Terugkijken en vooruitkijken, het hoort bij het leven

Soms is er even dat steekje, dat Margreet weer voor even terugbrengt.
Langzaam wordt het minder, ik kijk even terug, en voor mijn gevoel, heb ik het goed gedaan.
Iedereen maakt fouten, zo werkt het nu eenmaal in het leven, en zo leren we, maar er is niks waarvan ik spijt heb, het was zoals het was.
Veel is wisselwerking.

De wetenschap dat ik waarschijnlijk hoogbegaafd ben, heeft me enorm veel rust gegeven, eindelijk begrijp ik heel veel dingen, die gebeurd zijn.
Mijn hele leven is aan elkaar geregen van nieuwe beginnen, en dan heb ik het over alle verschillende soorten werk die ik heb gedaan, mijn laatste baan was een record 13 jaar.
Eindelijk begrijp ik, waarom ik bij iedere nieuwe uitdaging zei "laat me maar vragen stellen, en dingen opzoeken, dan kom ik er wel" en ik heb het allemaal succesvol afgerond.
Alleen mijn leven met Margreet dat was geen succes van mijn kant, ik kreeg er geen grip op, en eigenlijk was het ook geen succes van haar kant.
En toch ben ik ook trots op dit leven met haar, ik heb het alles gegeven, en op meerdere  vlakken verloren.

Het mapje met foto's wordt steeds leger, en ik heb zojuist het mapje , met de foto's die de kinderen me gestuurd hebben, vlak nadat ze overleden was, verwijderd
Ik heb ze regelmatig bekeken tijdens mijn afscheid, en het is tijd om ze los te laten, ik ben er aan toe.
Het troostboekje met de tekst 
Ik hou van jou, voor altijd
Liefs m.
Het is betekenisloos geworden, ik kan het niet lezen, en ook maar enig gevoel bij hebben, het is alsof een vreemde me het gegeven heeft.
Ik ben niet kwaad, maar houden van, doe je bij leven, niet pas na de dood.

En hier ben ik dan, in een ander stuk van mijn leven, en Schotland brengt de nodige veranderingen met zich mee.
Links rijden, daar heb ik, vanaf de eerste keer dat ik in, Fee's auto reed geen moeite mee, ik ben zowel links als rechtshandig, ambidextrous in een mooi woord, alleen de binnenspiegel zoek ik nog steeds aan de rechterkant.
Bij het Djembé spelen is er altijd een hand, die de overhand voert (leuke woordspeling), en om beide handen in een ritme te slaan, behoeft enige oefening, en na een tijd, lopen ze redelijk synchroon in het ritme.
Ik speel graag de doundouns soms met 2 stokken, soms met een stok en een metalen stick, op een bel die op de trommel geschoven is.
Ik mis het spelen op de djembé's, en hoop dat ik ze een keer naar Schotland kan laten ver voeren.

Het autorijden is even wennen, vooral de rotondes met soms 6 afritten, en verkeer dat is gewend om met wegnummers te werken, die op de weg geschilderd zijn, en haast onzichtbaar, knipperlichten doen ze bijna niet aan, dus iedereen blijft wachten tot de rotonde vrij is, er even snel  tussen schieten, wat ik gewend ben, komt gelijk op een claxon te staan.
Daar staat tegenover, dat veel dorpjes geen parkeerplaatsen hebben, en auto's dus op de weg geparkeerd worden, en men dus moet stoppen, voor verkeer van de andere kant, en altijd steken ze een hand op, als dank.
Je ergens even tussen laten, als het druk is, gebeurt vaak, alle lof.
Fee heeft volgende week maandag een driving test, en die bepaalt, of ze haar rijbewijs mag houden, ik heb geen idee waar ze op letten, sowieso rijd ik de lange afstanden, want Fee raakt het overzicht kwijt, en neemt de verkeerde afslag, en ook als het donker is rijd ik.
Ik sta ook geregistreerd als bestuurder, bij de verzekering, dus mocht Fee haar rijbewijs verliezen, dan kan ze nog een hertest aanvragen, maar anders ben ik de chauffeur, ik rijd graag

Als we tijdens het aanvragen van het Fiancee  visum verlicht een aantal weken in Nederland moeten verblijven, hoop ik een aantal mensen op te zoeken, misschien wel een djembé workshop te geven.
Het forum, is ook de band die ik met Nederland heb, en natuurlijk Bob.
De buren zien me niet graag vertrekken, je weet niet wat er voor in de plaats komt, zeggen ze dan.
De reis naar Kuala Lumpur is even uitgesteld, we willen dat geld pas uitgeven als Fee's Morgan, Lady Penelope, verkocht is.
Ik kijk vooruit, want als we willen reizen, moeten we dat in de komende jaren doen, Fee kan sowieso niet meer alleen reizen, ze verdwaalt op de luchthaven, dus zolang ze het trekt om samen te reizen, kunnen we reizen.
Haar toestand wisselt, en soms plan ik een paar uurtjes MIJ tijd in, want de constante vragen, het continue controleren van afspraken, en telkens opnieuw controleren maakt me soms gestrest, en het is ronduit moeilijk om mijn geduld te bewaren, ik schreeuw niet, wordt niet lomp, maar soms heb ik het even gehad.

Ik wijs ze op dingen, en we proberen een manier te vinden om ermee om te gaan.
Als ze bijvoorbeeld belt, i.v.m. onze watervoorziening, vertelt ze het verhaal, drie, vier keer.
Dan zeg ik dat haar naderhand, en opper het idee om vooraf op te schrijven wat je wil zeggen of vragen, zodat er een soort script is.
We zijn niet aangesloten op het openbare waternet, ons water komt van Rosebury reservoir, wordt van daaruit in een grote tank, bovenop de heuvel gepompt, en de zwaartekracht doet de rest, totdat een van de boeren de leiding illegaal aftapte en leeg trok, en wij dus geen waterdruk meer hadden.
Er gebeurt veel in mijn nieuwe leven, vooruitkijken is het devies.
Maar soms gebeurt er teveel, een goede vriend van Fee die we bellen, omdat hij ineens in het ziekenhuis ligt, uitgezaaide agressieve kanker, weinig levensverwachting, en dat grijpt me aan, samen met wat ik op het forum lees, of via de Appgroepen.
Volgens de statistieken zij hij, had hij nog maar een paar maanden, zijn zoveel jarige bruiloft stond voor de deur, hij was net 2 weken met pensioen.
Ik heb hem gezegd "je bent GEEN statistiek" leef je leven zo goed, en zo lang als je kunt.

Een aantal mensen die ik via het forum ontmoet heb, zijn er inmiddels niet meer, en voor sommigen houd ik mijn hart vast.

Het leven is een reis, die je alleen begint, en op je reis komen er andere mensen in je leven, soms voor heel even, soms tot aan het eind.
Ik reis naar de toekomst, daar kijk ik meer en meer naar.