Mei - Chemo en een jong gezin

Weer een maand voorbij. Waar ik ze voorheen zomaar zag komen en gaan voel ik me daar nu heel anders over. Ik kreeg mijn diagnose op 25 maart. Elke nieuwe maand sta ik er even bij stil. Ik ben er nog, en ik voel me goed. 

Deze maand mocht ik beginnen met chemotherapie. Ik vond dat echt heel erg spannend. Ergens had ik het idee dat ik daar een heel ander mens van zou worden. Ik zag al een soort schaduw van mezelf voor me, ziek en verdrietig. De medicatie die je krijgt bij chemo wordt door velen omschreven als vergif, of rotzooi. Begrijpelijk, maar tegelijk ook akelig. Ik besluit om actief te letten op een positieve benadering, want woorden doen veel met je. 

Uiteindelijk valt de chemo me mee. De eerste kuur is pittig, vanwege de carboplatin heb ik veel last van misselijkheid. Deze eerste dagen vallen samen met het definitief stoppen met borstvoeding, en mijn lichaam besluit ook ongesteld te worden. Mentaal is het dus geen feest. Dit stemt me in eerste instantie huiverig voor de kuren die komen gaan, maar de 2x paclitaxel die volgen blijken gelukkig heel mild. Op een woestijn-achtige neus en wat vermoeidheid na heb ik geen last van bijwerkingen. Een zegen! Het lukt om samen leuke dingen te doen, zoals naar de bioscoop en het zwembad. 

Het leven met de kleintjes gaat gelukkig gewoon door. We doorstaan nachtjes met buikgriep, vegen vele tranen en snotneuzen af en drukken kusjes op gestoten tenen en knieën. Onze jongste doet het fantastisch met flesjes en kan opeens rechtop in de kinderstoel bij ons aan tafel zitten. De oudste zingt vrolijke liedjes en leeft voor de dagen dat ze “met korte mouwen” naar buiten mag. 

Tijdens het schrijven van dit bericht zit ik op Schiermonnikoog. Gisteren - de dag na de chemo - zijn we aangekomen. Weet dat dat dus soms lukt, dat het niet altijd alleen maar zwart en ellende is. Ik hoor de scholeksters overvliegen, de warme zeewind waait door de bomen. Er valt een heleboel te genieten, en dat doen we dus ook! Nu, en hopelijk nog heel veel nieuwe maanden.