De Kleine Dingen zijn de Grote Dingen

Het is een flinke tijd geleden dat ik voor het laatst een bericht schreef. Degenen die zelf een intensief chemotraject ondergaan zullen dat denk ik goed begrijpen en misschien wel herkennen, want wat ga je dan een heftige tijd door. En begrijp me niet verkeerd: ik heb in die 8 maanden enorm genoten…

Weer een maand voorbij. Waar ik ze voorheen zomaar zag komen en gaan voel ik me daar nu heel anders over. Ik kreeg mijn diagnose op 25 maart. Elke nieuwe maand sta ik er even bij stil. Ik ben er nog, en ik voel me goed. 

Deze maand mocht ik beginnen met chemotherapie. Ik vond dat echt heel erg…

En dan zijn alle onderzoeken afgerond en kom je ergens - aan de andere kant van die hele molen - uitgerold. Ik ben geprikt, bekeken en gemeten. Uitkomst: Triple negatieve borstkanker, stadium 4. Uitzaaiingen in de longen, ondanks mijn schone lymfeklieren. Het is een vreemde gewaarwording, daar waar…

Het is 25 maart 2025 wanneer ik de dan nog twijfelachtige diagnose krijg: in elk geval DCIS graad 3, verder onderzoek is nodig. Ik loop dan al vanaf de zomer met een harde plek in mijn linkerborst. Omdat ik die kreeg in mijn zwangerschap en daar vlak voor mijn oudste dochter nog borstvoeding gaf…