg zou trekken.
En ineens is er een heel andere Fee, achterdochtig, en beginnen de verwijten dat ik niet eerlijk ben, dat ze daar niet voor getekend heeft, dat ze de relatie wil beëindigen, ze heeft niks aan me, heeft genoeg vrienden.
En ze gaat anderhalve dag op me los met de verwijten, terwijl ik lichtflitsen zie, alle geluid zeer doet, en hondsberoerd ben.
Ik ben inmiddels weer bijgekomen, en vertel haar gedeeltelijk wat ze uitgekraamd heeft, en hoe ze tekeer is gegaan,
En ze schrikt zich te pletter, heeft er helemaal geen herinnering aan, en zegt, ik verdien jou niet, ik doe hetzelfde wat je vrouw al die jaren heeft gedaan, jij verdient beter.
Ze is in tranen, en ik vraag me af of ik daar op de lange duur tegen kan, en weet het is alzheimer die haar parten speelt, maar het doet heel zeer, roept onprettige herinneringen op, en even voel ik me alleen.

Maar ik kan niet anders als haar vergeven, het heeft geen zin, om haar te laten boeten voor iets waar ze geen controle over heeft.
Uit elkaar gaan, zou twee levens kapot maken, ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen.
Zolang we samen zijn, en ze niet ontspoort, kunnen we het leven aan.

Van de week kwam het nieuws dat Chris Rea, overleden is, ieder kent Driving home for christmas, ik heb redelijk wat Cd’s van hem, want veel teksten raken me, vertellen iets.
Toen ik Margreet voor het eerst sprak had ik Seabird opstaan, ze vond het prachtig

Nog steeds raakt de tekst me, want ik heb me zo vaak zo gevoeld, en nu komt het even terug.
Voor even, want de liefde is er, iedere dag, hoe vaak we elkaar niet zeggen dat we van de ander houden, maar nu wil ik even rust, even bijkomen.

Dit jaar sluit ik af met heel veel zaken die geregeld hebben, maar het maakt ons ook ontzettend moe.
Ik sluit het af met Margreet in mijn gedachten, denkend aan de mooie momenten, aan de ziekte die haar geveld heeft, hoe ze onzichtbaar achteruit ging, tot het ineens heel zichtbaar werd.

Mijn taak voor wat betreft ouder zijn, zit er wat mij betreft op, ik heb ze meegegeven wat ik kon, heb geprobeerd rechtschapen mensen van ze te maken.
Op de achtergrond kijk ik mee via Bob, die af en toe een update geeft.
Amanda heeft net haar auto Total Loss gereden doordat er ijs op de weg lag, Bob wil zijn dure elektrische BMW verkopen, hij heeft een auto van de zaak, en Amanda heeft hem al een hele tijd te leen gehad.
Ik heb een oude Mitsubishi Colt, die constant stilstaat, dus die mag ze gebruiken, zodra ze hersteld is, hiermee speel ik Bob’s BMW vrij, iedereen tevreden.
Ik hoop dat 2026, het jaar wordt waarin Fee en ik de emigratie en ons trouwen geregeld krijgen, en dan kunnen we heel veel zorgen achter ons laten.
Ik hoop dat het voor iedereen een mooi en waardevol jaar gaat worden, en dat ze op een of andere manier voelen dat ze geliefd worden, want dat is het mooiste gevoel dat er is.

Voor degenen die Chris Rea willen luisteren, probeer een het album Wired to the moon.
Veel geluk en wijsheid, en liefde