HOE GA JE ERMEE OM ?
Je leeft met kanker, palliatief. Het kan nog drie maanden duren, of misschien vijf jaar, met veel of weinig lijdenāmaar hoe dan ook weet je dat je tijd op is. Het enige dat je, heel voorzichtig, zelf in handen hebt, is het moment waarop je afscheid neemt. Een moment dat je kunt vervroegen, als alles ondraaglijk wordt. Maar verder? Verder kun je alleen hopen.
Hopen dat je aan de goede kant van de statistieken belandt en gewoon, heel gewoon, aan ouderdom sterft. Hopen op een wondermiddel dat op een dag de kille werkelijkheid doorbreekt. Of hopen opā¦ ja, op wat? Het blijft gissen.
En ondertussen? Ondertussen probeer je er het beste van te maken, uit het leven te persen wat er nog te persen valt. Maar hoe je het ook bekijkt, hoe hard je het ook probeert te relativeren, dat ene woordākankerāraast ongenadig door je hoofd. Van de ochtend tot de avond, als een donderwolk die geen zonnestraal doorlaat.
En ik ben stikjaloers op die mensen die zeggen dat ze hun kop in het zand kunnen steken, kunnen leven in het nu, alsof niets aan de hand is. āGod schept de dag, en we zien wel,ā zeggen ze, alsof dat hen rust brengt. Maar dan zie ik ze hier, in de gespreksgroepen, met ogen vol angsten en vragen, en ik weet: het is niet zo eenvoudig.
De meesten vinden uiteindelijk hun manier, hoe wankel of zeker ook. De een met meer gemak dan de ander. Ik heb het geluk dat mijn lijf het, vreemd genoeg, nog behoorlijk goed doet. Dat ik alles kan bekijken met een snuf humor en een flinke scheut zelfspot. En ja, dat er deze gespreksgroepen zijn, waar je de zware woorden kunt delen, waar je het hart even lucht kunt geven.
Maar waar ik het loodzwaar mee heb, is het idee dat Mevr. Willy straks alleen achterblijft. Vijftig jaar samen, en ik ben altijd haar rots geweest, haar toevlucht. Als ik dood ben, is het voor mij voorbij, is er geen verdriet meer. Maar dan begint voor haar pas de echte eenzaamheid, de rouw, de leegte. Het doet pijn te weten dat ik haar daar niet voor kan beschermen.
Mevr. Willy wil er niets van horen, kanker is een woord dat zij het liefst ver weg stopt. We praten er nauwelijks over. Wachten tot het terminale stadium komt, tot praten onvermijdelijk wordt? Dat voelt als uitstel van het onbespreekbare. En ja, iemand blijft in elke relatie altijd alleen achter. Maar dat maakt de angst en de pijn niet minder. Daar helpt geen humor tegen.
Soms hoop ik dat zij me voorgaat, pijnloos, een hartaanval die haar zachtjes weghaalt. Dan bespaar ik haar de ellende van mijn aftakeling, de ellende van een leven zonder mij. Maar zelfs die gedachte is een wanhopige vlucht naar de onmogelijke.
51 reacties
Heel herkenbaar. Tuurlijk denk ook ik elke dag aan kanker. Het is nu een deel van mijn leven.
Maar ik denk ook dat ik gezellig, positief, vrolijk etc moet zijn. Dan wordt niet alleen mijn leven beter maar ook voor mijn dochter en vrouw. Heb liever dat ze later positief over me denken dan dat mijn dochter mij alleen maar ongelukkig in bed ziet liggen. Het wordt voor hun toch al zwaar. Wat je zegt voor ons duurt de dood even, voor de nabestaanden duurt je dood een leven lang.
Maar het is niet te voorspellen wanneer je gaat. En dat is wel een overeenkomst met een gezond iemand. Die weet ook niet wanneer die gaat. Bij ons kan het in een paar jaar gebeurd zijn, helaas bij gezonde mensen ook.
Dat je vrouw er niet over wilt praten is wel een gemis. Praten over de dood brengt je ook dichter bij elkaar. Het is een lastige situatie.
Je hebt wel gelijk hoor .
Voor mezelf is het allemaal doenbaar . En je optimistisch en levenslustig voordoen , lukt ook wel best , tot hiertoe toch .
Alleen jammer dat je je omgeving het leed niet kan besparen.
gr , Willy
Ja helemaal eens.
Dat vind ik ook het moeilijkst. Ik ben ziek en ik ons onderga het, maar dat vind ik helemaal niet belangrijk. De pijn die mijn vrouw en dochter hebben...pfff dat is gewoon kl#te.
Lieve Willy,
Wat ongelooflijk zwaar. Uit jouw woorden spreekt zoveel liefde voor jouw vrouw. Het lijkt me afschuwelijk je dierbaren achter te moeten laten.
Bij een dierbare vriend van ons, die uiteindelijk alsnog zo snel overleed, was precies dit ook wat hij zo zwaar vond. Mijn vriendin (zijn vrouw) vond het zwaarste dat HIJ niet verder kon levenā¦ hun prachtige jongvolwasssen zonen zien opgroeien, nog genieten van samen reizen. Ware liefde voor elkaar.
Het was in eerste instantie voor hem moeilijk om erover te praten. Later kwam er hulp vanuit het HDI.
Zou ze daarvoor open staan? Weet je of ze er Ć¼berhaupt met iemand over deelt?
heel veel sterkte, Berit
Een zwaar onderwerp Willy. Anderhalf jaar geleden had ik het er nog met mijn vrouw over dat ik nog 45 jaar met haar door wilde. Een stukje over de honderd. In gedachten wel oud en krakkemikkig, maar verder gezond. En nu is het zoveel anders. Kanker zit in je kop. Niet altijd. Wel regelmatig. Anderhalf jaar geleden was ook de gedachte voorbij gekomen dat Ć©Ć©n van ons op enig moment zou achterblijven. Dat is evident bij het aangaan van een relatie.Niet iets om naar uit te kijken, maar het leek ver weg. En nu is het in een enkele zin na een paar maanden onderzoek heel erg dichtbij gekomen. "We kunnen u niet meer genezen." Daarmee is het voor ons duidelijk wie er in principe achterblijft, zo de partner er niet eerder tussenuit piept. Mevrouw Zweef leest mee, gelukkig. Die leest mijn zorgen, mijn gedachtes. Niet alles, alleen in mijn blogs. Reacties op blogs van anderen ziet ze niet; het is geen facebook of twitter waar je iemand kunt volgen.
Kanker hebben we samen. Ik doe het zware werk. Ik onderga de behandelingen, zorg dat het huis optimaal is ingericht op wat gaat komen. Ik kijk daar overigens niet naar uit. Verder gaan we altijd samen naar afspraken, al is het maar bloedprikken. Ik voel mij daarom ook nooit alleen in mijn kankerwereldje. Mijn steun en toeverlaat is er altijd. We hebben afspraken gemaakt voor later, voor als ik er niet meer ben, vastgesteld bij de notaris. We moeten nog over Ć©Ć©n ding praten en vastleggen: Wat als ik het zelf niet meer kan. Dat vind ik op dit moment nog erg moeilijk.
Ik vind het jammer dat je er met je vrouw niet over kunt praten, dat maakt niet alleen haar eenzaam, maar ook jou. Eerlijk gezegd verbaasde het mij dat als je vrouw er niet over wil praten, dat ze wel meeging naar Yuki. Drie kankerlijers op een rij, probeer het dan maar eens niet over kanker te hebben. Heeft zij nog wat gezegd over de ontmoeting op de terugweg? Gaat ze een volgende keer weer mee?
Martine was vooral meegegaan uit nieuwsgierigheid. Eens kijken met wat voor raar volk ik zoal optrok .
Maar dat viel dus wel best mee .
En d'r is dan wel over kanker gepraat , maar toch geen zware kost , dus dat ging ook wel .
Maar een tweede keer meegaan doet ze niet .
En geen probleem om over kanker te praten , zolang het over dag dagelijkse dingen gaat , afspraken , behandelingen , enz .
Maar zodra er emoties aan te pas komen , haakt ze af .
En mijn blogs of gesprekken lezen zal ze nooit doen . daar wordt ze maar ongelukkig van .
PS
Maar goed dat ze ze niet leest . Als me m'n me too verhaal zou zien , kon ik gelijk stoppen met hardlopen , en dat zou pas erg zijn .
Lieve Willy,
Een verdrietig blog. Kanker is verdrietig. Om het zelf te hebben en ook als je partner het heeft. Ik herken het zo goed wat je schrijft: dat het ALTIJD in je hoofd zit. Onuitstaanbaar is het. Je wilt zo graag profiteren van de tijd dat het nog goed gaat, en juist nu ik erg veel last van de ziekte krijg, zou ik je zo graag op het hart drukken: steek je kop in het zand, stel je zorgen uit tot het moment daar is. Maar ik kon het ook niet, Willy. Het was er altijd, vanaf dat verbijsterende moment van de diagnose.
Vreselijk om je partner achter te laten, ja, dat ook. Het lijkt me ook heel moeilijk dat jouw vrouw er niet over praten wil. Betekent dit ook dat jij er niet over praat, om haar te ontzien? Dat lijkt me zo eenzaam. Dat wat jou het meest bezighoudt, kun je niet uiten, en zij ook niet. Ik hoop dat jullie hier toch iets op kunnen vinden.
Des te beter dat je dit forum hebt ontdekt, Willy. Tegen ons mag je alles vertellen, en alles, dat hoeft niet eens, want wij hebben aan een half woord genoeg.
Liefs, Hanneke
Hi Hanneke
Echt eenzaam zijn we niet hoor .
Zoals je zegt , die forums zijn heilzaam .
En , zoals ik elders ook als zei , 't is niet dat er thuis niet over kanker gepraat mag worden , zoal het maar gaat over de "gewone " dingen , afspraken , behandelingen , labo resultaten ed.
Of praktische zaken . In juni gaan we normaal 1 maand op verlof . d'r zit een nieuwe behandeling aan te komen , dus kan dat wel doorgaan , enz.
Dergelijke zaken zijn allemaal geen probleem.
Maar praten over emoties , of je verre toekomstverwachtingen , ja , dat is heel moeilijk.
En momenteel mag het eigenlijk nog geen probleem zijn , want ik kan nog altijd een normaal leven leiden , met weinig lichamelijke klachten , dus 'tis eigenlijk nog gemakkelijk om je kop in 't zand te steken en zeggen , we zullen wel zien als het zover is .
Maar toch , ik kijk met angst uit naar het moment dat ik ga beginnen aftakelen .
Maar misschien wordt het dan wel gemakkelijker om erover te praten .
gr , Willy
"Maar misschien wordt het dan wel gemakkelijker om erover te praten ."... of niet....
Er komt vast een moment dat jullie er over gaan praten. Feit is en blijft: jullie houden mega veel van elkaar. En jou vrouw is sterker dan ze denkt. Kan best zijn dat ze hier zelf over nadenkt, alles al bedacht heeft. Maar als je het uitspreekt is het waar...wordt het echt. En zolang jij je goed voelt is 'het' er niet; niet over praten, niet jinxen.
Liefde is mooi, prachtig maar kan ook wreed zijn. Wreed omdat je afscheid moet nemen als je dood gaat. En bij het dood gaan wordt liefde ineens heel intens en komt het besef hoe veel je van iemand houdt.
šš¹
Lieve Willy,
Een verdrietig en zwaar blog inderdaad. Maar dat is kanker nu eenmaal ook vaak, zwaar en verdrietig. Het lijkt mij zo eenzaam om allebei in je eigen wereld gevangen te zitten met die zware emoties en het niet naar elkaar kunnen uiten. Weet je van haar of ze het er wel met anderen over heeft? En wat Zweef ook vroeg, juist op een moment toen jullie van ons naar huis reden kan ik me zo voorstellen dat dat een geschikt moment zou zijn een opening te zoeken of lukt dat niet? Het klinkt misschien een beetje gek maar mocht ze er behoefte aan hebben met een neutraal iemand te praten dan zou ik dat best willen doen. Ik heb haar in ieder geval een keer ontmoet en vond haar een hele lieve vrouw. En ik ben natuurlijk ook weduwe geweest, weliswaar op een andere leeftijd en dus andere levensfase maar ben met mijn 1e man ook 20 jaar samen geweest en gevoelens van rouw zijn hoewel door iedereen anders beleefd ook wel universeel. Ik vind het gewoon zo verdrietig voor jullie. Hou je haaks Willy, er wordt aan je gedacht. X
Hi Ingrid
Dank voor je lieve woorden .
Maar t 'is nu eenmaal zo dat Martine daar gewoon niet graag over praat , niet met mij en niet met anderen . Erover praten geeft haar geen opluchting .Als ze aan haar vragen hoe het met mij gaat , dan begint ze zo vlug mogelijk over iets anders .
En ik zal haar dan ook zo weinig mogelijk opzadelen met mijn zorgen en emoties , want als zij daar ongelukkig mee wordt dan helpt dat mij ook niet vooruit .
't Is heel ons huwelijk al zo geweest dat ik de steun en toeverlaat ben , en dat zal dus wel zo blijven tot het einde . Kanker verandert daar niet aan .
xxx , Willy
Heb veel bewondering voor je hoe je in deze voor jouw zo moeilijke situatie je je toch zo in haar meeleeft en haar wil ontzien.
Al is het niet hetzelfde, toch hoop ik dat je steun genoeg hier kunt ontvangen om het van je af te kunnen praten. En met het aanhoudende mooie weer je misschien nog wat kan gaan hardlopen , er zijn vast motivatie billen genoeg daar :)) ( dankjewel Frie voor deze mooie uitdrukking )
Hou je goed! Liefs uit Heerjansdam
Steun genoeg hier , waarvoor dank aan iedereen die de moeite doet om mijn blogs te lezen
En motivatie billen genoeg , maar ze mogen niet te hard lopen , anders kan ik niet volgenšš
Willy, wat spreekt hier een liefde uit!!
Hier word een mens stil van, sterkte , heel veel sterkte en wijsheid.
Yvonne
Jij en je vrouw hebben waarschijnlijk een andere coping om met de ziekte en het ongemak om te gaan. Jij wil erover praten, voor haar zorgen en stil staan bij wat je kan regelen. Het siert je dat je je bekommert om haar welbevinden na je overlijden.
Ik heb bij drie vriendinnen die alleen achterbleven gezien na een lange relatie van tientallen jaren, dat ze sterker waren dan ze dachten. Er was verdriet, rouw, gemis en ook opluchting bij een enkele. Het leven werd opgepakt. In hun geval was er veel steun van anderen.
Je vrouw kan sterker zijn dan je denkt.
Ik begrijp de situatie. Mijn man praat het liefste niet over zijn ziekte, terwijl ik graag alles geregeld wil hebben vantevoren om nog een beetje controle te hebben.
Het is niet gemakkelijk om een weg te vinden in deze twee verschillende manieren van omgaan met de ziekte. Ik vind praten en delen belangrijk in een relatie. In dit geval sta je er alleen voor.
Dag willy, ja we hebben het zelfde, vanaf 2008 al pallitief , was toen 56 nu 70 samen met mijn Francientje alles gedaan, redelijk relax door het leven in begin heel veel op vacantie, ja we genoten, want je weet niet wanneer je omvalt, daar om mijn naam ook OLIFANT sterk en krachtig, ik ben ook meteen naar PKS gegaan en dat is me ook goed bevallen als we een een groep praten weet mijn vrouw net zoveel als ik, nu dat ik zwaardere medicijnen heb, vult zij mij aan, we kijken wanneer het afloopt, elke twee jaar koop ik 12 T -chirts, we zeggen dan tegen elkaar, het gaat nog niet zo verkeerd, kijk wat je wel kan en niet wat je niet kan, daar word je deprie van, nou vorig week zijn er 12 besteld dus tot 2024 zie ik het wel zitten, lekker veel fietsen en wandelen en op zijn tijd een uitje, hotel of lunch ergens. Groet en sterkte, alle.
Bij mij duurde het juist even voordat ik me realiseerde dan m'n Lief wel eerder dood zou kunnen gaan dan ik. We zijn een jaar of 9 samen nu, en we zijn 4 jaar geleden gaan samenwonen. Omdat ik ongeneeslijk ziek bleek. Ik zei hem, dat ik het ook zou begrijpen als hij niet verder wilde met mij, de prognose was zo slecht. Maar hij durfde het aan, en de chemo sloeg aan, en dus gingen we samenwonen op de helft van ons ieder thuisfront.
We hadden en hebben het er verder zelden over. Ik denk dat ik die gesprekken nog prima kan voeren als ik heel ziek word en merk dat het einde nadert. En m'n Lief denkt dat ik er niet aan denk als ik het er niet over heb- volg je? Het kan lastig zijn als je partner het er niet over wil hebben, maar ook: jullie kunnen het bespreken als de tijd daar is. Echt waar.
Heel veel sterkte Willy, en veel liefs XXX
Lieve Frie,
wat goed dat jullie dat kunnen: het er zelden over hebben. Merk dat wij (te?) vaak erover praten. Maar misschien komt dat omdat we nog pas zes weken weten wat er aan de hand is, en tot nu toe mijn lief ook echt al achteruit gaat. Maar soms zou ik er ook zo graag eens een dag niet over willen praten...maar zolang hij de behoefte heeft doe ik dat zeker niet.
Fijn weekend meid,
yvonne
Lieve willy
Wat een verdrietig blog is dit ik werd er een beetje stil van ,jou angsten en je zorgen dat is ook wat kanker hebben inhoud toch alles waar jullie mee naar bed gaan en opstaan ,ik lees erge zorgen om jou lief hoe het met haar verder moet als jij er niet meer zou zijn ,dat je haar dit alles had willen besparen als je dit had gekund is de oneindige liefde die er is ,zolang bij elkaar zijn dan ben je verweven met elkaar maak je elkaars zinnen af llaatst zei ed inene bij het middag broodje tegen mij dat ie het ergste vind waar hij mij mee opzadelt alles moeten regelen als hij er niet meer is of niets meer kan ,ik antwoorde dat ging een van ons toch al overkomen dat hoort ook bij het leven ,ik verdenk hem er ook van dat ie stilletjes hoopt dat ik eerst ga omdat het ergste me dan bespaard blijft ,maar datzelfde hoop ik voor hem dat hij dat niet hoeft mee te maken volgens mij is dat houden van ,.
Wat je lieve vrouw aangaat als zij het er echt over zou moeten hebben wordt het ook heel erg echt dan is het er nooit meer niet ,dan slaap je niet meer ,functioneer je niet altijd merr goed en heb je het soms stikbenauwd ,misschien is het op deze manier nog goed te behappen voor haar ,ik vind het verdrietig voor jullie allebei ,is het een idee als ze ooit wel wil praten dat je dan tegen haar zegt dat een deelgenoot van haar altijd een luisterend oor voor haar heeft en ze steun en begrip kan krijgen ,zeg maar dan dat hes hetzelfde is als zij nl partner van niets moet maar alles kan en mag .
Ik wens dat er een dag komt dat het bespreekbaar wordt voor jullie allebei en geef jullie beiden een dikke knuff š¤š¤
Liefs hesšš
Wow hes,
Heel mooi geschreven!!
Prachtig Hes, ben er stil van ā¤ļø
Lieve hes,
jij kan het zo mooi zeggen, zo mooi en warm, denk dat Willy hier ook stil van wordt.
liefs, Yvonne
Hes heeft een aangeboren talent om de dingen zo mooi , warm en begripvol te zeggen .
Ik wordt er regelmatig stil van als ik haar reacties lees .
De ballade van de dood
Er was eens een koning, machtig en groot,
Die had slechts Ć©Ć©n vijand, en dat was de dood.
Waarom moest de dood toch zijn leven bederven?
Waarom was hij zo bang, zo bang om te sterven?
De koning ontbood toen al zijn geleerden,
Die te paard en per koets aan het hof arriveerden.
"MĆĀ“ge geleerden"Ā, zei de koning beleefd,
"Ik zit met een vraag waar niemand antwoord op heeft."Ā
De jongste geleerde, een ijdele snaak,
Zei: "Vraagt u eens Sire, vraagt u maar raak.
Wilt u soms weten hoeveel sterren er zijn?
Of hoe zwaar al het zand weegt van de grote woestijn?
Of hoe de belasting massaal wordt ontdoken,
Of hoe..."Ā maar toen werd hij abrupt onderbroken.
"Welnee"Ā zei de koning, een tikje afwezig,
"Waarom gaan we dood? Kijk, dĆ”t houdt me bezig."Ā
Niet Ć©Ć©n der geleerden had zo'n vraag verwacht.
"Al sla je me dood..."Ā zei de jongste heel zacht.
De oudste geleerde nam toen het woord,
En zei: "Sire, sommige mensen worden vermoord.
Anderen komen per ongeluk om,
Maar de meeste sterven gewoon, van ouderdom."Ā
De koning zei kribbig: "Ja, dat wist ik allang,
Maar wat is toch de dood? En waarom ben ik zo bang?"Ā
En toen sprak de knapste geleerde: "Sire, mag ik soms eens even?
Misschien moet u, hoogheid, met de dood leren leven."Ā
De koning sprong op, zijn woede was groot,
En hij schreeuwde: " Ik eis een antwoord. Wat is de dood?!"Ā
En toen sprak een geleerde met veel fantasie:
"Zal ik u eens zeggen hoe ik dat nu zie?
Kijk, de dood komt je halen, de dood raakt je aan,
Dus de dood moet in levende lijve bestaan.
We moeten hem vangen, dan zijn we er af,
Leve het leven! Weg met het graf!"Ā
"Ach de dood"Ā, zei de knapste, "is niet te verslaan,
Want als je hem beetpakt dan ga je eraan."Ā
Maar toen kreeg de koning een schitterend plan,
Hij zei: " ik ken een stokoude doodzieke man.
Hij heeft, schat ik, nog maar een uurtje te gaan,
Dus de dood komt hem halen, de dood komt eraan.
We bouwen een glazen kooi om zijn bed,
En de deur wordt uitnodigend open gezet.
Is de dood eenmaal binnen, op weg naar zijn prooi,
Dan sluiten wij snel de deur van de kooi."Ā
Aldus werd besloten, men ging aan de slag,
De dood werd gevangen, nog diezelfde dag.
Treurig en somber zat ie achter het glas,
Alsof ie een levend museumstuk was.
En nog nooit was het volk zo gelukkig geweest,
Jaren en jaren vierde men feest.
Maar op den duur ging het feesten vervelen,
En ging men gevaarlijke spelletjes spelen.
Men sprong van torens in diepe ravijnen,
Men stoeide met leeuwen en wilde zwijnen.
Men dronk liters en liters vergiftigde wijn,
En voerde wat oorlog, gewoon... voor de gein.
Ja, niemand ging dood, geen mens ging verloren,
Maar er werden wel steeds nieuwe baby's geboren.
Het werd alsmaar drukker, men kreeg het benauwd,
Er werden zelfs mensen de zee in gedouwd.
En honderd jaar later was de lol er vanaf,
En ging men weer verlangen, naar de rust van het graf.
En de koning dacht: " goed, ik ben niet meer zo bang,
Maar ik vind alles zo saai, en ik regeer al zo lang."Ā
Opnieuw riep hij zijn geleerden bijeen,
En hij riep: "Wat een ellende! Waar moet dit heen?"Ā
De jongste geleerde, inmiddels al zo'n drie eeuwen oud,
Zei: "Bevrijdt toch de dood, want zo gaat het fout!"Ā
Maar de knapste zei: "Ja, maar wie laat hem los?
Want wie de deur open doet is als eerste de klos."Ā
En de koning stond op en hij sprak theatraal:
"Laat mij het maar doen, gegroet allemaal!
Mijn angst voor de dood is nu wel genezen,
Ik heb, geloof ik, meer van het eeuwige leven te vrezen."Ā
En hij schreed naar de kooi, machtig en groot,
En stierf in de armen van de gretige dood.
"Leve de dood!"Ā riep het volk dol gelukkig,
En ze leefden nog lang, en stierven... gelukkig!
Harrie Jekkers
Moooiii !!!!
Moge het nog jaren duren Willy,,,jij bent nog vol energie en het is onvoorspelbaar dat die ellendige dag vroeg of laat komt,,,hier net zo Willy,,,sta nog vol in het leven met die klote ziekte,,,,en voel me top ,,gewoon top,,,ben net weer 2 week aan het werk na mijn vakantie,,,en de dames (mijn vrouw en onze dochter) hebben alweer de volgende reis geboekt naar Mallorca,,,en daar gaan we met ons vijven over 4 week alweer naar toe,,,,ook mede dat we ook niet weten wat de psa gaat doen en hoe dat het ervoor staat eind van dit jaar,,,en kan ik volgend jaar nog op vakantie,,,krijg ik weer een chemo eind van het jaar,,,,tuurlijk niemand kan voor uit kijken,,,,en deze vragen zijn er ook voor ieder ander mens,,,,,,,,maar laten we nu nog genieten Willy,,,,net zo lang we er nog zijn ,,,, hahahaha jij zo te zien met je todolist ,,,jij mag nog lang niet wegš¤šššŖššš
En nu met muziek.
Dank Helma, voor deze aanvulling.
Uiteraard alle ruimte voor een onvervalste hagenees! We love harrie jekkers š.
pfff , ben toch maar een domme Belg hoor . Heb moeten googelen om te weten dat een Hagenees iemand van Den Haag is . En Harrie Jekkers kende ik ook al niet.
Maar goed , we zijn dan toch weer wat slimmer geworden .
welnee joh niks domme belg ik weet ook niet wie harrie jekkers is ,
dikke knuff hes xxx
Zanger van Klein Orkest. Het nummer staat op het album Roltrap naar de maan. Uitermate leuk om te beluisteren.
šš±š± ohhh Hes,
Wat zeg je nu toch allemaal?
Jij moet op bijles bij je dochter āde hagenaarā š
Of Hagenaarse??
Helaas zweef,
Er bestaan maar 2 soorten mensen op deze wereld een Hagenees of een Hagenaar š¤£šš¤£šš¤£šš¤£š
šH.
Hahaha prachtig,,,,,het is al een echte educatieve bijeenkomst hier zeer leerzaam,,,zal nu wel druk worden want de Belgen denken nu,ook,,, hahahaha,,,, Ieniemienie zegt,,,,,,phoe,,,,zo hĆ© Gertje,,,,die Hollanders he ,,, die weten echt alles,,, phoe hĆ©š
Dat kan niet me kind is import omdat ze met een hagenees getrouwd is geboren en getogen en dat wil ie weten ook ,hij wou toendertijd alles voor haar doen behalve den-haag verlaten dus is zij daar gaan wonen hihiihihi lacht hardop
ja šš¤£šš¤£Den Haag is voor de Hagenees heilige grond!
Hihihihih ja dat bleek lol
Maar nu weten we het alle twee wel. Waar die site al niet goed voor is
groetjes aan Ed
groetjes en een boks terug van ed ,ja tis wat he zijn wij in de leer hihihihii
Een hagenees is iemand geboren en getogen in Den Haag.(import)
Een hagenaar is export die woonachtig is in Den Haag.
Harrie Jekkers is een hagenees een ras entertainer schrijver van het volkslied van Den Haag āo, o, Den Haagā zie video hieronder. Een taal virtuoos. En o.a. bekend van het prachtige nummer āover de muurā.
veel luistergenot,groet Hšø.
Hoi Willy
Het lijkt me moeilijk om niet je gedachten en angsten te kunnen delen met je partner. Niet iedereen praat makkelijk over dingen die ze raken. Kan het o zijn dat je vrouw het anders te veel wordt of praat ze nooit makkelijk over emoties? Het lijkt me dan soms wel eenzaam voor jou, je hebt een partner maar kunt je gevoelens, gedachten niet kwijt. Ik hoop dat mvr Willy ook nog zelf hobbyās, vrienden of vrijwilligers werk heeft of iets dergelijks iets wat straks gewoon doorgaat ook al staat haar wereld stil omdat jij er niet meer bent. Een reden om op te staan en door te gaan met leven. Het heeft vroeger in ieder geval mijn moeder geholpen die mijn vader op 63 jarige leeftijd verloor aan longkanker. Op aanraden van mijn vader ( die geen prater was over emoties) heeft ze gereageerd op een oppas baantje zodat ze wat omhanden had als hij er niet meer was. Ik hoop dat jullie nog heel lang mogen genieten van elkaar.
Mevr willy heeft wel opvang en vriendinnen en hobby's maar te weinig naar mijn zon. En waar ik het meedt moeilijk mee hen is dat zij veel te veel steunt op mij. En dat zal wel (moeten) beteren mettertijd maar da' is het helaas voor de verkeerde reden
Als dat altijd zo geweest is zal dat nu zeker niet veranderen als je al zolang bij elkaar bent. Fijn dat ze vriendinnen heeft en hobbyās, hopelijk ook hobbyās waarvoor ze af en toe zonder jou de deur voor uit moet. Ik denk dat het altijd moeilijk is om ooit je partner achter te laten.
Pfff
Zo tikken op een mobieltje blijft toch ellende hoor .
Staan meer tikfouten in dan bij het Groot Nederlands Dictee
Ik heb zelfs vaak met het typen op mijn toetsenbord van mijn iPad nog vaak taalfouten of hele rare woorden die ik daar echt niet heb neergezet lol š . Vaak zie ik dat pas staan als ik het al heb opgeslagen, gelukkig kan je dat hier nog wel veranderen. Ik snapte wel wat je schreef š.
Lieve Willy,
Ik heb net jouw blog gelezen en ben er een beetje stil van. Ik zou je graag wat wijze woorden willen geven, maar heb ze niet in huis. Het lijkt me lastig als je er beiden zo op een hele andere manier mee omgaat. Natuurlijk heeft ieder zijn eigen proces, maar ik snap wel dat jij het ook graag met degene die jou het meest lief is zou willen delen. Gelukkig heb je hier van een hele hoop anderen lieve woorden en tips gekregen waar je misschien wel iets mee kunt.
En wie weet komt het nog wel, wanneer voor haar het moment daar is. Hopelijk duurt het nog heel lang Willy voordat jouw einde daar is, dan heeft ze nog wat meer tijd om haar weg in dit alles te vinden.
Veel liefs van Bianca
Ach lieve Bianca
Je moet geen wijze woorden zoeken hoor . Mettertijd zal zich dat wel uit zichzelf oplossen.
't Is alleen . Ben heel mijn leven een vrijgevochten vogel geweest . 's Morgens opstaan met slechts een vraag : Willy , waar heb je zin in vandaag , wat ga je doen . .
Was toen zelfstandige , dus dat ging .
Ben d'r niet rijk mee geworden , maar wel gelukkig .
Maar nu , door die rotkanker gaat dat dus niet meer . D'r zijn nog zoveel dingen die moeten gebeuren , en ik kan er dus niet meer op vertrouwen dat ik nog lang genoeg zal leven om dat op een rustige manier af te handelen .
En dat geeft stress. Ik mis dat onbekommerd leven van vroeger .
xxx , Willy
Willy, ik werk ook met to do lijsten. Ik merk aan mijn man dat ik in deze fase heel weinig beroep op hem kan doen om karweitjes te doen.
Nu zijn hier geen verbouwingen te doen.
Gaat het bij jullie om groot (achterstallig) onderhoud dat begonnen is en blijft liggen? Dat kan niet door een man gedaan worden, toch? Zeker nu niet. Is er geen oplossing mogelijk?
Het laten uitvoeren door een aannemer, maar daar hebben we helaas onvoldoende financiƫle middelen voor .
Nu , alle zware verbouwingswerkingen zijn nu wel gedaan hoor .
Dus 't is nog vooral op het niveau van behangen , schilderen , wat elektriciteit , wat CV
Alleen , ik bewoon een oud herenhuis , 3 verdiepingen .
Recentelijk nog toegevoegd aan het erfgoed van Wommelgem. Leuk , maar brengt niks op .
Maar dat zijn wel kamers van 3m70 hoog . Deuren van 3m50 hoog .
Plafonds schilderen , en behangen .... Nou , je snapt het wel .
En die plafonds hebben in geen 50 jaar verf gezien . Moeten dus 3-4 x gedaan worden .
En voor de gang moet ik gewoon stelling bouwen , anders gaat het niet .
Nu , zoals ik elders zei , fysiek is er geen probleem , alleen de goesting is eruit . 'n Beetje chatten hier , een blogje schrijven , enz , is veel prettiger .
Onder andere omstandigheden zou ik gezegd hebben , we doen het volgend jaar of nu een beetje , en binnen 3 maanden nog eens een beetje , dan geraakt het vroeg of laat wel af , maar zolang durf ik niet meer te wachten .