Druk

Afgelopen Maandag heeft Fee haar driving test gehad, en het resultaat is, dat ze het niet verantwoord vinden dat ze nog langer rijdt, en dus haar rijbewijs in moet leveren.
Een enorme domper, en ze was boos, en tegelijkertijd verdrietig.
Niet zozeer om het verlies van mobiliteit, want ik sta al een tijdje bij haar verzekering geregistreerd als tweede bestuurder.
En dat moet je doorgeven aan de DVLA, die de rijbewijzen uitgeeft, en ze mocht ook niet meer terugrijden.

En toen begon de ellende, waar ik telkens tegenaan loop, zolang ik niet officieel in Schotland ben, val ik nergens onder.
Haar huidige verzekering loopt 11 februari af, en dan begint het.
Fee mag wel een auto bezitten, maar er niet in rijden, en kan daardoor ook geen auto verzekeren, en ik kan geen auto op mijn naam hebben in Schotland.
Na veel gedoe met de verzekeringsagente, die echt heel erg haar best heeft gedaan, staan we voor de volgende keuze.

1. Verkopen we de auto, en gebruiken voortaan de taxi
   Dat is geen optie, want we zitten zo ver van de bewoonde wereld, dat het onbetaalbaar zou worden.
   Alternatief zou zijn, om ineens het huis te verkopen, en een huis te zoeken in de bewoonde wereld, en voortaan de bus te nemen (die ook in de verste verte, niet bij onze cottage in de buurt komt).
   Dat is al helemaal niet wat we willen
2. Een verzekering zoeken, die mij wel aanneemt (lang leve de brexit, die alles in de war schopt)
   De verzekering is gevonden, maar als ik zeg, dat ie ontzettend duur is, is dat een gigantische understatement) 4 maal de normale prijs.
   Maar het is de enige optie die we hebben, als we ook sociaal actief willen zijn, en de dementie bijeenkomsten willen bezoeken, waar we soortgenoten treffen.

Dus de bittere pil maar slikken, want een alternatief is er niet.
Ondertussen worden we geplaagd door een brief van een advocaat,  en nog wat andere zaken.
En we moeten dus ook daarmee aan de slag, brieven aan de Law Society.

Ik lig nog in bed, als Fee begint te ratelen, en allerlei papieren begint op te zoeken.
Tussendoor moeten er ook zaken voor haar huisverzekering, geregeld worden.
En tussen de boodschappen, en de hond uitlaten, moeten we al deze zaken regelen, en fee blijft constant in herhaalmodus, en ik blijf constant uitleggen.

Maar het werd me teveel, en ik heb Fee gezegd dat ze op moet houden, want ik begin er echt depressief van te worden.
Ik heb de liefde van mijn leven gevonden, woon in een prachtige kleine cottage, bij de Moors, het leven lacht ons, ondanks alzheimer toe, maar ik trek het even niet meer.
Tussendoor moet ik ook haar oude testament, en power of attorney uitprinten, die ze wil herzien, en heeft ze constant vragen, over alles wat we voor de emigratie moeten regelen.
Laat de dingen aan mij over, en ik zorg dat je op de hoogte blijft.

Ik kan dat niet, alles tegelijk, ik wil zaken afwerken, voor ik aan de volgende begin, allemaal half afgewerkte dingen, is niet mijn ding.
Daar staat tegenover dat we nu eindelijk weten wat we aan inkomsten en uitgaven hebben, en gisteren haar pensioen eindelijk geregeld hebben.
We weten wat het zal worden, en binnen een paar weken is het rond.
Daarover hoeven we ons geen zorgen te maken.
Ik wil, dat stel dat Fee en ik om een of andere reden afscheid van elkaar nemen, zij, niet in de financiële problemen komt.
Ik verwacht niet dat dat zal gebeuren, maar beter nu geregeld, dan achteraf.

Rust is eigenlijk wat ik wil, ik wil ons leven kunnen leven, de rekeningen betaald, af en toe iets leuks doen.
We gaan regelmatig, spontaan uit eten, soms om een nare dag af te sluiten met iets moois.
Chinees eten, is hier totaal anders, sowieso bijna allemaal afhaal, maar de namen zeggen mij niet zoveel.
Ze zijn hier erg van de puts oftewel toetjes, maar ik ben ermee gestopt, iedere keer denk ik, dat lijkt me lekker, en telkens wordt ik teleurgesteld, overal chocolade en/of caramel saus over, vreselijk, zelfs zonder saus.

Alle stress, zal langzaam minder worden naarmate we steeds meer dingen afvinken, maar ik kan niet wachten tot het zover is.