Midden in de nacht

Op de gang brandt het licht en hoor ik af en toe mensen zachtjes langslopen. In ons kamertje heb ik één lampje aan en is het stil. Papa slaapt en ik luister naar zijn ademhaling. Vanmiddag hebben we met elkaar besloten dat het lijden te zwaar was. Ondanks dat papa alleen maar lag lijkt er weer een botbreuk bijgekomen te zijn. De palliatieve sedatie is gestart en papa ligt er nu ontspannen en rustig bij. Palliatieve sedatie, rare woorden. We hebben tegen papa gezegd dat hij een middeltje kreeg om lekker te gaan slapen. Oh heerlijk, zei hij, want ik ben zo ontzettend moe. 
Ik zit nu een eindje bij zijn bed vandaan, op een stoel onder een dekentje. Luisterend naar zijn ademhaling. Soms overvalt de paniek me en wil ik gaan roepen dat iemand moet komen om dit te stoppen want mijn vader is aan het doodgaan. En tegelijkertijd wil ik dat zijn lijden snel voorbij is want dat heeft lang genoeg geduurd. 
Ik wacht. In de nacht, in de stilte en met een klein lichtje naast me.