Voorbij

Het lichaam van mijn vader ligt stil in zijn bed. Zijn gezicht is ontspannen en straalt rust uit. Daar waar zijn hart is gestopt met kloppen, begint het mijne overuren te maken. Herinneringen overspoelen me. Herinneringen van vroeger, toen ik kind was en m’n vader mij optilde, me in het zwembad kon gooien, met me tenniste, met me meeliep in de avondvierdaagse en later met m’n kinderen. En herinneringen die nieuwer zijn. M’n vader in een rolstoel. Wandelstok in z’n hand. ‘Stop maar, ik ben weer opgeladen, ik loop vanaf hier zelf wel weer een stukje’. Herinneringen aan het helpen douchen omdat zijn eigen lijf teveel was geworden voor hem. M’n vader, liggend in bed en ik naast hem, zijn hand vasthoudend. M’n hart stroomt over van liefde en geluk als ik denk aan onze tijd samen. Ik bof met zo’n vader, mijn kinderen boffen met zo’n opa. Ongelooflijk hoeveel liefde en verdriet er tegelijk in een hart kunnen stromen. Dag lieve papa. We nemen afscheid van je gehavende lijf, en dragen jou voortaan mee in ons hart.