Soms wil je niet schrijven, maar raak je het niet kwijt

Zweef, Timo, de king of Kamanido, heeft de reis van zijn leven afgesloten,
Ik wilde eigenlijk niet schrijven, maar ik kan het anders niet loslaten.
Mr. Willy heeft de titel van Zweefs blog genomen, en er een prachtige blog mee geschreven.
Ik lees de verhalen, zie de foto's en de foto's en berichten in de App groepen, en voel het verdriet, wat iedereen overweldigt, voel het enorme gemis.
Fee en ik hadden zo gehoopt, dat we hem nog een keer hadden kunnen zien, maar ik wist dat dat wensdenken was.
Gisteren, de dag van de afsluiting van Zweefs levensreis, kwam het bericht vroeg binnen, hij was er nog wel, maar bezig aan de laatste bladzijden van zijn levensverhaal.
Een verhaal waarin we allemaal gedeeld hebben, en genoten van een hart, groter als de persoon zelf, hoewel die zeker van formaat was.

Gisteren was de dag waarop Fee en ik de foto's keken die op de Kamanido's en djemanido's gemaakt waren, Timo in volle glorie en levenslust.
Op een van die Kamanido's had ik de eer, om de liefde van mijn leven voor te mogen stellen, een moment onder de rozenboog.
Ze werd opgenomen, in de kring van mensen, iets wat ons altijd bij zal blijven, en wat voor ons, altijd een band met Timo zal geven.
En een kaars, om hem de weg te wijzen, iets wat veel mensen hebben gedaan, allemaal aan Timo denkend.
Gisteren was de dag van dankbaarheid, voor alles wat hij betekend heeft, voor wie hij was, en voor de vriendschap die altijd van hem uitging.
Het was ook de dag van van herinneringen.
Vandaag is de dag dat het door begint te dringen, en na te denken over wat hij betekend heeft in ons leven.
Ik weet de woorden niet om te beschrijven wat hij heeft betekend, het zit te diep.
En ik vermoed, dat dat voor velen zo is.

Nu is de tijd om over Zweef te praten, tompoucen, zijn zwarte paard, en zijn gele BMW, en MA
En dat hij alles heeft gedaan, en tot het gaatje is gegaan.
En hoeveel verbondenheid hij bracht.

En het is tijd om aan Mevr. Zweef te denken, die op een of andere manier, met dit verlies om moet gaan, en de lege plek, die vele nabestaanden kennen.
Niet dat we allemaal berichten moeten gaan sturen, want soms heb je rust nodig, om het te laten bezinken.
Al die tijd heeft ze naast en achter, haar geliefde Timo gestaan.
Trouwen, terwijl je weet dat je tijd beperkt gaat worden, vergt moed, en ik heb daar enorm respect voor.
Ik weet hoe het WAS om naast iemand te staan, weet hoe het IS om naast iemand te staan.
En ik denk aan iedereen die door Zweef is geraakt, hij is niet weg, hij heeft zoveel achtergelaten voor ons.

Goede reis VRIEND
KApot, MAar NIet DOod
Wat in je hart zit, zal altijd blijven

Goede reis
Ik neem afscheid met een nummer