Heimwee

Nostalgisch als ik ben, heb ik een hang naar een andere tijd, een tijd waarin het leven eenvoudig leek te zijn.
Als ik terugkijk, lijkt het allemaal in sneltreinvaart te zijn gegaan, zijn er dingen gebeurd, zonder dat ik besefte wat er eigenlijk in mijn leven gebeurde.
Ergens in mijn leven veranderde Margreet's liefde, in afwijzing, en ik dacht, als ik niet opgeef, en ze laat voelen dat ik van ze houd, dan komt het weer goed.
Naïef, dat besef ik nu, maar ik begreep nooit het waarom van de situatie, dacht dat liefde overkoepelend was, wist niet dat het allemaal anders was.
Zij wist dat ik zielsveel van haar hield, dat vertelde ze ook aan Inge, haar vriendin.
Hij houdt zielsveel van me, maar ik begrijp niet waarom.
Ik kwam het later tegen, toen ik voordat ik haar telefoon opschoonde, naar de WhatsApp chats keek.

Het maakte het voor mij alleen maar onbegrijpelijker, ik kan er niet bij hoe je dat kunt weten, en het naast je neer leggen.
Een minderwaardigheidscomplex ??, maar waarom dan net doen, alsof ik niet deugde, nergens goed voor was.
Toen wist ik nog niet dat ik hoogbegaafd was.
Was dat wat altijd dwars heeft gezeten, en waarom moest dat afgestraft worden.

Maar hoe belangrijk is het dat ik dat nu begrijp, het verandert niks meer, ik had het zo graag anders gezien, maar eigenlijk was ik al jaren alleen, en buitengesloten.
Heeft het ervoor gezorgd dat mijn rouw zo anders is gelopen, dat ik zoveel moeite had om mijn afscheid te nemen, want dat had ze vele jaren daarvoor al, zonder woorden gedaan.
Ik weet nu dat ik anders ben, anders voel, soms intens pijn voel, en soms niks voel, en me afvraag waarom.
Ik ben gestopt, het me af te vragen.

Maar ik heb heimwee, heimwee, naar het verleden dat ik waarschijnlijk door een romantische bril zag.
Er liggen nog steeds de nodige kerstspullen thuis, het meeste heb ik afgestaan aan de kinderen, want ik zal het nooit meer gaan gebruiken, en het is toch hun stukje thuis, en stukje Mam.
Ik heb 1 klein ding meegenomen, en in de boom gehangen, dat is het stukje Margreet dat ik heb besloten mee te nemen, ik had het nooit gezien, en ik wilde iets dat wel van Margreet was geweest, maar zonder herinneringen.

Ik kijk de foto's, weet hoe het was, en voel even heimwee, dat was hoe het ooit in mijn leven was.
Ik probeer het te missen, hoe vreemd dat ook klinkt, maar het voelt leeg en liefdeloos.
Ik laat geen traan, bij het achterlaten van mijn vroegere leven, ik voel er gewoon helemaal niks bij, alsof dat stuk van mij gestorven is, met Margreet.
En ik denk "wat is het zonde van mijn tijd geweest", maar tegelijk heeft het de weg geëffend voor wat mijn leven nu is, dus in zekere zin, moet ik er ook dankbaar voor zijn, het zal wel ergens voor nodig zijn geweest.

14 jaar geleden waren we voor het eerst in Edinburgh, toen wisten we niet wat de toekomst zou brengen, maar het werd al snel een stad, waarmee we een bijzondere band hadden, 2022 heeft Margreet afscheid genomen, het is de laatste keer dat ik Edinburgh zal zien.
Een jaar later nam ik afscheid, niet wetende dat mijn toekomst daar verder zou gaan.

Dus dank je wel Margreet, voor alles wat je in mijn leven gebracht hebt, ook al wist je dat toen niet.
Ik zie de foto waarin ze voor het laatst vanuit Edinburgh, in de trein naar huis stapt, en denk "Ach meisje toch" ik zou zo graag geweten hebben wat ze in die dagen heeft gevoeld, maar ze wilde het niet met me delen.
Maar dit moment, en het kaarsje in St, Giles, en het liedje dat ik daar heb opgenomen, en naar haar heb gestuurd,omdat ik aan ze dacht, dat heeft mijn leven bepaald.

Nu bijna 3 jaar later, lijkt het alsof haar leven er niet geweest is, want alles moest bewust geregeld gaan worden.
Crematie en dienst, de rekeningen zijn betaald, en daar begon het mee.
Haar bankzaken, en met een paar klikjes was ze er niet meer, het lijkt vreemd, dat je stukje bij beetje iemands leven aan het uitwissen bent.
Haar verzekeringen, telefoon, en dat laatste had nogal wat voeten in aarde, en als je dan voor de laatste keer haar telefoon inschakelt, alle Appjes voorbij ziet komen, en alle foto's en video's er opgeslagen zijn, haar Android account, (gmail) en haar gewone mail account.
Ze zijn allemaal gewist, de belangrijke dingen heb ik uitgezocht en opgeslagen.
Ik heb veel bewaard, voor de kinderen, want het is niet meer terug te halen.
Maar meer en meer, schoon ik op, 1 mapje bevat alles, en ik heb er een met haar naam, daar bewaar ik de dingen waar in nog niet aan toe ben, maar telkens wordt het mapje leger, en verdwijnt er meer, tot er een dag komt, dat het leeg is.

En er is een nieuw mapje gekomen, Fiona, dat moet gevuld worden.