GEWOON , LEVEN MET PROSTAATKANKER

Ik heb een nieuwe afwijking ontwikkeld.
Nee, geen medische dit keer, maar een creatieve, en ik vrees dat ze chronisch is.

De meesten weten ondertussen wel dat ik graag boekjes maak. Boekjes over van alles en nog wat. Soms wat zwaardere kost rond lotgenoten, soms pure flauwekul om het hoofd luchtig te…

Je kunt er niet meer naast kijken: gepensioneerden zijn tegenwoordig overal. Op de markt, in de rij aan de apotheek, op de loopband bij de kiné. En dan bedoel ik niet de klassiekers met een wandelstok en een krakende rug, maar ook de moderne:  zongebruind, sportief, met een e-bike in de garage die…

Soms vraag ik me af of ik wel in de goede eeuw leef.

Want we leven in een tijd van emancipatie, gelijkheid tussen man en vrouw. Je moet op eieren lopen of je wordt beschuldigd van racisme, seksisme of andere ismes. Zelfs humor daarrond moet je afwegen op een weegschaaltje.

Tot je de TV opzet.

Ik kijk…

Het eerste forumloze weekend zit erop. Nog niet helemaal, maar 't is lang genoeg geweest.

Vrijdagavond ging het scherm dicht. Afspraak is afspraak. Weekend. Geen forum. Geen bloggen. Geen surfen. Geen appen. Niks. Digitale onthouding. Ik dacht nog: dat zal wel lukken. Twee dagen. Wat is dat nu?

Maar…

Gvd Willy, zit ge nu wéér achter die pc?”

Ze zegt het niet eens boos meer. Het is een soort vermoeide woede. Een woede die al te vaak herhaald is, zoals een wekker die blijft afgaan omdat niemand hem nog hoort.

“Van ’s morgens tot ’s avonds. Getokkel, getokkel, getokkel. Bloggen. Boekjes. Chatten…

Er was een tijd dat wachten nog iets gezelligs had. Dat je bij de kapper binnenwandelde zonder afspraak, een stoeltje zocht tussen de oude boekjes, en terwijl je wachtte hoorde hoe de lokale roddels zich door de ruimte krulden. Soms duurde het een uur. Soms wat langer. Maar dat gaf niet — je zat…

Dromen sterven niet (denk ik)

Het is weer zo’n nacht.
Iedereen slaapt, behalve ik.
Dus zit ik hier. Achter de pc. Te mijmeren. Dat soort nachten.

Ik dacht altijd dat dromen gewoon verdwijnen. Zoals plannen verdwijnen. Zoals dingen verdwijnen wanneer kanker zich ermee bemoeit. Je denkt iets te zijn…

Er zijn dagen waarop ik dat forum openklap met een lichte weerzin, niet omdat ik bang ben voor mijn eigen miserie, maar omdat ik bijna zeker weet dat er ergens slecht nieuws ligt te wachten. Geen drama, geen uitroeptekens, gewoon dat stille bericht dat zegt: het is weer iemand. Zo’n bericht dat je…

Ze hebben tegenwoordig de mond vol van recycleren. Er bestaan hele campagnes rond, onderwijsmodules, apps, en binnenkort ongetwijfeld ook een staatssecretariaat. Ik zie het al voor me: een departement “Hergebruik & Herademing”, met een kabinet vol jonge mensen in gerecycleerde pakken, biologisch…

Voor alle duidelijkheid, en voor wie het vorige blog gemist heeft:
ik heb onlangs een boze, officiële, aangetekende brief uit de hemel gekregen. Zo eentje met dossiernummer, dreigende toon en zinnen die je niet leest maar ondergaat. Blijkbaar had ik mijn hemelse verplichtingen wat laten versloffen…