Bankje

Vier maanden geleden zaten we hier. Fietstochtje gemaakt en met wat te drinken en een koekje genoten we van t uitzicht. Hier droomde je van, zei je. Als je met pensioen zou gaan zouden mama en jij dit soort tochtjes maken. Lekker fietsen en wat drinken onderweg. ‘Gek hè, dat dat niet meer kan’.

Ik keek je aan, met m’n drinken in de hand. Jij schoot in de lach. Ja oké, eigenlijk is dit ook wat ik bedoelde…maar dan verder weg van huis.

Ik snapte je en kroop op het bankje tegen je aan, gaf je een kus op je wang en zei dat ik je begreep. Dat alles anders liep door de ziekte en dat dat toch echt heel erg k#t was.

En nu zit ik hier weer. De herfstkou hangt in de lucht en de zon gaat onder. In m’n gedachten zit je naast me en kruip ik weer tegen je aan. Ik neem je mee. In m’n hart.