Van het westfront geen nieuws

Het leven kabbelt voort. Deze dagen breng ik voornamelijk in onledigheid door. De kou is niet uitnodigend tot klusjes buitenhuis. Ook de garage is onverwarmd en dus te koud. Delegeren van werkzaamheden heeft een enorme berg gezaagde, gefreesde en geschuurde dakranddruppels opgeleverd. Zelf heb ik daar nog wat handschuurwerk aan verricht om de scherpe randen te breken, zodat als het minder bokkoud wordt, dat in de grondverf kan.

Ik heb nu twee giften radium gehad en ik heb ervaren dat de eerste week daarna ik tot weinig in staat ben. Daarna kom ik wat beter in mijn energie te zitten. Nog steeds geen grootse daden, maar de herstelperiode is korter.

Een ander ding dat mij opvalt, is dat mijn smaak verandert. Voorheen was er altijd tijd voor een of meerdere koppen koffie. Maar steeds vaker neem ik liever water of een kop thee. En ook de ballen van Ruud kunnen mij nauwelijks bekoren, daar waar ik vroeger nooit een ronde oversloeg. Gelukkig lust mevrouw Zweef die nog wel. Zelfs een tompouce van bakker Swart uit Wervershoof kan mij nauwelijks nog bekoren. Als ik dit nu zo teruglees, ben ik echt wel ziek! Of in ieder geval niet goed wijs. Een oorzaak kan ik niet duiden. Professor Chatgpt noemt ouder worden, vermoeidheid en medicatie als mogelijke oorzaken. Wat dat betreft zit ik wel goed.

Volgende week woensdag de controle van de tweede gift en bekijken van de bloedwaardes voor de derde gift. Voor mijzelf heb ik het idee dat er wel wat gebeurt. Doorbraakpijn heb ik de laatste week niet meer gehad en ook in bed, als de benen er een beetje rommelig bijliggen (als je begrijpt wat ik bedoel), heb ik heen last meer gehad van pijn door rek of druk.