Foute boel

Ongelooflijk hoe kanker een lichaam beetje bij beetje afbreekt. En hoe emoties van het ene uiterste in het andere knallen. Begin augustus was er opluchting omdat de operatie aan de gebroken schouder goed was gegaan. Diezelfde avond was m’n vader al een rondje om de afdeling gaan lopen, één arm in een sling en met de andere hield hij een rollator vast.

De volgende dag mocht hij alweer naar huis. Zijn arm was nog erg dik, maar dat hoorde bij de operatie. Dat zijn rechterbeen ook erg dik was was niet echt zorgelijk.

Op 11 augustus gingen we met de hele familie op vakantie. Lekker tien dagen naar Limburg. Papa herstelde redelijk, het lopen werd afgewisseld met de rolstoel. Dat been bleef erg dik. Het leek ook wel alsof z’n buik voller werd. Lang verhaal kort: we hebben een hele fijne vakantie gehad waarbij we zagen dat papa steeds meer vocht vast ging houden. Steunkousen hielpen niet. Papa werd steeds vermoeider. De huisarts kwam op de middag dat we thuiskwamen en schreef plaspillen voor. Dat was donderdag. Vandaag stond er een gesprek met de oncoloog op de planning.

De uitslag is slecht. Het vocht komt door de uitzaaiingen in de lymfeklieren en zit in z’n buik. De docetaxel heeft niet geholpen. De PSA is alweer aan het stijgen. Zoals hij er nu aan toe is lijkt hij te zwak voor een andere chemo en voor lutetium is een wachtlijst. Mocht hij daar uiteindelijk voor aan de beurt komen dan is de vraag of je op dat moment een levenskwaliteit hebt die je wilt verlengen. Bestralen kan misschien, maar kleine kans dat daar verbetering door komt.

Minder dan een jaar.. met de kans dat de ziekte je sneller inhaalt. Zo raar om dat te horen. Mijn vader houdt van bewegen. Wilde altijd wandelen, sportte drie keer in de week en gaf training aan de 55+ groep. En nu is de trap een mont ventoux en de tuin voelt als een heel voetbalveld.

We gaan zoveel mogelijk mooie momenten maken en herinneringen creëren. In t klein. Geen Rijnreisje, wat m’n ouders graag wilden maar wat niet meer gaat. Maar wel lekker wandelen, met de rolstoel. Samen praten. Liefde laten zijn. Want dat blijft.