Ademloos

Zweef klauterde al jaren de ladder op naar zijn schatten boven in de garage. Of oude meuk zoals anderen het noemden. En dat laatste klopt inmiddels wel. Zijn schuurvondst, de oude besteleend staat al enige tijd in de tuin en boven staat alles waarvoor beneden geen ruimte is. Spullen van doodgaan van anderen die te mooi waren om zomaar weg te gooien, dubbele huisraad vanwege samen gaan wonen en veel hout voor de kachel. Zweef kwam geregeld boven via een aluminium ladder, maar dat gaat de laatste tijd niet zo soepel meer. De laatste opstap naar zolder werd te groot. En afzetten om met een huppeltje de zoldervloer te bereiken, stel je voor dat de ladder zou wegschuiven! Zweef doet zijn naam geen eer aan, die flikkert gewoon naar beneden dan. Gelukkig was er ruimte om een vaste trap te maken en grote broer heeft geassisteerd. 

En dat was meer dan nodig, want Zweef is de laatste tijd nogal slapjes. En als hij ook maar een poging doet van enige inspanning, dan strompelt hij na ampele pogingen grauw als een ongewassen vaatdoek naar binnen.

Zweef snapte er geen fuck van. Wat was er nou anders dan een paar dagen geleden. Toen speelde gewoon moe, nu kwam afgepeigerd daarbij. En buiten adem. Wankelend op zijn voeten, steun zoekend naar waar hij even kon zitten.

Zou de radium het beenmerg al zodanig aangetast hebben dat op sterven na dood de volgende stap zou zijn? Zijn hemoglobine was altijd al ondermaats, maar was wel eens slechter geweest. De psa zat nou op 50, tien meer dan de vorige keer, maar er was geen nulmeting geweest voor de start met radium, dus of die nu ondanks de radium is doorgestegen, of dankzij de radium naar beneden, daar was niks zinnigs over te zeggen. De alkalische fosfatase was wel lager, dus er gebeurt wel wat. De oncologe kon geen andere verklaring geven voor die vermoeidheid, dan dat het lijf ontiegelijk hard aan het werk is.

En die trap? Zweef is er hartstikke blij mee. Had hij jaren eerder moeten doen.